Misschien heeft elke filmmaker het gevoel dat hij op een gegeven moment zijn eigen versie van ‘Dracula’ moet maken – en het helpt zeker dat de roman van Bram Stoker uit 1897 al tientallen jaren in het publieke domein is, waardoor vrijwel iedereen de kans krijgt om er een poging toe te wagen. De door schandaal geplaagde Franse filmmaker Luc Besson biedt nu zijn kijk op de beruchte bloedzuiger met in de hoofdrol zijn huidige muze, acteur Caleb Landry Jones (die speelde in zijn film uit 2023) “Hondenman”).
Het resultaat is wat je zou verwachten van de ‘cinéma du look’-pionier die het meest bekend staat “Léon: de professional” en zijn sciencefiction-ruimteopera “Het vijfde element.” Bessons “Dracula” is overdreven, zeer gestileerd en besmet met monsterlijke wezens, visuele effecten en een plot dat graaf Dracula op de een of andere manier verbindt met de honderdste verjaardag van de Franse Revolutie. Natuurlijk is er ook sprake van seksuele waanzin, maar dat element is altijd in het Dracula-verhaal ingebakken.
Besson neemt persoonlijke vrijheden met de roman van Stoker, hoewel de botten blijven bestaan. Ook getiteld ‘Dracula: A Love Tale’ positioneert Besson Vlad II, Prins van Walachije en Graaf Dracul (Jones) als een smoorverliefde krijger die zijn overleden vrouw, Elisabeta (Zoë Bleu), door de eeuwen heen achtervolgt, van 1480 tot het Parijs van eind 19e eeuw. Hij vindt zijn dubbelganger in de jonge socialite Mina Murray (ook Bleu), die een goede vriendin is van zijn vampierpartner Maria (Matilda De Angelis). Mina is toevallig ook verloofd met Jonathan Harker (Ewens Abid), een advocaat die een bezoek brengt aan de graaf in zijn Roemeense paleis voor een vastgoedtransactie. Ondertussen zit een priester (Christoph Waltz) Dracul op de hielen, in de hoop hem te vernietigen en de vloek van het vampirisme te verbreken die hij heeft uitgesproken over iedereen die hij in een vampier heeft veranderd.
Natuurlijk kennen we dit verhaal – uit het boek, uit Francis Ford Coppola’s “Bram Stoker’s Dracula” uit 1992 en meest recentelijk uit Robert Eggers ‘Nosferatu’ (en nog veel, veel meer aanpassingen). Besson innoveert met een subplot over Draculs uitstapje naar de parfumwereld terwijl hij in Florence een bedwelmende geur ontwikkelt met behulp van Franse lavendel, en het elixer test op pre-revolutionaire socialites met torenhoge pruiken met witte poeders.
Bessons versie speelt zich ergens daar tussenin af Coppola’s rijkelijk ontworpen versie en Eggers’ meer ingetogen seksuele spookfestijn. Maar Besson voegt er zijn eigen bizarre flair aan toe, waaronder een leger CGI-waterspuwers die Dracul’s wensen uitvoeren. Telkens wanneer de film zich op computergegenereerd terrein begeeft, krijgt hij een vleugje goedkope kunst. Wanneer de film zich afspeelt in het kader van prachtige, door productie ontworpen interieurs, is hij veel meeslepender.
Besson slaagt er altijd in om zijn acteurs op dezelfde pagina te krijgen als hij, en zowel Jones als Bleu passen in hun melodramatische uitvoeringen bij de campy operatoon van de regisseur. De Angelis en Waltz zijn ook samen een giller, zij als een piepende, sissende vampierbruid die niet kan stoppen met het likken van haar karbonades, hij als een knokige vampierjager die zich wijdt aan zijn onderzoek.
Maar het script voor Bessons ‘Dracula’ wordt steeds afgeleid door meerdere flashbacks – de film begint met een 15 minuten durende proloog waarin Vlad zijn voorhamerhelm vastmaakt en de strijd in rijdt. Wanneer Elisabeta wordt vermoord, doet hij afstand van God en begint hij aan zijn zoektocht naar zijn liefde. Terwijl hij zijn verhaal aan Harker vertelt, krijgen we flashbacks naar de middeleeuwen en de renaissance, terwijl de priester van Waltz, het meest vermakelijke deel van de film, volledig verdwijnt.
De film culmineert in een bijna “Scarface” -achtige confrontatie waarin de vampier zijn laatste standpunt inneemt, met het zwaard in de hand, en uiteindelijk Besson het laatste slachtoffer van de roman verdraait om meer in overeenstemming te zijn met zijn visie op de door liefde gekke held.
Een film moet worden beoordeeld op basis van wat er op het scherm te zien is in plaats van wat er niet te zien is, maar hier moet je rekening houden met de beschuldigingen van seksueel misbruik en wangedrag tegen Besson (evenals zijn huwelijk met een zwangere tiener toen hij in de dertig was) en hoe hij Vlad/Dracul positioneert in zijn aanpassing. Het personage is een afgeleefd monster, honderden jaren oud, dat leeft van het bloed van jonge vrouwen – en Besson presenteert hem als een romantische martelaar voor de liefde.
Misschien zou elke filmmaker zijn eigen ‘Dracula’ moeten maken. Het is een tekst die behoorlijk informatief kan zijn.
‘Dracula’
Beoordeeld: R, voor geweld, wat bloedvergieten en seksualiteit
Rijtijd: 2 uur, 9 minuten
Speler: Opent vrijdag 6 februari in brede release
