Door Jonathan Klotz
| Uitgegeven
De Battlestar Galactica reboot veranderde een goedkope, leuke sci-fi-guilty pleasure in een dramatische, donkere en schokkend emotionele serie die het hele medium opnieuw definieerde. Door de focus klein te houden, werd elke update van de overlevenden van de kolonie een dramatisch moment, en het liet de schrijvers toe om gedurende hele afleveringen de behoefte van mensen aan voedsel en water te ontginnen.
Terwijl ‘Water’ een teleurstellende aflevering was aan het begin van de serie, begon de aflevering ‘The Passage’ van seizoen 3 met de behoefte aan vers voedsel en vertelde vervolgens een tragisch verhaal over alledaags heldendom, schuldgevoel en het ultieme offer.
De passage is een emotionele neerwaartse spiraal in slow motion
Er is niets sexy of leuks aan logistiek. Het is het verplaatsen van dingen van punt A naar punt B, en toch gaat ‘The Passage’ over het werk en de planning die nodig zijn om een vloot schepen door de ruimte te laten bewegen.
Het zette er ook één in werking Battlestar Galactica’s eenmalige achtergrondpersonages, bedoeld voor slechts één optreden, Louanne “Kat” Katraine (Luciana Carro, die later verscheen in gril en die van Ronald D. Moore Helix), in de schijnwerpers. Kat had een paar keer eerder ruzie gehad met Starbuck (Katee Sackhoff), en daarom was de hotshot Viper-piloot geschokt toen hij hoorde dat “Kat” een smokkelaar was op Caprica die haar de schuld gaf van het sluipen van Cylons naar de planeet.
Kats smokkelvaardigheden blijken van onschatbare waarde wanneer de kolonievloot door een radioactieve sterrenhoop moet navigeren om vers voedsel te vinden. Kat is een van de vele Viper-piloten die de schepen door het cluster moeten leiden. Kat verliest er uiteindelijk één, wat haar neerwaartse spiraal van schuldgevoelens versterkt. Ze vervangt haar stralingsmerkteken, dat volledig zwart is geworden door blootstelling aan de dodelijke stralen, door Helo’s nieuwe, en bij de laatste sprong moet ze een vermist burgerschip vinden. Triomfantelijk maar ziek door dodelijke doses straling, keert Kat als held terug naar Galactica.
Vanaf het moment dat Starbuck haar aanvalt omdat ze een smokkelaar is, is het duidelijk dat Kat op weg is naar zelfvernietiging. Haar wanhoop om zichzelf te bewijzen werd met afgrijzen gadegeslagen Battlestar Galactica fans die wisten hoe dit verhaal zou eindigen nog voordat ze haar stralingsbadge inruilde. Kats verhaal eindigt met hartverscheurende scènes waarin ze haar promotie tot hoofd van de vluchtgroep laat zien, gevolgd door Starbuck die haar foto aan de herdenkingsmuur hangt voor degenen die ze hebben verloren.
Battlestar Galactica herschreef de regels van sciencefiction
Op zichzelf is “The Passage” een geweldige aflevering van Battlestar Galacticaen het begon allemaal met het aanpakken van de realiteit van het leven in de ruimte, zoals de meeste sciencefiction negeert: eten. Andere shows zwaaien weg hoe voedsel aan boord komt, van Star Trek’s replicators tot Star Wars die doen alsof niemand ooit eet, en de meeste shows willen eigenlijk niet dat fans nadenken over de bruikbaarheid van de setting. Naar Galactica zou meer afleveringen besteden aan het beheer van hulpbronnen, en het alledaagse beheer van de kolonievloot is een bewijs van het schrijven, dat, hoewel een beetje ongelijkmatig in de tweede helft van de reeks, tot de top van sciencefictionshows in de geschiedenis behoort.
“The Passage” ging ook in op wat sommige fans misschien als een complot zouden hebben beschouwd door ter sprake te brengen hoe de Cylons überhaupt Caprica binnenslopen. Kat legde uit dat ze destijds geen idee had dat Cylons op mensen konden lijken. Het is een eenvoudige manier om uit te leggen dat mensen als Kat per ongeluk de Cylons hebben geholpen bij de voorbereiding van de verwoestende aanval op de koloniën. Het is zo eenvoudig dat het nooit nodig was dat de show zelfs maar de praktische logistiek van de Cylons die zich door Caprica verplaatsten aan de orde stelde, maar dat gebeurde wel, en het werd afgehandeld op een manier die logisch was gezien de manier waarop de twee piloten met elkaar in botsing waren gekomen.
Battlestar Galactica eindigde met het doden van veel personages toen de mensheid zijn weg naar de aarde vond, en eigenlijk had Kats dood niet zo emotioneel moeten zijn als hij was. “The Passage” concentreerde zich niet op een van de hoofdpersonen, en het resultaat was een prachtig, ingesloten verhaal dat de wereld van de vloot zoveel groter deed aanvoelen. Een leven op de vlucht is zwaar, brutaal en kort, maar dankzij het trage treinwrak waarin Kat de ultieme prijs betaalt om de kolonievloot te redden, was het ook hoopvol, mooi en een verhaal dat maar weinig sciencefictionfranchises ooit zouden durven vertellen.
