Multidisciplinaire kunstenaar uit Londen Jana Vorst maakt “inspiratie voor koortsdromen”. Door modefotografie te combineren met de gevoeligheid voor collagekunst, maakt Jana gebruik van uitgesneden animaties, grootschalige installaties en een regiestijl die prioriteit geeft aan het samenkomen van meerdere elementen om fysieke, droomachtige omgevingen te bouwen. In een notendop neemt Jana de esthetiek van pop-upboeken en maakt ze op ware grootte, waardoor droombeelden worden omgezet in fysieke realiteit.
Jana haalt beelden uit het publieke domein op uit bibliotheken en archieven, herwerkt materialen en verenigt ze – en creëert daarbij fotografische werken die met de tijd spelen. “Je kunt niet echt zeggen wanneer het werk klaar is, en alle verschillende elementen beginnen in elkaar over te lopen in plaats van op te vallen als afzonderlijke stukken”, zegt Jana. Omdat Jana geen toegang heeft tot afdrukken op grote schaal, produceert ze thuis met behulp van een standaard A3-printer, waarbij ze kunstwerken in honderden kleine pagina’s verdeelt en ze samenvoegt in wat een creatieve meditatie wordt.
Nadat ze 400 pagina’s per set heeft samengesteld, moedigt ze modellen aan om met kunstwerken om te gaan, inclusief losse elementen uit de fragiele papieren kunstwerken. “De uiteindelijke compositie wordt sterk bepaald door de manier waarop ze op dat moment bewegen en reageren. Het is niet iets dat je volledig kunt plannen, het gaat meer om het reageren op de energie van de dag”, zegt Jana.
Surrealisme speelt een grote rol in de manier waarop Jana creëert. Kunstenaars als Hilma af Klint, Dora Maar, Dorothea Tanning en Leonora Carrington zijn bijzonder belangrijk geweest voor haar praktijk, evenals de filmische werken van Georges Méliès, Karel Zeman en Andrei Tarkovsky, allemaal creatievelingen die aan film werkten in een tijd waarin theater onlangs de wereld had gedomineerd en aan kwaliteiten ‘speelse, handgemaakte en enigszins magische’ kwaliteiten verleende. Dit is duidelijk zichtbaar in Jana’s werk: het nautische en astrologische worden vastgelegd in grimmige, vroege film-monochroom die verwijzen naar klassieke mythen en een moderne mythe uitdagen: je hebt geen professionele apparatuur nodig om iets fantastisch te creëren.
