Door Jonathan Klotz
| Uitgegeven
Ga naar de sci-fi-sectie van een streamingdienst en binnen 10 seconden na het browsen zul je beseffen dat er genoeg kwaadaardige AI-films zijn die je een jaar lang elke dag zou kunnen bekijken en er nog steeds meer te gaan hebben. De engste is op Netflix geland.
Hoewel het een bodycount op één mist M3GANof zelfs een Terminator-film, het laat zien dat het echte gevaar van AI niet fysiek is, maar emotioneel. De jaren 2014Ex-machine is een cerebrale thriller die je aan het denken zet, en als de credits rollen, zul je nooit meer op dezelfde manier naar ChatGPT of Gemini kijken.
Ze is een robot en dat is oké
Toekomst Star Wars co-sterren Domhnall Gleeson en Oscar Isaac spelen respectievelijk technisch medewerker Caleb en excentrieke CEO Nathan. Caleb denkt dat hij een speciale reis naar het terrein van Nathan voor een week heeft gewonnen als hij er snel achter komt dat Nathan een nieuw type kunstmatige intelligentie heeft ontwikkeld en wil dat Caleb bepaalt of ze het ware bewustzijn heeft bereikt. Caleb weet dat Ava, de ontsnappingsrol van Alicia Vikander, niet echt is, maar naarmate de twee na verschillende gesprekken een band krijgen, begint hij te twijfelen. Hoewel Caleb vanaf het begin de waarheid kent, wordt hij verliefd op de vrouwelijke robot en dit is waar de echte problemen beginnen.
Ex-machine verscheen in de bioscoop jaren voordat AI-chatbots mainstream werden. In 2026 zijn er dagelijks verhalen over iemand die bezeten raakt door zijn AI-partner en de rest van de wereld afsluit of iets doet waar hij niet meer uit kan komen omdat een machine hem dat opdraagt. Het blijkt dat de Terminator, Mission Impossible: Gegist bestek, Ik, Robot, Jaen talloze anderen misten dat AI een substituut werd voor menselijk gezelschap. Haar kwam een jaar eerder uit Ex-machineen tien jaar later zijn deze twee nog steeds de gouden standaard als het gaat om de echte, emotionele kosten van het omgaan met kunstmatige intelligentie.
Het soort slimme sciencefictionstudio’s dat achterblijft
Vanaf het moment dat het in de bioscoop verscheen, Ex-machine was een succes, gecertificeerd vers Rotte tomaten met een kritische beoordeling van 92 procent en een kijkcijfers van 86 procent. Het is een zeldzame smart sciencefiction in een tijdperk van visuele representatie. Geschreven en geregisseerd door 28 jaar later schrijver Alex Garland, het is visueel veel verbluffender dan een film die voor 90 procent uit dialoog bestaat. Het publiek kon geen genoeg krijgen van de filosofische overpeinzingen, wilde wendingen en de danssequentie van Oscar Isaac.
De low-budgetfilm was moeilijk te verkopen in theaters met een beperkte release en vervolgens een snelle landelijke uitrol. Ik verdiende slechts 37 miljoen dollar, nauwelijks het dubbele van het budget van 15 miljoen dollar, zonder rekening te houden met bezuinigingen op marketing of theater. Ex-machine was geen blockbuster. In plaats daarvan heeft het de afgelopen tien jaar geprofiteerd van mond-tot-mondreclame. Het toenemende profiel van iedereen die bij de film betrokken was, heeft er zeker toe bijgedragen dat deze in de loop van de tijd uitgroeide tot niet eens een cultklassieker, maar tot een bonafide hit.
Iedereen die bij de film betrokken was, boekte verder succes: Gleeson en Isaac met Star Wars, Vikander met Grafroveren zelfs Sonoya Mizuno, die de stille huishoudster Kyoko speelt, is sindsdien in verschillende Garland-films verschenen. Gedurende die tijd, Ex-machine is alleen maar relevanter geworden, en naarmate AI meer geïntegreerd raakt in ons dagelijks leven, zal de sirene van machine-gezelschap voor mensen moeilijker te negeren zijn.
