Geschiedenis: Nadat hij zijn werknemer Linda Liddle (Rachael McAdams) heeft gepasseerd voor een promotie, strandt de vreselijke baas Bradley Preston (Dylan O’Brien) met haar op een eiland na een vliegtuigongeluk. Samenwerken in een gevecht om te overleven verandert al snel in een gevecht om elkaar te overleven. Wie zal er winnen en er levend uitkomen?Beoordeling: Als je met slechts één persoon op een eiland zou stranden, wie zou je dan kiezen? Voor Linda is haar onuitstaanbare baas Bradley niet die persoon, en omgekeerd. De eigenzinnige harde werker wordt in deze situatie betrokken terwijl ze op reis is naar Bangkok voor een fusie, in de hoop eindelijk haar waarde te bewijzen aan haar werkgever, ondanks het feit dat ze zeven jaar lang de cijfers heeft doorgenomen en de positie van de vice-president is beloofd. Maar haar dromen en het vliegtuig storten al snel neer. Wat volgt is dat de rollen omdraaien en plaats maken voor een sinister ‘eet de rijken’-scenario in naam van het overleven.Directeur Sam Raimi keert na 17 jaar (sinds de jaren 2009) terug naar het genre Sleep mij naar de hel), en levert wilde, goddeloos vermakelijke gerechten. De horrorkomedie, geschreven door Damian Shannon en Mark Swift, is meer dan alleen een overlevingsdrama. Te midden van het stichten van branden, het bouwen van kampen, het jagen op wilde zwijnen, het eten van insecten en het vermijden van giftige bessen, wordt het een verhaal van wraak en de openbaring van iemands ware zelf in een situatie van leven en dood. Hoe het duo de harde elementen (en elkaar) overleeft, zorgt ervoor dat de film de hele film boeiend blijft. Het is misschien geen horroruitje in de strikte zin van het woord, maar het is genoeg om koude rillingen op te wekken, en het bloedbad, de googly eyes en de psychologische gameplay zorgen samen voor een diepgewortelde ervaring. De voortdurende verrassingen en plotwendingen dragen bij aan de spanning.Het grootste hoogtepunt van het verhaal is de verschuiving in de machtsdynamiek, waardoor het een slimme karakterstudie is. De twee zijn verschillend, maar toch vergelijkbaar. Linda is een griezelige, onhandige vrouw uit de arbeidersklasse die geobsedeerd is door Overlevendeterwijl Bradley de rechtmatige, arrogante baas is, maar beiden duidelijk aan de macht komen. Bradley’s arrogantie gaat door, zelfs als hij overgeleverd is aan Linda, terwijl de machtstrip van de underdog zodra zij de overhand krijgt, zorgt voor een meeslepend horloge. Er wordt met zo’n finesse met de kenmerken omgegaan dat het onmogelijk wordt om meer in de een dan in de ander in te leven. De sympathieën van de kijker blijven veranderen, maar worden weer ongedaan gemaakt, terwijl zowel Linda als Bradley laten zien hoe sinister ze kunnen zijn als hun overleving op het spel staat. Dit wordt vakkundig gespeeld door Rachael McAdams en Dylan O’Brien, die afwisselend onaangenaam, clownesk, wanhopig en zielig zijn. Beiden gedijen op de donkere komedie- en thrillerbeats van de film, waardoor de film op een bevredigend slechte toon eindigt. De acteurs doen de karakterboog volledig recht. Pas op voor McAdams als ze op het wilde zwijn jaagt en voor O’Brien als hij een insect eet – beide overlevingsdaden, maar onthullen totaal verschillende instincten en machtsvergelijkingen die in het spel zijn.Met zijn scherpe schrijfstijl, meedogenloze spanning en heerlijk verwrongen machtsspelletjes kun je de wreedheid het best ervaren op het grote scherm. En ook al komt er ‘niemand’, maak er dan een solo-tripje naar het theater van. Deze is de moeite waard!
