Door Chris Snellgrove
| Uitgegeven
Toen oudere Star Trek-fans zich begonnen af te vragen of de nieuwste spin-off, Starfleet Academiede franchise zou vernietigen, noemden jongere fans ons alarmisten. Trek is tenslotte veel veranderd in de afgelopen 60 jaar, dus het feit dat de nieuwe show een andere setting had (de titulaire academie) en een ander beoogde publiek (de felbegeerde groep 18-24 jaar) betekende op zichzelf niet dat het slecht zou zijn. Maar nu de show twee van de meest iconische aliens van de franchise (de Betazoiden en dat Klingons) in de eerste vier afleveringen is het eerlijk om te zeggen dat oudere fans sceptisch waren compleet bevestigd.
Het begon allemaal binnen Starfleet Academie’s tweede aflevering (“Beta Test”), waarin onze helden de Betazed terug naar de Federatie probeerden te lokken. Dit omvat het nastreven van planetaire president Emerin Sadal, een dove man die afhankelijk is van liplezen en gebarentaal (samen met enkele scherpe tolk-droids) om te communiceren. Na een genereus aanbod om van Betazed de nieuwe thuisbasis te maken Starfleet Academiehij besluit zich weer bij de Liga aan te sluiten en zijn twee kinderen blijven; één gaat naar de academie, en één gaat naar het Oorlogscollege.
Tot ziens, Betazoid-vaardigheden
Ondanks de vreemde schrijfbeslissing om van de leider van de Betazoids een soort Trump-achtige figuur te maken die een imperium achter een psionische muur verbergt, lijkt de president een sympathiek personage, en de dove acteur Anthony Natale doet fantastisch werk door hem tot leven te brengen. Het probleem is echter dat de betazoids (voor het eerst geïntroduceerd in Star Trek: De volgende generatie) waren altijd volledig telepathisch. Theoretisch gezien zou het voor de president niet nodig moeten zijn om te vertrouwen op liplezen en gebarentaal, omdat hij (net als Lwaxana Troi en andere volbloed Betazoids) in staat zou moeten zijn om de gedachten van vrijwel iedereen te lezen.
Echter, Starfleet Academie presenteert de Betazeds als een ras van empaten die alleen emoties kunnen lezen in plaats van gedachten. Dit komt meer overeen met de capaciteiten van Deanna Troi, die als scheepsadviseur op zowel Enterprise-D als Enterprise-E diende. Ze was beperkt tot het alleen lezen van de emoties van anderen (iets wat Picard vaak gebruikte voor tactische doeleinden) omdat ze nog maar half betazed was, en hoewel er enkele andere Betazoids waren met beperkte capaciteiten (met name Lon Suder op Reiziger), De volgende generatie maakte duidelijk dat de overgrote meerderheid hiervan buitenlanders heeft Professor X-achtige telepathische krachten.
Daarom is het duidelijk Starfleet Academie heeft zojuist een belangrijk aspect van een van de beroemdste buitenaardse wezens van Star Trek veranderd, waarbij hun collectieve telepathische vermogens zonder duidelijke reden zijn gecastreerd. Sommige fans hebben verwoed geprobeerd theorieën te bedenken over hoe dit gebeurde, zoals dat iedereen een deel van zijn mentale krachten verloor door het creëren en onderhouden van een krachtige psionische muur. Maar daar wordt in de aflevering niet eens op gezinspeeld, waardoor het lijkt alsof deze schrijvers zojuist een enorme retcon hebben gedaan die het belangrijkste dat Betazoids speciaal maakte volledig veranderde.
De Klingons zijn nu dom en gecastreerd
In het vierde deel van Starfleet Academie (“Vox in Excelso”), hebben de schrijvers ook grote veranderingen aangebracht aan de Klingons: we ontdekken dat de Burn (een gebeurtenis die bijna al het dilithium in de melkweg inert maakte) de Klingon-thuiswerelden en het grootste deel van hun rijk vernietigde omdat die werelden afhankelijk waren van dilithiumreactoren om ze van stroom te voorzien. De burn-out zorgde ervoor dat deze reactoren ontploften, waardoor hele planeten werden vernietigd en (gecombineerd met de burn-out veroorzaakte ruimteschepen exploderen), waardoor de Klingons een ras worden dat met uitsterven wordt bedreigd.
Vanuit een traditioneel perspectief zijn er hier genoeg problemen mee; die ik heb uitgebreider over geschrevenals de dilithiumreactoren überhaupt niet waren geëxplodeerd. De enige reden waarom de ruimteschepen explodeerden was omdat dilithium werd gebruikt om de materie en antimaterie vast te houden (belangrijk voor reizen met hoge snelheid). ketting snelheid) gescheiden. Toen ze met elkaar in contact kwamen, ontploften de schepen onmiddellijk.
Afgezien van hoe weinig uitleg dit verhaal biedt, is het ook lui schrijven waardoor de Klingons er ronduit stom uitzien. Zelfs als we zouden accepteren dat dilithium als energiebron werkt, zijn er veel veiliger bronnen zoals fusie die niet afhankelijk zijn van een steeds schaarser wordende hulpbron (denk eraan dat het sterrenstelsel ongeveer 15 tot 20 jaar zonder dilithium zou komen te zitten). voor de verbranding). Het lijkt echt alsof de schrijvers dat gewoon wilden echo Star Trek VI: Het onontdekte landwaar de energieproducerende maan Praxis van de Klingons ontplofte omdat deze agressieve buitenaardse wezens geen adequate veiligheidsmaatregelen namen, wat resulteerde in de futuristische analogie van de ramp in Tsjernobyl.
Het beroemdste ras van Star Trek rot in de hel
Met andere woorden, Starfleet Academie besloten om Star Trek’s beroemdste te maken buitenlands ontaarden in idioten die 800 jaar eerder hun lesje niet hadden geleerd en door hun onwetendheid dakloos en bijna uitgestorven werden. Bovendien gelooft hun cultuur dat je alleen de Klingon-hemel kunt bereiken als je sterft in de strijd. Het doden van de overgrote meerderheid van deze krijgers buiten het scherm terwijl ze buiten de strijd zijn, betekent dat vanuit Klingon-perspectief de schrijvers gewoon stuurde de meeste van deze buitenaardse wezens naar de hel!
De meest prominente vertegenwoordiger van dit ras is Jay-Den, Starfleet Academie’s Klingon-cadet. Maar vanwege de nadruk van de show om elk personage eigenzinnig en speciaal te maken, is hij dat zeker En– Klingon-achtig, geeft de voorkeur aan pacifisme en genezing boven vechten en verovering. Hij is zachtaardig, zachtaardig en (gebaseerd op de laatste aflevering) mogelijk homo, waardoor hij anders is dan alle andere Klingon ooit in Star Trek.
De zachtere kant van… Klingons?
Op zich is dit geen probleem; beide Star Trek: de volgende generatie En Star Trek: Deep Space Negen gecentreerd veel fantastische verhalen rond Worfeen Klingon die door mensen is opgevoed en nooit het gevoel heeft gehad dat hij bij de rest van deze krijgerscultuur paste. Uiteraard berustten deze verhalen over het algemeen op het contrasteren van Worf met andere Klingons, zoals zijn broer of Gowron, die beiden dienden als de belichaming van de waarden van dit buitenaardse ras.
Starfleet Academie ze hebben gewoon zonder pardon de meeste Klingons in de Melkweg vermoord, waardoor hun cultuur veranderde (het zijn nu nomadische families waar iedereen twee vaders heeft), waardoor ze op complete dwazen leken, en als hun symbolische vertegenwoordiger iemand achterbleef die in alle opzichten het tegenovergestelde is van de traditionele Klingons. Jay-Den is in bepaalde opzichten een interessant personage en hij wordt gespeeld door een getalenteerde acteur (Karim Diane), maar het probleem is dat hij meer dan een beetje op een KINO lijkt; dat wil zeggen, Klingon alleen in naam.
Star Trek alleen in naam
Dat is een beetje het probleem ermee Starfleet Academie Kortom: het is een Star Trek-show alleen in naam. Ze brachten de Betazoids alleen binnen om hun kenmerkende vaardigheden te verwijderen en ze brachten de Klingons binnen alleen maar om de meeste van die krijgers te doden en ze te vervangen door een stotterende sojajongen geneeskundestudent. Dat roept natuurlijk de vraag op: waarom proberen een Star Trek-serie te maken als je gewoon alles wilt vernietigen wat die franchise geweldig heeft gemaakt?
Als de schrijvers empaten nodig hadden in plaats van telepaten om een bepaald verhaal te vertellen, hadden ze gewoon een nieuw ras kunnen uitvinden in plaats van op Betazoids te vertrouwen. Als de schrijvers een nomadisch ras nodig hadden midden in een deprimerende diaspora, hadden ze nieuwe kunnen creëren in plaats van de Klingons te vernietigen. Ten slotte, als ze gewoon een dwaze comedyshow wilden vertellen over ruimtecadetten die af en toe overgaan in oppervlakkig melodrama, hadden ze dat kunnen doen. iets anders gemaakt dan een Star Trek-show.
Paramount gaat met het schip ten onder
Starfleet Academie is een prachtige serie vol getalenteerde acteurs, en sommige makers erachter (vooral Tawny Newsome) zijn even getalenteerd. Maar de serie blijft oude kennis vernietigen en tegelijkertijd oude personages vernietigen Doorslaggevend kan een serie maken die net zo goed ‘This Ain’t Your Daddy’s Hogwarts’ had kunnen heten. Zij zijn uiteraard eigenaar van de IP, dus deze leidinggevenden hebben het volste recht om alles te veranderen wat Star Trek ooit speciaal heeft gemaakt.
Maar nu de nieuwe show helemaal uit de streaminghitlijsten van Paramount+ is verdwenen, kunnen de leidinggevenden eindelijk een les leren die hun cadetten op het scherm waardig is: als je alles vernietigt waar de fandom van houdt, wees dan niet verbaasd als ze haten wat je hebt gemaakt!
