Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Als iemand die regelmatig met audio werkt, kan ik niet geloven dat ik de jaren zeventig nog nooit heb gezien Het gesprek. Geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Francis Ford Coppola, Het gesprek is een regelrechte neo-noir-mysteriethriller die ervoor zou zorgen dat elke audiofiel meteen aan zijn opstelling zou willen sleutelen, gewoon om te zien waartoe deze in staat is. Als u echter in dat kamp terechtkomt, wees dan voorzichtig, want u weet nooit wat voor soort gesprekken u zult oppikken of in welke problemen u hierdoor terecht kunt komen.
Vanuit technisch oogpunt gezien Het gesprek is een geweldig horloge, zelfs voor degenen die helemaal niets om audiotechniek geven, omdat je nooit wordt gebombardeerd met onnodig jargon of de gevreesde junk-wetenschappelijke uitleg die de neiging heeft om films als deze te laten ontsporen. Er schuilt poëzie in elke draai aan de knop en de knop, en elke draai brengt je dichter bij de waarheid terwijl de paranoïde samenzwering vorm krijgt zonder de hele boerderij te snel prijs te geven.
Geen privé-oog, maar een privé-oor
Het gesprek verspilt geen tijd met het vaststellen van het conflict als we kennis maken met Harry R. Caul (Gene Hackman), een savant ogende surveillance-expert wiens roem tot stand komt door het afluisteren van zijn onderdanen en het documenteren van zijn bevindingen. Achtervolgd door een eerder onderzoek waarbij zijn werk resulteerde in een drievoudige moord, is Harry een diep privé-man, maar ook een pijnlijk nauwgezette man. Vanwege de aard van zijn werk wordt van hem verwacht dat hij een strikt niveau van emotionele onthechting handhaaft, maar zijn geweten heeft de gewoonte om binnen te sluipen wanneer dat het minst uitkomt.
Wanneer zijn cliënt, alleen bekend als The Director (Robert Duvall), de opdracht krijgt een echtpaar af te luisteren dat rondjes rond Union Square loopt, wordt Harry’s expertise meteen duidelijk. Hij gebruikt meerdere microfoons die op verschillende uitkijkpunten zijn geplaatst om fragmenten van dwalende dialogen vast te leggen, allemaal met de bedoeling de beelden later samen te voegen tot één ononderbroken gesprek.
Terwijl de geïsoleerde dialoog wordt bedolven onder een zee van ruis, komt er langzaam één zin uit het lawaai tevoorschijn: ‘Hij zou ons vermoorden als hij de kans kreeg.’ Harry is verstoord door wat hij heeft onthuld en probeert opheldering te vragen aan de regisseur, maar wordt onderschept door Martin Stett (Harrison Ford), de bewaakte en vaag dreigende assistent van de regisseur. Uit angst dat zijn werk opnieuw tot onschuldig bloedvergieten zou kunnen leiden, komt Harry gevangen te zitten tussen zijn talent, zijn beroep en zijn geweten. Hij worstelt om zijn cliënt te dienen, terwijl hij worstelt met de mogelijkheid dat de mensen naar wie hij luistert in reëel gevaar verkeren.
Het is niet wat, het is hoe
Francis Ford Coppola was slim genoeg om erin te leunen Het gesprek technische aspecten zonder het publiek te vervreemden door overmatige uitleg. Dankzij Gene Hackmans moeiteloze omgang met ingewikkelde audiotechnologie krijgen we een workflow te zien die enorm veel over Harry’s persoonlijkheid onthult, zonder dat ook maar één enkele uiteenzetting dit verduidelijkt. Het spiergeheugen dat wordt getoond terwijl hij tapes terugspoelt, zelfgemaakte EQ-boxen aansluit en dwangmatig over zijn werkstation buigt om precies de juiste hoeveelheid duidelijkheid te krijgen voordat hij zijn bevindingen aan de regisseur overhandigt, zorgt voor een opmerkelijk rijke karakterstudie. Harry die op zijn saxofoon speelt als een manier om te ventileren als hij gestrest is, is gewoon de kers op de taart.
Het gesprek het mysterie zelf zit boordevol wendingen die je dwingen je af te vragen waar ieders loyaliteit ligt en waar Harry in het grotere geheel past. Dit is niet zozeer een traditionele whodunit als wel een “wie wil het doen?” en dat onderscheid is belangrijk. De opwinding komt voort uit het kijken hoe Harry langzaamaan beseft dat hij misschien niet alleen een waarnemer is, maar ook een deelnemer, terwijl zijn paranoia steeds gerechtvaardigder aanvoelt. Het extra ongemak van de veronderstelling dat andere surveillanceprofessionals ook naar hem zouden kunnen afluisteren, draagt alleen maar bij aan de angst, waardoor je je afvraagt welke banden in verkeerde handen zullen belanden terwijl Harry wanhopig probeert de klus te klaren zonder bloed aan zijn handen.
Het gesprek momenteel gestreamd op Prime Video.
