Soms merk je dat je als criticus zo moeilijk een beat kunt verslaan dat je overweegt om vervroegd met pensioen te gaan. Voor mij, hier bij Omgekeerdhet was de nieuwerwetse van Lionsgate De vreemden trilogie. Waarmee begonnen is een laffe remake geleid tot een verschrikkelijk hoofdstuk 2maar ik bad dat de epische conclusie zeker niet erger kon worden. Schrijvers Alan R. Cohen en Alan Freedland hadden Bryan Bertino’s meesterwerk van gruwelijke horror voorbij efficiëntie al afgeslacht. De bar was in de hel; de enige beweging was omhoog, toch?
Hallo! Als er iets positiefs over te zeggen valt De vreemdelingen – Hoofdstuk 3het is dat de three-pack oorlogsmisdaad van Renny Harlin voorbij is en ons geen pijn meer kan doen.
Madelaine Petsch maakt haar zin af als Maya, die na de gebeurtenissen van Hoofdstuk 2merkt dat hij zich verstopt voor moorddadige Venusiaanse bewoners met smiley-tatoeages. Zoals de film laat zien, draaien alle verdwijningen van Venus om Sheriff Rotter (Richard Brake), die tussenbeide komt om met Maya af te rekenen. Er is ook de duistere alcoholist George (Gabriel Basso), een van de haveloze kwaden die op de loer liggen. Maya’s zus is onderweg, dus het enige wat ze hoeft te doen is volhouden tot de redding arriveert, wat frustrerend en dom misgaat.
Waar de laatste film een smet is op de erfenis van het origineel, Hoofdstuk 3 is een onbeheersbare, carrière-beëindigende schaamte. Het is zo erg dat Bertino een schadevergoeding zou moeten kunnen eisen De vreemden‘ reputatie. De enige indrukwekkende kwaliteit over Hoofdstuk 3 is de amateuristische onbekwaamheid van elk aspect op het scherm. Niets werkt gedurende 90 ondraaglijke minuten. We worden gegijzeld door een sausloze, spanningsloze, natte scheet van een outro met minder momentum dan een traploze waterfiets.
De ondergang begint met het script van Cohen en Freedland. Het is één ding om een teleurstellende remake te schrijven, maar iets anders om te insinueren dat je de code van het waterdichte concept van iemand anders hebt gekraakt. Alle ogen waren gericht op hun verhaal, dat niets anders is dan verstikkende clichés en stuurloze, halfslachtige ideeën. Je kent de populaire Trey Parker en Matt Stone adviesclip schrijvenwaar ze zeggen dat elke verhaallijn moet worden aangestuurd door ‘maar’ en ‘daarom?’ Cohen en Freedland kiezen ‘omdat’ of ‘en zo’, alleen hebben ze niet eens de antwoorden op hun eigen gebroken formule.
Harlin bracht het publiek in vervoering met glorieuze schlock Diepblauwe zee of Cliffhangermaar kan geen greintje spanning of opwinding opbrengen Hoofdstuk 3. Er is een doordringend gevoel van uitputting dat elke toonpiek castreert. De hoofdfotografie van alle drie de films is achter elkaar opgenomen, en het voelt bijna alsof Harlin verder rolt Hoofdstuk 3zijn cast en crew dachten alleen aan hun vlucht uit Bratislava. Er zijn geen spectaculaire dingen op het scherm; Harlin vult zijn lege canvas met stokfiguren en effen kleuren.
Iedereen geeft het absolute minimum, van script tot productieontwerp tot uitvoeringen. Het is jammer, want Petsch was het enige dat te zien was tijdens de eerste twee benen van de verschrikkelijke trifecta. Hier bestrijdt ze slaperigheid met kalmerende paarden; zo gevoelloos als de wassen beelden van een toeristenval. Basso is op de een of andere manier nog erger, hij spuugt een dialoog uit die mijn publiek om de verkeerde redenen liet huilen van het lachen, tussen gekke oogvormige spreuken door die veel meer op een ongeoefend O-gezicht lijken. De spanning van achtervolgen en stalken is verdwenen en je kunt deze pijn van desinteresse in de ogen van de acteurs opvangen naarmate de scènes vorderen. Misschien komt het omdat Cohen en Freedland hun personages schrijven als enkele van de saaiste, minst gemotiveerde en wegwerpbare NPC’s die het horrorgenre ooit heeft gezien, wat voor artiesten niet bevredigend kan zijn.
Ooit het hoogtepunt van deze afschuwelijke films, slaapwandelt Madelaine Petsch door het laatste hoofdstuk.
Leeuwenpoort
Doen Hoofdstuk 3 probeer in ieder geval iets verhalends? Ja, maar – zoals ik tot nu toe in elke recensie heb gezegd – begrijpen Cohen en Freedland zo idioot verkeerd wat Bertino’s De vreemden stoomwals publiek. Hoofdstuk 3 door onzinnige achtergrondverhalen door onze strot te dwingen om elke mystiek over de gemaskerde moordenaars van Venus weg te nemen, door te kiezen voor voorspelbare schurkenopstellingen die de classificatie ‘algemeen’ exotisch laten klinken. Harlin rommelt met nieuwe karakterintroducties, onthullingen over de uitbetaling en bloederige moordscènes met hetzelfde vlakke niveau van ontgoocheling. Ik heb de films van Uwe Boll met meer kalmte en opsluiting gezien; Hoofdstuk 3 kan net zo goed komen met dupetapijten met een merknaam.
Als er een meer kapotte film is dan De vreemdelingen – Hoofdstuk 3 dit jaar bereikte Hollywood een nieuw dieptepunt. Het is ondieper dan een warme vijver, dommer dan bakstenen, en maakt Harlin’s Experiment tot een van de ergste horrorfranchises in de geschiedenis. Ik kan niet geloven dat Lionsgate, ook al was het maar voor een korte seconde, dacht dat dit mogelijk was Angst straat deze flikkeren en veroorzaken problemen. Je zou me niet genoeg kunnen betalen om de alles-in-één clip te zien waarin elk hoofdstuk tot een vloeiend geheel wordt samengevoegd. Slecht is slecht, ongeacht de bezorgmethode. Waarom jezelf meer dan vier en een half uur martelen als een snellere negentig minuten je al doet twijfelen aan je geloof in de filmgoden?
