Wat is het verschil van Brett Ratner en Leni Riefenstahl? Ondanks al haar vele zonden was Riefenstahl technisch innovatief; Ratner (tenzij je een bijna fetisjistische fascinatie voor first lady-schoenen meetelt), niet zozeer.
Maar uiteindelijk zijn het allebei politieke propagandisten, collaborateurs als je wilt, met staatsleiders die vastbesloten zijn een verhaal te creëren dat op zijn best in strijd is met de werkelijkheid en in het slechtste geval een doelbewuste poging is om het te verdraaien.
Ik zeg het “Melanie” net zo verschrikkelijk belangrijk is als “Triumph of the Will”? Nee, dat ben ik niet. Maar het wordt gemotiveerd door dezelfde fundamentele krachten, en zo leuk als het maar kan zijn om naar te kijken Jeff Bezos het grootste deel van de 75 miljoen dollar die Amazon voor de aankoop en vervolgens de marketing van de film heeft betaald, kwijtraakt, is het belangrijk om dat te onthouden.
Zoals Melania Trump zelf zei tijdens de première van de film: “Sommigen noemen dit een documentaire. Dat is het niet. Het is een creatieve ervaring die perspectieven, inzichten en momenten biedt.”
Een ‘creatieve ervaring’, de first lady, die optreedt als verteller en uitvoerend producent, ontving naar verluidt ongeveer $ 28 miljoen.
Geld dat ze heel erg niet verdient.
Iedereen die ‘Melania’ binnenloopt in de hoop een glimp op te vangen van hoe het is om first lady te zijn, of zelfs Melania Trump, zal in plaats daarvan een superlange versie aantreffen van ‘we volgden (vul de blanco in) toen ze zich klaarmaakten voor de Oscars.’
Alleen in dit geval is het de tweede inauguratie van Donald Trump dat Ratner zijn eerste grote baan (gaf) sinds hij president werd. door zes vrouwen beschuldigd van aanranding) slaat toe als de tweede komst, van de aanhoudende beelden van de strakke lijnen van de stoet tot het gebruik van “Zijn waarheid marcheert verder” uit “Battle Hymn of the Republic” terwijl het eerste koppel het podium betreedt tijdens een van de inaugurele bals.
(En voor het geval je dat nog niet schandalig genoeg vindt: aan het einde van de eerste viering zegt Ratner, buiten de camera, “zoete dromen, meneer de president”, wat eerlijk gezegd de titel van deze film had kunnen zijn.)
Het grootste deel van de “actie” houdt in dat de first lady haar entree maakt: vanuit privéjets, vanuit grote zwarte auto’s naar goed ingerichte kamers. Daar worden Trump en haar ontwerpers rapsodisch boven een jurk ontworpen om elke naad te verbergen, bewonder een openingsdinermenu dat begint met kaviaar in een groot gouden ei, en bespreek de meubels die zullen worden verplaatst zodra de Bidens verhuizen.
Deze dwaze glories worden net lang genoeg onderbroken Tham Kannalikhameen binnenhuisarchitect die verantwoordelijk is voor de overgang naar het Witte Huis, om te vertellen hoe haar familie vanuit Laos naar Amerika emigreerde toen ze twee was – de kans om in het Witte Huis te werken is voor haar de ultieme Amerikaanse droom. Naast haar zwijgt Trump, die ook een immigrant is.
Er gebeuren andere dingen. Trump heeft een videoconferentie met de Franse first lady Brigitte Macron om initiatieven te bespreken om cyberpesten te stoppen, ontmoet koningin Rania van Jordanië om hulp aan pleegkinderen te bespreken en troost voormalig Hamas-gijzelaar Aviva Siegel. Siegel, wiens echtgenoot op het moment van filmen nog steeds gegijzeld is, vormt het enige echte emotionele moment van de film, ondanks dat het duidelijk is opgenomen als een kans voor Trump om een beetje persoonlijke vriendelijkheid (en wat politieke boodschappen) te onthullen.
We volgen Trump terwijl zij en haar man de begrafenis van Jimmy Carter bijwonen, waarbij haar verhaal de pijn beschrijft van de dood van haar moeder het jaar ervoor, en terwijl ze de camera’s een kamer binnensluipt waar haar man zijn inaugurele rede repeteert.
Daar suggereert ze, met een volkomen strak gezicht, dat hij het woord ‘vereniger’ toevoegt aan ‘vredestichter’ in zijn beschrijving van wat hij hoopt dat zijn nalatenschap zal zijn, een term die hij vervolgens in zijn toespraak de volgende dag gebruikt.
Ondanks dit alles blijft de first lady meedogenloos klaar en persoonlijk niet beschikbaar, waardoor een nieuwe en letterlijke betekenis wordt gegeven aan de term ‘statig’.
Gezien de aard van het onderwerp van de film en het feit dat zij letterlijk de touwtjes in handen heeft, zou niemand met een half brein kunnen verwachten interessante of authentieke momenten achter de schermen te zien (Melania draagt zweet of telt haar ontbijtamandelen of, ik weet het niet, niest). Een korte scène waarin de opmerkelijk toondove Ratner haar probeert te laten meezingen met haar favoriete nummer, Michael Jacksons ‘Billie Jean’, ontlokt (eindelijk!) een oprechte lach bij haar, en terwijl zijn beslissing om herhaaldelijk in te zoomen op haar weliswaar goed geschoeide voeten steeds griezeliger wordt, biedt het in ieder geval enig drinkpotentieel.
Toch is ‘Melania’ een even cynisch stuk filmmaken als sinds het begin van deze kunstvorm heeft bestaan.
Luisterend naar haar beschrijving van de ernst waarmee ze haar taken op zich neemt; haar liefde als immigrant voor deze grote natie; en haar toewijding om het leven van alle Amerikanen – vooral kinderen en gezinnen – beter te maken. Ik moest denken aan de climaxscène in ‘A Wrinkle in Time’, waarin de jonge Charles Wallace verwikkeld raakt in de rustgevende retoriek van de kwade hersenspoeling IT.
Het oppervlakkige, neutrale “Melania” is niet saai; het is berekend, vervelend en gruwelijk.
De first lady beschrijft een alternatief universum van vrede, liefde en eenheid, terwijl haar man gewapende immigratie- en douaneagenten heeft losgelaten om kinderen en volwassenen (van wie velen staatsburger zijn of in dit land legaal zijn) te terroriseren en vast te houden en, in ten minste twee gevallen, Amerikaanse burgers te vermoorden die tegen hun daden protesteren. Ze wil kinderen en gezinnen helpen, terwijl haar man de federale hulpprogramma’s bezuinigt en de schoolfinanciering gijzelt. Ze wil ons laten geloven dat ze cyberpesten bestrijdt, terwijl haar man, de president van deze Verenigde Staten, zich regelmatig bezighoudt met leugens, regelrechte bedreigingen en karaktermoord op sociale media.
President Trump is veel dingen, maar hij is geen vereniger – hij gelooft, zoals hij ons keer op keer heeft verzekerd, in winnenen zoals hij ook heeft gezegd en getoond, zal hij elke keer vergelding boven verzoening verkiezen.
Melania Trump is natuurlijk niet haar echtgenoot. Maar deze film is niet veel meer dan een campagneadvertentie van 90 minuten. Dat zou, gezien het feit dat Trump zich niet legaal opnieuw kandidaat kan stellen voor het presidentschap, reden tot grote zorg moeten zijn.
Velen bekritiseerden het besluit om ‘Melania’ vrij te laten, slechts enkele dagen nadat federale agenten Alex Pretti en Renee Good in Minneapolis hadden vermoord, en daagden die notabelen uit, waaronder Apple-CEO Tim Cook, die ervoor kozen om een vroege feestelijke bezichtiging bij te wonen, inclusief ‘laat ze eten’-koekjes met ‘Melania’ in het glazuur gekrabbeld.
Voor het soort persoon dat een film maakt, koopt en distribueert die pretendeert een ‘documentaire’ te zijn en eigenlijk gewoon ouderwetse propaganda is, is dit eigenlijk het perfecte moment.
Waarom zouden we ons zorgen maken dat de federale overheid haar eigen burgers vermoordt als we er allemaal nauwelijks overheen kunnen komen dat de inaugurele jurk van de first lady zo is ontworpen dat geen enkele naad zichtbaar is? Vooral als het haar man gelukkig maakt.
