De nieuwste film van Sophie Hyde Ja begon als een soort wensvervulling. Gebaseerd op haar levenservaringen vertelt de film, die deze week in beperkte oplage verschijnt, het verhaal van Hannah (Olivia Colman), moeder van het niet-binaire kind Frances (Aud Mason-Hyde, Sophie’s echte kind), terwijl zij en Frances naar Amsterdam reizen om Frances’ grootvader Jim te bezoeken (Johannes Lithgowklaar om de komende tijd Perkamentus te spelen Harry Potter serie). Tijdens het bezoek geeft Frances toe dat ze bij “Jimpa” in Amsterdam willen blijven, waardoor Hannah haar relatie met zowel haar queer kind als haar queer ouder opnieuw evalueert.
Hyde ontleent zijn eigen leven aan zijn leven Ja uit een verlangen om haar eigen kind, Mason-Hyde, en haar homoseksuele vader te zien communiceren over moeilijke kwesties op het gebied van seksualiteit en gender. Deze harde maar noodzakelijke dialoog tussen de generaties komt volledig tot uiting in Jamet een reeks gesprekken tussen Jim, een hiv-positieve man die alleen overleefde dankzij het gemeenschapsactivisme van de aids-crisis, en Frances, wiens niet-binaire identiteit hun grootvader soms in verwarring brengt en in verwarring brengt.
Terwijl sommige gesprekken binnenkomen Ja kan spannend en prikkelend zijn, de film portretteert een onconventioneel gezin dat ruimte wil maken voor allerlei soorten mensen. “Dat was de impuls om de film te maken, ze samen in een kamer te zetten, en toen groeide het uit tot een groot familiedrama”, zegt Hyde. Jij. Ondertussen vonden de thema’s van de film ook weerklank bij de ster, Colman, die vertelt Jij dat ze zich nooit op haar gemak heeft gevoeld met rigide genderrollen, zelfs niet in haar eigen huwelijk. “Ik heb me nooit enorm vrouwelijk gevoeld in mijn wezen”, zei ze. “Ik heb mezelf tegenover mijn man altijd omschreven als een homoseksuele man.”
In een Zoom-interview met JijHyde en Colman spraken over het vastleggen van de erfenis van de AIDS-crisis op het scherm, Colmans liefde voor het vertellen van vreemde verhalen, en waarom Hyde de film een duidelijk gemeenschapsgevoel wilde geven.
Mark de Blok / Kino Lorber
Sofie, dat weet ik Ja is voor een groot deel gebaseerd op je eigen levenservaring. Wanneer ben je begonnen de stof van je eigen leven als onderwerp van een film te benaderen?
Sofie Hyde: Antwoord in twee delen. Mijn vader stierf in 2018 en hij was net als Jim in de film: een zeer excentrieke, zeer provocerende man, openlijk homoseksueel en een aids-activist en gezondheidswerker en zeer publiekelijk queer. Ik heb hem altijd gekend als iemand die zijn lichaam op het spel zette en niet veel keus had over de vraag of hij politiek was, maar er gewoon mee akkoord ging.
