Hier kom ik steeds op terug. Cary Grant kleedde zich zoals hij voor zichzelf deed. Deze beelden thuis zijn niet hoopgevend op Hollywood-manier. Ze zijn hoopvol in één bewoonbaar manier.
Ik praat veel over aankleden om uit te gaan. Minder over aankleden om binnen te blijven.
Materialisme krijgt een slechte reputatie. Vaak terecht. Maar objecten die met opzet zijn gemaakt, hebben een vreemde macht over mij. Vooral kleding. Niet als flex. Als een duw. Als ik vastzit, mistig ben en mezelf door het grijs van de winterslaap sleep, kan het veranderen wat er op mijn lichaam gebeurt, veranderen wat er in mijn hoofd gebeurt.
Werkt buiten en binnen.
Er is iets heel radicaals aan het aantrekken van een goede trui als er niemand in de buurt is. Over het kiezen van broeken met structuur voor een dag waarop je ze niet nodig hebt. Over tegen een tafel leunen, je spiegelbeeld opvangen en denken, Oké. Ik kan met deze versie van mezelf werken.
“De zelfverzekerde man probeert niet indruk te maken.”
– Cary Grant
Dit is vooral thuis belangrijk.
