Mallika Prasad’s vertolking van Amma in ‘Mardaani 3′ heeft een diepe snaar geraakt bij het publiek. Van haar angstaanjagende aanwezigheid op het scherm tot het inmiddels iconische slaapliedje dat de rillingen over je rug doet lopen: Mallika’s personage is naar voren gekomen als een van de meest besproken elementen van de film. In een exclusief gesprek met ETimes vertelt de theatergeschoolde acteur over het zien van zichzelf op het grote scherm, zijn aanpak bij het kiezen van rollen, het werken met kindacteurs, het beroemde slaapliedje, het delen van schermruimte met Rani Mukerjien de fijne balans tussen podium en scherm. Fragment uit het interview:
Je krijgt veel liefde van het publiek voor Amma. Hoe was het om jezelf op het grote scherm te zien?Eigenlijk was het best leuk. Als je jezelf in beeld ziet, zie je ook hoe het publiek reageert, vooral op die verrassende momenten. Ik merkte dat ik gefascineerd was door hun reacties. (lacht) Ik ben ook niet iemand die tijdens het filmen voortdurend naar het scherm kijkt, dus het was op zichzelf al een verrassing, en prettig om het eindresultaat op het scherm te zien.Wat zijn uw parameters bij het kiezen van een rol?Dat is een hele goede vraag. Het eerste waar ik naar kijk is de grafiek van het personage, hoe het personage is opgezet en wat hun uitbetaling is. Het is heel belangrijk. Ten tweede vraag ik mezelf af of het personage op enigerlei wijze het verhaal drijft. Als je dat personage verwijdert, heeft dat dan überhaupt invloed op het verhaal?Natuurlijk zijn er momenten, vooral in het begin van je carrière, dat je rollen vervult omdat het nodig is. Dat heb ik ook gedaan. Maar idealiter zou je bij het kiezen van een rol moeten kijken naar hoe deze het algehele verhaal, de boog van het personage beïnvloedt en of het grotere verhaal zelf de moeite waard is om er deel van uit te maken. Zelfs een goed personage kan niet overleven in een volkomen zwak verhaal.Op het scherm is Amma angstaanjagend, maar toch zingt ze een slaapliedje voor kinderen. Hoe heb je het werken met kinderen buiten het scherm aangepakt?Dat contrast is feitelijk in het script geschreven. De schrijver had zich al voorgesteld dat dit enge personage een slaapliedje zong, en het was onze taak als acteurs om het geloofwaardig te maken. Het werken met de kinderen was geweldig. Elke keer dat ik het slaapliedje zong, begonnen ze allemaal mee te zingen, dus we moesten ze eraan herinneren: “Nee, nee, je kunt niet zingen, dat zou eng zijn!” (lacht).De kinderen waren ongelooflijk gedisciplineerd en getalenteerd. Of het nu kinderen waren met sprekende rollen of kinderen op de achtergrond, de mate van focus en onderwerping die ze op zo’n jonge leeftijd met zich meebrengen is opmerkelijk. Ik vond het heel leuk om met ze samen te werken.Hoe was het om hoorns mee te sluiten? Shivani Roygespeeld door Rani Mukerji?Er gebeurde veel in mijn hoofd. (lacht) De opzet zelf is prachtig, de antagonist en de hoofdpersoon staan aan tegenovergestelde kanten van twee heel verschillende werelden. Dit soort levensgrote confrontaties zijn altijd spannend. Het opbouwen van een personage dat zo’n sterke weerstand heeft, maakt het proces automatisch interessanter.Hoe was Rani Mukerji als co-ster en heb je favoriete films van haar?Mijn blootstelling aan Bollywood-films is eigenlijk beperkt. Ik heb meer Zuid-Indiase cinema gezien en veel films als onderdeel van mijn opleiding, waaronder veel uit de jaren zeventig, zowel mainstream als wat toen parallelle cinema heette.Het werken aan ‘Mardaani 3′ gaf mij de kans om Rani’s werk verder te verkennen. Eén film die mij echt opviel was ‘Hitchki’. Ze behandelde zo’n interessante aandoening met grote gevoeligheid. Wat mij het meest opvalt is de omvang van haar carrière en het feit dat de industrie haar dertigjarige aanwezigheid met zoveel liefde en respect heeft gevierd. Ze wordt door de broederschap oprecht gewaardeerd.Je hebt een sterke theaterachtergrond. Wat is het grootste verschil tussen optreden op het podium en op het scherm?De overeenkomst ligt in de zoektocht naar de waarheid – de waarheid van het moment, de lijn en het karakter. Dat proces blijft hetzelfde. Het verschil ligt in het medium. Theater geeft je een onmiddellijke reactie en een continue stroom van tijd. Het wordt grotendeels bepaald door het gesproken woord.Cinema daarentegen gaat over beelden, hoe beelden, stilte en muziek met elkaar verbonden zijn. Woorden staan niet zo centraal als in het theater. Vroeger zeiden we altijd dat we naar een toneelstuk moesten ‘luisteren’, omdat alles via spraak en verbeelding werd overgebracht. Films communiceren op veel meer manieren.Amma’s uiterlijk bleef, vooral tijdens je auditie, dicht bij wat we op het scherm zien. Hoe is het tot stand gekomen?Als acteur is het belangrijk om iets op tafel te brengen. Een auditie is in wezen een aanbod – zo denk ik dat het personage benaderd kan worden. Sommige dingen werken, andere niet. In dit geval reageerde het team positief op deze aanpak en implementeerde deze. Het slaapliedje stond bijvoorbeeld al in het script – het kwam voort uit de verbeelding van Abhiraj. Als acteurs reageren we op wat het script ons geeft en bouwen we van daaruit voort.Tot slot: welke herinnering uit ‘Mardaani 3’ zul je altijd met je meenemen?Het hele proces van het opbouwen van Amma’s wereld. Het was ongelooflijk bevredigend om met het hele team de buitenste en binnenste lagen van het personage te creëren. Die reis zal altijd een van mijn meest dierbare herinneringen blijven.
