De beste albumhoes, die al veel eerder had moeten plaatsvinden, maakt zijn rechtmatige terugkeer tijdens de ceremonie van 2026 aanstaande zondag, en bestaat nu naast zijn voormalige opvolger. De genomineerde van dit jaar omvat Tyler, The Creator’s Chromakopie, Joe’s CruxSlechte Bunny’s Ik had meer foto’s moeten makenParfum genie’ Eer, en natte benen Vochtinbrengende crème. Best Record Packaging zal de innovatie in het fysieke ontwerp van cd’s en vinyl blijven vieren. Hoe de gerestaureerde onderscheiding vijftig jaar later wordt beoordeeld, wordt op 1 februari bepaald. De rol en vorm van de albumhoes is sinds 1973 drastisch veranderd, dankzij streaming en het digitale universum waarin we allemaal leven. Een voorbeeld: geen van de genomineerden van dit jaar heeft typografie op de omslag – een essentieel ontwerpelement voor de eerste kanshebbers in de categorie. Een product op de markt brengen zonder titel of artiestennaam?! 50 jaar geleden ondenkbaar en zelfs tien jaar geleden zeldzaam.
Onder de genomineerden had ik persoonlijk graag Amaaraes gezien Zwarte Ster op de lijst vanwege zijn prachtige eerbetoon aan de Ghanese vlag (hoewel controversieel geïnspireerd door het werk van fotograaf Gabriel Moses), samen met die van Sabrina Carpenter De beste vriend van de mens tot iets tumultueuzers. Zoals Will Ferrell ooit klaagde Bladen van glorie“Niemand weet wat het betekent, maar het is provocerend… het zet mensen aan het werk!” Achteraf gezien is controverse het enige dat Carpenter’s cover te bieden heeft, in tegenstelling tot die van Bad Bunny Ik had meer foto’s moeten makenéén van de kandidaten van dit jaar.
Op het eerste gezicht lijkt de achtste albumhoes van de Puerto Ricaanse popster vrij eenvoudig: twee witte stoelen tegen een leeg groen landschap. Maar zoals de voor een Grammy genomineerde schrijfster Judy Cantor-Navas heel treffend over haar opmerkt Substapeldeze armaturen zijn meer dan alleen plastic meubelen: het is de Monobloc-stoel. “Vooral krachtig in het Latijns-Amerikaanse landschap en sociale weefsel”, zoals Judy schrijft, je vindt ze overal, van restaurants tot stranden, trottoirs, kerken, bruiloften en veranda’s. Ik had meer foto’s moeten maken wordt door velen omschreven als Bad Bunny’s ode aan zijn huis, en op de cover blijft de zanger respect betuigen aan de eindeloze herinneringen die in deze alledaagse voorwerpen worden gebruikt. Hij bewijst dat een minimalistisch beeld culturele aantrekkingskracht kan hebben op miljoenen fans. Het is beschikbaar. Het is muziek voor iedereen.
Dat roept de vraag op: welke covers hadden de Grammy’s kunnen missen tijdens de pauze van deze categorie? Welke muzikanten daagden de genrenormen uit, de culturen waarin ze zijn gemaakt en uiteindelijk het idee van wat een albumhoes kan zijn? We hebben er voor elk jaar van het afgelopen decennium één (of in sommige gevallen twee) gekozen. Laten we eens kijken naar de context waarin deze albumhoezen zijn gemaakt en naar de beeldende kunstenaars die hebben geholpen ze tot leven te brengen.
