Het negenjarige lichaam van Jamal is verlamd. Hij ervaart constante, oncontroleerbare, gewelddadige spasmen. Hij kan er niet doorheen slapen. Zijn moeder kan dat ook niet. Om de spasmen onder controle te houden, is een medicijn genaamd baclofen nodig. Het ontspant de spieren en stopt het trillen. Plotseling stoppen met het gebruik van baclofen kan ernstige gevolgen voor de gezondheid hebben.
De moeder van Jamal, mijn neef Shaima, schreef mij een week geleden vanuit de familietent in het ontheemdenkamp al-Mawasi in Gaza. Het was de zevende dag van haar zoon zonder het medicijn. De gewelddadige, neurologische spasmen die Jamals ledematen in hun greep houden, doen hem schreeuwen van de pijn.
Baclofen is nergens in Gaza verkrijgbaar: niet in ziekenhuizen, niet in klinieken, niet in de magazijnen van het Ministerie van Volksgezondheid en zelfs niet via het Rode Kruis. Shaima heeft ze allemaal doorzocht. Het is een van de vele medicijnen die Israël blokkeert, samen met pijnstillers en antibiotica.
Jamal heeft nu elke dag tientallen spasmen. Er bestaat geen alternatief medicijn of vervangingsmiddel. Er is geen verlichting, alleen pijn.
Het verhaal van Jamal mag niet verteld worden als mensen als de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo hun zin willen krijgen.
Spreken bij het in de VS gevestigde, op Israël gerichte MirYam Instituut zei hij vorige maand: “We moeten ervoor zorgen dat het verhaal goed wordt verteld, zodat wanneer de geschiedenisboeken dit schrijven, ze niet over de slachtoffers in Gaza schrijven.” Op deze regel applaudisseerde het publiek.
Pompeo zei verder dat bij elke oorlog burgerslachtoffers vallen, maar dat de echte slachtoffers in dit geval het Israëlische volk zijn. Zijn zorg is dat 7 oktober en de oorlog in Gaza ‘verkeerd’ herinnerd zouden worden.
Het lijkt erop dat Pompeo wil betogen dat de bevolking van Gaza slechts ‘bijkomende schade’ is in de Israëlische oorlog. Ze moeten naamloos, gezichtsloos en vergeten blijven. Hij wil dat hun verhalen worden gewist van de bladzijden van de menselijke geschiedenis.
Zijn opmerkingen weerspiegelen de volgende fase in de genocide van Israël. Ontevreden over de voortgang bij het elimineren van de bevolking van Gaza, hun moskeeën, hun scholen en universiteiten, hun culturele instellingen, economie en land, zijn Israël en zijn christelijk-zionistische bondgenoten zoals Pompeo nu begonnen met het uitwissen van de herinnering en het martelaarschap.
De campagne is zowel binnen als buiten Gaza duidelijk zichtbaar. De United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) – een instelling die lange tijd de status van de Palestijnse vluchtelingenpopulatie heeft behouden en hun recht op terugkeer heeft beschermd onder het internationaal recht – wordt systematisch ondermijnd en ontmanteld. TikTok – een van de weinige socialemediaplatforms waar Palestijnse stemmen iets meer vrijheid hebben gehad om te spreken – verbiedt nu en het beperken van pro-Palestijnse accountsnadat het was overgenomen door een pro-Israëlisch conglomeraat.
In de VS, Groot-Brittannië en elders zijn lokale wetten het wapen om achter pro-Palestijnse jongeren aan te gaan, en velen worden vastgehouden omdat ze gebruik maken van wat hun beschermde recht op vrije meningsuiting zou moeten zijn. De wetten zijn gelijk voorbij op staatsniveau in de Verenigde Staten om vorm te geven aan wat op scholen over Israël en Palestina kan worden onderwezen.
Maar wat Pompeo – en degenen zoals hij die bijbelverzen verkeerd interpreteren om hun steun aan Israël en zijn genocide te rechtvaardigen – niet begrijpen is dat de Palestijnen al eerder te maken hebben gehad met uitwissing en deze hebben overwonnen. Wij zullen het opnieuw doen.
Als je denkt aan herinnering en getuigenis afleggen, denk je aan het woord ‘martelaar’. ‘Martelaar’ komt van het Griekse woord ‘martus’ dat ‘getuige’ betekent en heeft een prominente plaats in de Bijbel. Op dezelfde manier is het woord “shaheed” in het Arabisch afgeleid van de wortel van het woord voor “getuige” of “getuige”. Naarmate het woord evolueerde, kreeg het ook de connotatie van gewelddadig lijden als gevolg van iemands geloof, en zelfs een gevoel van heroïsche standvastigheid vanwege de omvang van iemands opoffering.
Ik kan geen beter woord bedenken dan ‘shaheed’ om Jamal en de mensen om hem heen te beschrijven: het zijn levende martelaren. Het kleine lijfje van Jamal is getuige geweest van enorm lijden; het is geteisterd door het oorlogsgeweld, en hij zet – net als zijn moeder – door vanwege zijn overweldigende verlangen om te leven.
Rondom de tent van Jamal en Shaima staan duizenden andere tenten. Dag en nacht worden ze allemaal doorboord door het geluid van Jamal’s geschreeuw. In de tenten, koud en vaak nat door de recente overstromingen, bevinden zich duizenden andere mensen die dringende en belangrijke medische evacuatie naar ziekenhuizen nodig hebben.
De pijn en het lijden zijn immens, maar mensen als Pompeo blijven het voortdurende en historisch gewortelde proces van de eliminatie van het Palestijnse volk rechtvaardigen.
Het Palestijnse volk is ook een dichter in hart en nieren. En wat Pompeo – die taal, herinnering en geschiedenis devalueert – nooit zal begrijpen is dat de dichter een getuige is.
Zoals de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish in een van zijn verzen schreef:
Degenen die tussen vluchtige woorden passeren
Neem jullie namen mee en ga
Maak onze tijd vrij voor je lessen en ga
Steel wat je wilt van het blauw van de zee en het zand van de herinnering
Maak de foto’s die je wilt begrijpen
Wat je nooit wilt:
Hoe een steen uit ons land het plafond van onze hemel wordt.
Het Palestijnse volk zal de herinnering levend houden, net zoals wij de pijn van Beit Daras, Deir Yassin, Jenin, Muhammad al-Durrah, Anas al-Sharif en de wortels van elke olijfboom die uit de grond wordt gescheurd, levend hebben gehouden. Het Palestijnse volk en miljoenen solidairen over de hele wereld waren getuige van dat van Israël vernietiging van Gaza. Ondanks Pompeo en het eren van de levende martelaar Jamal, zal ieder van ons de stenen van Gaza nemen en een nieuwe hemel bouwen.
De in dit artikel geuite standpunten zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs het redactionele beleid van Al Jazeera.
