Weronika Mariannas de praktijk heeft de neiging zich te bewegen tussen tekenen, schilderen en, meer recentelijk, animatie. Na nogal impulsief een frame-voor-frame reeks aan te pakken een geanimeerd figuur Een paar jaar geleden begon de kunstenaar, terwijl ze met verf op papier opging in een berglandschap, haar reis naar analoge animatie, en het is “een konijnenhol waar ik nooit meer weg wil”, zegt ze. “Dit gevoel van voortdurende, grenzeloze stroom ligt ten grondslag aan zowel mijn leven als mijn werk. In animatie heb ik de meest overtuigende manier gevonden om de wereld die voortdurend in beweging is te interpreteren.”
Dit gevoel van vloeibaarheid en evolutie ligt ook ten grondslag aan de onderwerpen van veel van Weronika’s werk: de natuur en het lichaam. Haar donkere, mysterieuze en delicate scènes zijn vaak beïnvloed door ‘Slavische grimoire en voorouderlijke folklore’, zegt ze. De animator, oorspronkelijk afkomstig uit Warschau, groeide op in een dorp in het oosten van Polen waar ‘volksverhalen werden vermengd met heiligenlevens van katholieke heiligen’, zegt ze. Deze gelaagde, meer mystieke kant van haar culturele inspiratiebronnen geeft de kunstenaar een manier om de ‘schaduwkant van de menselijke ervaring’ in haar werk te verkennen. “Vandaag zie ik deze verhalen als allegorieën van de menselijke psyche, een manier om toegang te krijgen tot wat vaak onderdrukt wordt: seksualiteit, pijn, de dood.”
Om zijn werken te produceren, kiest de kunstenaar uit een breed scala aan analoge materialen: acryl, olieverf, aquarel, inkt, houtskool, potlood en niet-camera film- en printtechnieken, waarbij hij zich laat inspireren door de technieken van zowel beeldende kunstenaars als filmmakers. “In animatie hou ik van de waanzin en grenzeloze verbeeldingskracht van de jaren zestig en zeventig”, zegt ze, terwijl ze zich ook aangetrokken voelt tot het werk van vrouwelijke surrealistische schilders als Leonora Carrington, Remedios Varo en Ithell Colquhoun.
Als het gaat om het maken van haar bewegende stukken, geldt: hoe goedkoper het papier dat Weronika gebruikt, hoe beter – het bereikt zowel een gewenste tastbaarheid als een welkom gebrek aan controle over haar creatieve proces. Wat Weronika’s werk zo elegant en adembenemend maakt, is misschien wel ‘openstaan voor het onvoorspelbare en verontrustende van de stof’, besluit ze.
