De logboeken zijn een prachtig menselijk document van de Britse homogeschiedenis

Een zaterdagmiddag in 2014, Tash Walker waren halverwege een dienst bij Switchboard, de nationale LHBTQIA+ ondersteuningslijn van Groot-Brittannië, toen hun nieuwsgierigheid werd gewekt. Walker nam een ​​pauze van het beantwoorden van oproepen en wurmde zich een kruipruimte in boven de gemeenschappelijke ruimte die als tijdelijke opslagruimte werd gebruikt. Hier ontdekte Walker de logboeken van de liefdadigheidsinstelling: pagina’s en pagina’s met oproepgegevens geschreven door vrijwilligers tussen 1975 en 2003. Samen boden ze een suggestieve momentopname van het LHBTQIA+-leven in Groot-Brittannië gedurende decennia van grote vooruitgang en seismische trauma’s: van de homobevrijdingsbeweging van 1970-1970 en de HIV-epidemie van 1970. over het stopzetten van de vooruitgang voor transgenders en gender-non-conforme mensen in de jaren negentig en begin jaren negentig Jaren 2000.

Hoewel er iets romantisch is aan de manier waarop Walker deze vreemde schatkamer tegenkwam, voelt het feit dat deze weggestopt was ook veelzeggend. Queergeschiedenis wordt ons op school niet aangereikt zoals verhalen over oorlogen, koningen en koninginnen. Over het algemeen moeten we het zelf opzoeken. “Toen ik de logboeken begon te lezen en contact opnam met eerdere transitievrijwilligers, zei (voormalige vrijwilliger) Lisa Power tegen mij: ‘Tash, er is een doctoraat in het project waar je aan begint'”, herinnert Walker zich lachend. Power had volkomen gelijk, maar Walker besloot de inhoud op een meer toegankelijke manier over te brengen. Samen met co-schrijver en podcaster Adam Smitze lanceerden The Log Books, een informatieve en diep ontroerende podcast die onlangs zijn vierde serie lanceerde. Nu komt De logboeken: stemmen van Queer Britain en hulplijn die luisterdeneen duik van 400 pagina’s in onze collectieve queergeschiedenis. In zekere zin nemen Walker en Zmith ons mee de kruipruimte in, waarbij ze een fakkel over de onzichtbare verhalen van de boomstammen gooien.

Net als de podcast gebruikt het boek geselecteerde logboekgegevens, die snel en bondig zijn opgeschreven terwijl vrijwilligers dienst hadden, als startpunt om fascinerende hoeken van onze recente queergeschiedenis te verkennen. Een hoofdstuk over de eerdere politievervolging van de LGBTQIA+-gemeenschap begint met een bericht uit mei 1988 over een inval in een homosauna in Zuid-Londen. “Ongeveer 50 politieagenten kwamen om 20.00 uur het pand binnen en joegen de meeste klanten weg”, aldus het logboek. Walker en Zmith bevatten verhalen uit de eerste hand van voormalige hervestigingsvrijwilligers, overlevenden van HIV/AIDS en queer-ouderen die radicale manieren van leven creëerden buiten de heteronormatieve gezinseenheid. Ze bieden ook persoonlijke reflecties over hoe hun eigen leven werd gevormd door Sectie 28, een wreed, dubbelzinnig en verwarrend stuk wetgeving dat de “promotie van homoseksualiteit” door lokale autoriteiten verbood. Het werd aangenomen in 1988 en uiteindelijk afgeschaft in 2003. Het betekende feitelijk dat de leraren die een generatie hielpen vormen niet mochten vermelden dat er zelfs maar queer-mensen bestaan.

Het werken aan het boek bleek voor beide auteurs transformerend. “Ik merkte dat dit proces een volledige ontrafeling van mezelf betekende. Ik ging naar een heel rauwe plek waar ik besefte dat woede een groot deel van wat mij in het leven heeft aangewakkerd”, zegt Walker. Toen Walker als tiener leraren benaderde voor ondersteuning bij het verwerken van haar vreemdheid, werden ze scherp afgesloten. “Maar die woede gaat gepaard met een element van vergeving. We waren allemaal het slachtoffer van een onderdrukkend staatsbreed systeem”, voegen ze er afzonderlijk aan toe. Zmith zegt dat het project hem heeft geholpen inzicht te krijgen in “het gewicht dat ik als queer-persoon meedroeg toen ik in de jaren ’90 en ’00 opgroeide in een homofoob huishouden”. Zowel hij als Walker vonden het project ook voedzaam omdat het hun eigen plek in een gemeenschap contextualiseerde die geworteld was in strijd en wederzijdse steun.. “Het heeft me echt geholpen mijn relatie tot de wereld als queer-persoon te begrijpen. Ik leerde dat mijn plichtsbesef verschoof van mijn ouders naar de LGBTQIA+-gemeenschap”, zegt Zmith. “Ik voel me zo veel verschuldigd aan onze vreemde ouderen, maar het is niet echt een schuld. Het is meer een band.”

“(door dit te doen) hebben we zoveel geleerd over wat we als queergemeenschap hebben meegemaakt en hoe veerkrachtig we zijn. Vooruitgang is niet lineair, maar gaat vooruit.” – Tash Walker

De logboeken zal een soortgelijk gevoel van reflectie en samenhang bij de lezers aanmoedigen. Het uitgebreide onderzoek van Walker en Zmith brengt zelden vertelde vreemde verhalen aan het licht – bijvoorbeeld de moedige lesbische moeders die zichzelf moesten ‘uit de kast halen’ tijdens hoorzittingen over de voogdij in de jaren tachtig – terwijl ze de veranderende sociale houding in kaart brachten. Uit logboekgegevens blijkt dat transitievrijwilligers altijd vriendelijk en empathisch waren tegen transbellers, ook al is de terminologie die ze gebruikten om naar hen te verwijzen nu ongelooflijk verouderd. Walker wijst er echter op dat Switchboard achter de schermen werd geplaagd door dezelfde ‘geïnternaliseerde transfobie’ die veel LGBTQIA+-organisaties heeft besmet. Toen Diana James in 1987 de eerste transvrijwilliger van de liefdadigheidsinstelling werd, namen verschillende zittende vrouwelijke vrijwilligers ter plekke ontslag. Het is een huiveringwekkende echo van de manier waarop transgenders tegenwoordig worden behandeld door een aantal onverdraagzame leden van de queergemeenschap.

De rol van het schakelbord is in de loop der jaren geëvolueerd. Toen internet eind jaren negentig algemeen beschikbaar werd, hoefde het niet langer informatie te bieden over elk facet van het LHBTQ+-leven, van homobars tot gezondheidszorg. Maar in 2026, twee jaar na de viering van het 50-jarig jubileum, blijft het kerndoel onveranderd: luisteren naar queer mensen die gehoord moeten worden. Walker en Zmith hopen dat hun boek bijdraagt ​​aan deze trotse traditie. “We luisteren naar mensen van verschillende generaties, wat op dit moment vooral belangrijk is”, zegt Zmith. “Vanaf het werk De logboekenWe hebben zoveel geleerd over wat we als queer-gemeenschap hebben meegemaakt en hoe veerkrachtig we zijn”, voegt Walker toe. “Vooruitgang is niet lineair, maar gaat vooruit. Als we samenkomen en tegen een verenigde vijand strijden, hebben we keer op keer bewezen dat we weerstand kunnen bieden.”

De logboeken: stemmen van Queer Britain en hulplijn die luisterden van Tash Walker en Adam Zmith wordt uitgegeven door Faber & Faber en is nu verkrijgbaar.