Iraanse demonstranten verzamelen zich in Enghelab (Revolution) Street tijdens een demonstratie in Teheran, Iran, op 8 januari 2026.
Sohrab/Midden-Oosten Afbeeldingen/AFP via Getty Images
onderschrift verbergen
onderschrift wijzigen
Sohrab/Midden-Oosten Afbeeldingen/AFP via Getty Images
Het dodental als gevolg van de aanhoudende protesten in Iran heeft volgens de Amerikaanse autoriteiten de 6.000 overschreden Het persbureau Human Rights Activists.
Met een recente gedeeltelijke opheffing van het internet en de communicatie-uitval lekken er meer video’s van geweld en dood het land uit, terwijl meer Iraniërs zich uitspreken over hun ervaringen.
De afgelopen weken heeft een NPR-producent contact opgenomen met verschillende mensen in Iran om hun verhaal te vertellen. De mensen waren geschokt door het brutale optreden van de regering en wilden niet dat wij hun stem mochten opnemen.
Uiteindelijk stemden drie vrouwen ermee in, omdat ze willen dat de wereld weet wat er in Iran gebeurt, op voorwaarde dat we hun identiteit beschermen. Hier zijn hun verhalen:
Op 8 januari verliet een werkloze contentmaker zijn huis in Karaj, een buitenwijk van Teheran, en ging de straat op.
Ze had het gehoord Reza Pahlavi, de verbannen zoon van de voormalige sjah van Iran, moedigde mensen aan om deel te nemen aan de protesten die door het land raasden. Ze zei dat veel mensen anti-regime-slogans scandeerden.
“We hebben zoveel mensen gezien. Mensen waren daar met hun jonge kinderen, oude ouders, een man in een rolstoel. Het was geweldig. De groepen werden steeds groter en zelfverzekerder. Ik zal nooit het extatische gevoel vergeten dat ik had toen we de verrotte vlag van de Islamitische Republiek in brand staken.”
Maar toen begonnen de zaken slecht te gaan. De maker van de inhoud zegt dat haar 18-jarige buurvrouw werd doodgeschoten door veiligheidstroepen. Vervolgens begonnen de regeringstroepen de komende dagen nog meer demonstranten neer te maaien.
“Ze zijn altijd moordzuchtig geweest. Maar deze keer was het veel uitgebreider en gruwelijker toen ze de opdracht kregen direct te schieten.”
In dezelfde periode zei een door NPR geïnterviewde huisvrouw dat haar man hun huis in Karaj verliet om zich bij de protesten aan te sluiten. Hij kwam nooit meer terug.
Ze ging naar het mortuarium in Teheran en kreeg te horen dat ze meer dan 6.000 dollar zou moeten betalen om het lichaam van haar man terug te krijgen en een document te ondertekenen waarin stond dat hij lid was van de paramilitaire strijdmacht van het regime, wat hij niet was.
‘Ze zeiden dat als je contact met iemand opneemt of het aan iemand vertelt, we je dochters zullen meenemen.’
De huisvrouw vertelt dat zij en haar dochters erg bang zijn en hun huis niet durven te verlaten. En toch, zegt ze, protesteren mensen nog steeds.
“Ik hoor mijn buren ’s nachts zingen en soms heel kort op straat. Maar helaas gaan we niet meer de deur uit.”
Zelfs thuis zijn is niet veilig, zegt een derde vrouw die vroeger bij uitgeverijen werkte.
“Ze vermoorden mensen in hun huizen. Laatst duwden ze in mijn steegje iemand in de kofferbak van een auto en ontvoerden hem. Niemand van ons durfde iets te zeggen, want ik heb gezien dat ze gemakkelijk schieten. Ik wil niet dat ze me vermoorden. Dat doe ik echt niet. Ik wil niet dat ze me neerschieten.”
De voormalig medewerker van de uitgeverij herinnert zich dat hij een jonge demonstrant heeft zien doodschieten.
“Ik zag bloed op straat. Dit was een man die wilde leven, die wilde schreeuwen voor zijn rechten. Zijn schreeuw was alles wat hij had. Is dit het antwoord op geschreeuw en kogels? Waarom doet niemand iets?”
Ze gelooft dat de protesten, die begonnen uit woede over de afbrokkelende economie van Iran, niets hebben veranderd.
‘Niets. De protesten veroorzaken alleen maar meer doden. Ze schieten ons neer en doden alle jonge mensen. De prijzen zijn steeds hoger geworden en wij zijn armer.’
Maar de contentmaker vindt dat de protesten moeten doorgaan.
“Misschien ga ik naar buiten en word ik vermoord. Maar wat er ook gebeurt, één ding weet ik zeker: we kunnen nergens anders heen. Dit is ons thuis. En zelfs als het mij niet kan overkomen, wil ik dat de generaties na mij de vrijheid ervaren. Ja, we hebben veel levens verloren, maar dat is geen reden om een stap terug te doen.”
Ze zegt dat ze, ondanks alle levens die ze hebben verloren, het zich niet kunnen veroorloven om terug te trekken. Hun strijd moet doorgaan.
