Het is pijnlijk om over Catherine O’Hara, zo’n levende en levendige aanwezigheid, in de verleden tijd te moeten schrijven. O’Hara heeft in mijn hoofd gewoond – is het te banaal om mijn hart te zeggen? — van “SCTV” naar “Shit’s Creek” naar “Het atelier”, in wiens tweede seizoen ze aan het werk zou gaan toen ze vrijdag op 71-jarige leeftijd stierf.
Elke verschijning vormde een aanbeveling voor – een zegen voor – waar ze ook in verscheen; je had het gevoel dat ze alleen ja zou zeggen tegen dingen die haar goed van pas kwamen, die leuk of interessant klonken, en dat haar casting een goede weerspiegeling was van het project en de mensen die haar castten. Ik beschouw haar niet als een carrièreman, maar als een Canadees. Over het feit dat ik in ‘Schitt’s Creek’ was, zei ze toen ik interviewde haar in 2015“Het kostte me een paar ogenblikken om me te binden, (maar) ik vertrouwde (co-creator, co-ster) Eugene (Levy) al als schrijver en acteur en als een goede man met wie ik tijd kon doorbrengen.”
Dit is hoe het voor haar begonin Toronto, waar haar broer Marcus een relatie had met Gilda Radner, die in “Godspell” speelde met Levy en Martin Short. “En het was echt het zien van Gilda toen ik besefte, omdat ik acteren op school altijd leuk vond, dat het eigenlijk een lokale kans was. En toen kwam ze naar het Second City-theater en ik was daar serveerster – het was alsof ik haar stalkte – en toen deed ze een tijdje de show en nam toen een baan aan voor National Lampoon. Dus ik moest studeren of haar meenemen, en dat was eigenlijk waar Eugene was – zij was het alleen. het geluk dat ik plotseling een professionele acteur in mijn leven had. “
Zoals één “SCTV” early adopterO’Hara vond ik aanvankelijk aantrekkelijk omdat ze grappig was, maar ze was ook mooi – een schoonheid die ze kon ondermijnen door een subtiele of brede herschikking van haar gelaatstrekken. Hoewel ze in wezen een komische actrice is, kunnen haar personages onder de oppervlakte pijnlijk of tragisch aanvoelen. Zelfs Lola Heatherton, een van haar kenmerkende ‘SCTV’-personages, een overspannen entertainer (‘Ik hou van je! Ik zal je kinderen dragen!’ was een slogan) is gebouwd op wanhoop. Naast vele, vele andere rollen speelde ze een tiener Brooke Shields die Devo’s “Whip It!” zong, Katharine Hepburn, een depressief Ingmar Bergman-personage, en, het meest memorabel, de vrolijke tienerquiz-deelnemer Margaret Meehan, die binnenkomt met antwoorden voordat de vragen worden gesteld, en steeds huileriger en bozer wordt naarmate de gastheer (Levy) steeds geïrriteerder raakt.
Elders speelde ze een vergeetachtige moeder uit een buitenwijk in ‘Home Alone’, het werk waarvoor ze waarschijnlijk het meest bekend is, gezien de aanhoudende populariteit ervan; een chauffeur van een ijswagen die met Griffin Dunne knoeit in Martin Scorsese’s “After Hours”; en een smakeloze kunstsnob en onverschillige moeder in ‘Beetlejuice’, waar ze haar toekomstige echtgenoot, productieontwerper Bo Welch, ontmoette. Ze schitterde in drie Christopher Guest-films, samen met Fred Willard in “Waiting for Guffman” als societysterren; tegenover Levy in “Best in Show”, als hondengeleider met een hele reeks ex-vriendjes; met Levy opnieuw in “A Mighty Wind”, als een herenigend folkduo uit de jaren 60; en in “For Your Consideration” als een ouder wordende actrice die droomt van een Oscar. In de grote Netflix-miniserie ‘A Series of Unfortunate Events’ (ook ontworpen door Welch) speelde ze een kwaadaardige optometrist, de voormalige minnaar van Neil Patrick Harris’s Count Olaf, donker, koud, sexy. Vorig jaar verdiende ze een Emmy-nominatie voor een bijrol als een onttroonde maar niet omvergeworpen leidinggevende in “The Studio”; ze is stoer en grappig. En hoewel ze eigenlijk een komische actrice was, kon ze hetero spelen, zoals in het tweede seizoen van ‘The Last of Us’, waarbij ze Pedro Pascal binnendrong als zijn therapeut en de weduwe van een man die hij vermoordde.
Moira Rose, die zes steeds rijkere seizoenen van “Schitt’s Creek” heeft geleefd, is zeker haar kroon op het werk, een volledig originele, Emmy-winnend creatie waarvan de eigenaardigheden en complexiteiten door een breed publiek werden omarmd; in de toekomst zal ze een referentie zijn om andere karakters te beschrijven – een “Moira Rose-type” – zonder dat er uitleg nodig is. Met haar originele, pittige manier van spreken, waarbij ze vreemde lettergrepen benadrukt en willekeurige klinkers tot het breekpunt uitbreidt, haar gekke mode- en pruikenfamilie, is Moira een schetspersonage met diepgang. Van alle Roses is zij het meest resistent tegen aanpassing aan hun motelwereld, terwijl ze van de berg afdaalt, maar ze is even behoeftig als neerbuigend, en achter haar verbluffende, strak gestructureerde schild schuilt een angst die vreselijk ontroerend is als deze door de kieren heen zichtbaar is.
Eugene Levy en Catherine O’Hara in een scène uit “Schitt’s Creek”. De acteurs werkten door de jaren heen vaak samen.
(PopTV)
‘Ik denk graag dat ze echt wordt bedreigd door dit leven in een kleine stad, omdat ze daar is geweest, weet je?’ zei O’Hara toen de serie begon. “Het maakt het in mijn gedachten alleen maar bedreigender. En ik beschouw haar graag als kwetsbaarder dan alleen maar snobistisch of superieur. Ik denk dat het veel onzekerder is.”
Haar voorzichtige aanvaarding van haar omstandigheden, evenals de algemene boog van de serie, komt tot uiting in de laatste aflevering, waar ze, helemaal wit en goud, vloeiende gewaden met lange blonde lokken die uit de hoed van een bisschop vallen, in tranen het huwelijk van haar zoon voltooit. David (mede-maker Dan Levy). Over een soort wind van het lot gesproken, zegt ze: ‘Het enige wat we kunnen wensen voor onze gezinnen, voor degenen van wie we houden, is dat die wind ons uiteindelijk op vaste grond zal brengen. En ik denk dat het precies dat heeft gedaan voor mijn gezin in dit kleine stadje, in de middle of nowhere.’ Jij kunt ook huilen.
Ik had het geluk om met O’Hara te spreken meerdere keren tijdens de serie. De laatste was in Canada, een dag of twee voor de laatste opnamedag. We zaten op het voorplein van het Rosebud Motel en keken uit over de modderige parkeerplaats waar zich op de weg erboven fans verzamelden.
“Ze zijn er net zoveel voor elkaar als voor ons. Het is bijna alsof we er niet hoeven te zijn, maar we hebben ze op de een of andere manier bij elkaar gebracht.” Dit is wat de acteurs en de verhalen die ze vertellen ons geven: de vreugde en soms de pijn: een wereld van vreemden, verenigd op dit verschrikkelijke moment, door liefde voor Catherine O’Hara.
