Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Rond de tijd Charlize Theron kwam voort uit een enorm studioproject (een kleine film genaamd Mad Max: Fury Road) en voor iets veel kleiners en ingetogeners nam ze de misdaadthriller uit 2015 op zich Donkere plaatsen. Gebaseerd op de gelijknamige bestseller en volledig toegewijd aan het mysterie ervan, Donkere plaatsen werd bij de release grotendeels vergeten en verdiende iets meer dan $ 5 miljoen aan de kassa, vergeleken met het gerapporteerde productiebudget van $ 11,9 miljoen. Erger nog, de film kreeg op kritisch vlak een klap te verduren, met een score van 23 procent bij de critici op Rotten Tomatoes en een niet veel betere goedkeuringsscore van 33 procent op de Popcornmeter.
Hoewel ik het niet noodzakelijkerwijs eens ben met de harde beoordeling, Donkere plaatsen is een moeilijk horloge omdat het te veel tegelijk probeert te doen. Het is een van die gevallen waarin de tijdlijnen die worden onderzocht beter geschikt zijn voor de pagina dan voor het scherm. Wat bedoeld is als een modern mysterie, geïnspireerd door lugubere gebeurtenissen uit de afgelopen decennia, wordt een verhalende warboel, wat frustrerend is omdat het script zelf solide is, het acteerwerk nog beter is en de afzonderlijke componenten voor het grootste deel werken. Het probleem is hoe deze componenten met elkaar botsen.
Gedefinieerd door trauma, gemotiveerd door geld
donkere plaatsen’ Het mysterie van vandaag concentreert zich op Libby Day (Charlize Theron), de enige overlevende van een familiebloedbad dat plaatsvond toen ze nog maar 8 jaar oud was, geportretteerd in flashbacks door Sterling Jerins. Haar oudere broer Ben (Corey Stoll) werd beschuldigd van de misdaad en zit momenteel een levenslange gevangenisstraf uit. Ben houdt vol dat Libby nooit het hele verhaal heeft geweten en dat er toen hij een tiener was, gespeeld door Tye Sheridan, andere verdachten waren die nooit goed in overweging werden genomen.
Tegenwoordig leeft Libby van donaties die verband houden met haar bekendheid als het meisje wier familie werd vermoord. Naarmate de jaren verstrijken en de publieke belangstelling afneemt, droogt het geld op, waardoor financiële druk ontstaat die zelfs haar spookgeschreven boek niet kan verlichten. Wanneer Libby wordt benaderd door Lyle Wirth (Nicholas Hoult) en wordt uitgenodigd om te spreken in zijn True Crime Club, accepteert ze dit op voorwaarde dat ze heeft betaald. Gedefinieerd door haar trauma en gemotiveerd door overleving, ziet Libby het als een noodzakelijke stap om het licht aan te houden. Die berekening verandert snel als ze beseft waar Lyle eigenlijk op uit is.
Hoewel Lyle een echte misdaadclub leidt, opereert deze op twee heel verschillende niveaus. De benedenverdieping is geschikt voor informele hobbyisten, terwijl de bovenverdieping gevuld is met mensen die hun vrije tijd besteden aan het actief oplossen van cold cases. Lyle gelooft dat Ben misschien onschuldig is, maar Libby’s getuigenis uit haar jeugd was overtuigend genoeg om tot een veroordeling te komen. Voor zover Libby zich herinnert, sprak ze de waarheid. Toch wordt ze gedwongen het idee onder ogen te zien dat herinneringen die tijdens een extreem trauma zijn ontstaan, misschien niet zo betrouwbaar zijn als ze ooit dacht.
In eerste instantie verschijnt Libby puur voor het geld en stemt ermee in haar broer in de gevangenis te bezoeken om zijn versie van de gebeurtenissen te horen. Dat gesprek stuurt haar op een broodkruimelspoor van half begraven waarheden, waardoor ze dichter bij de mogelijkheid komt dat iemand anders haar familie heeft vermoord terwijl Ben de schuld op zich nam.
Een structuur met twee verdiepingen doodt het momentum
Op papier, Donkere plaatsen heeft een overtuigende opzet. Een vervreemde broer en zus werken jaren nadat ze gescheiden zijn naar hetzelfde doel toe, elk met hun eigen versie van de waarheid. De spanning wordt groter als Libby’s getuigenis Ben achter de tralies zet, ook al was ze nog maar een kind en wees elk bewijsstuk destijds rechtstreeks naar hem. Ben heeft zijn lot aanvaard of speelt een lang spel dat zelfs Lyle en zijn team van amateurspiegelaars niet helemaal kunnen doorgronden.
Afgewisseld met het huidige verhaal is er nog een verhaal dat zich afspeelt in 1985, voorafgaand aan de nacht van de moord. Deze scènes zijn doordrenkt met de bedoeling om uiteindelijk te botsen met hedendaagse onthullingen. Het is conceptueel een sterk idee, maar een idee dat in de uitvoering onpraktisch wordt. Het publiek kan de zaken langzaam in elkaar zetten naarmate de film vordert, maar geleidelijk Donkere plaatsen zijn middelpunt bereikt, liggen de meeste grote kaarten al op tafel als je bekend bent met het genre.
Donkere plaatsen leunt zwaar op versleten stijlfiguren, en het strekt tot eer dat hij ze vakkundig uitvoert. Het nadeel van dit betrouwbaarheidsniveau is een verhaalstructuur die een pijnlijk vertrouwde logica volgt die de impact van het mysterie verzacht. Het dubbele verhaal is bedoeld om de spanning te verhogen, maar ondermijnt in plaats daarvan de eigen onthulling. Hoewel ik dat niet zal betwisten Donkere plaatsen Hoewel het de huidige kritische score verdient, is het gemakkelijk in te zien waarom zoveel kijkers zich teleurgesteld voelden. Alle stukken voor een meeslepende thriller zijn aanwezig, ze komen alleen nooit op een manier samen die bevredigend voelt.
Alleen al vanwege zijn prestaties en zijn kernconcept, Donkere plaatsen is het bekijken waard. Maar als je hoopt op een mysterie dat je echt bijblijft, zal dit waarschijnlijk niet het geval zijn.
Donkere plaatsen streamen op Netflix.
