De Avatar franchise is in ieder geval een technische prestatie. De dingen die het doet met motion capture-technologie, digitale effecten, en theatraal 3D zijn werkelijk ongelooflijk en anders dan wat welke andere film dan ook vandaag de dag maakt. Om die reden was het redelijk te verwachten Vuur en as zou worden genomineerd voor een Oscar voor visuele effecten, wat het ook was. De tweede nominatie voor de film was voor mij echter iets verrassender, net als voor Costume Design.
De Oscar-genomineerd voor kostuumontwerp gaat meestal naar mensen die de fysieke outfits ontwerpen en creëren die acteurs in films dragen. Iedereen die er één heeft gezien opname achter de schermen van a Avatar productie weet dat wat de acteurs op de set dragen meestal beperkt is tot wat lijkt op een zweetpak en een grote camera op hun gezicht. Alle kostuums worden digitaal gemaakt. Echter, na het kijken THRNa het gesprek met kostuumontwerper Deborah L. Scott wordt het allemaal een stuk logischer.
Hoewel het uiteindelijke product dat je op het scherm ziet volledig digitaal kan zijn, blijkt het proces van het ontwerpen en maken van een kostuum een bijzondere rol te spelen Avatar: Vuur en As is niet veel anders dan er een traditionele live-actiefilm van te maken. Scott legde uit…
Ik ben de enige afdeling die eindproducten maakt voor alles wat je in de film ziet, van kostuums tot rekwisieten en haarverzorgingspakken, en ook prestatiepakken voor live-action, dit zijn witte duplicaten gemaakt van materialen die zich op dezelfde manier gedragen als het echte monster, wat erg belangrijk is voor Jim.
Scott, die eerder een Oscar won voor het ontwerpen van de kostuums James Cameron‘S Titanischlegt uit dat haar ontwerpen voor Avatar begin met potlood en papier, net zoals bij elke film. Er worden ook kostuummonsters fysiek gemaakt, zodat ze nauwkeurig kunnen worden gescand door de digitale artiesten van Weta. Zodra de monsters in de computer staan, gaat het werk digitaal verder en is Scott nog steeds betrokken bij het verfijnen van het ontwerp.
Er zijn enkele voordelen verbonden aan het ontwerpen van kostuums op een digitale productie. Fysieke kostuums moeten allemaal worden ontworpen en gemaakt voordat het filmen begint. Scott onthult dat er enkele kostuumelementen zijn Avatar: Vuur en As, zoals zij Naar Varang van Oona Chaplinontstond pas later nadat ze zag hoe bepaalde acteurs zich gedroeg op de set, wat haar inspiratie gaf voor bepaalde looks.
Tegelijkertijd omdat het kostuumontwerp voor Avatar is zowel fysiek als digitaaler gaat ongetwijfeld nog veel meer werk in het ontwerpproces zitten om alles goed te krijgen. Scott realiseert zich dat er niets anders is aan het kostuum Avatar vergeleken met andere films, en ze is blij dat de Academy Awards het hebben erkend door te zeggen…
Dit is echt kostuumontwerpwerk. Het is dus als een deur die opent naar een nieuw tijdperk als het wordt genomineerd en erkend als een alternatieve manier om kostuums te ontwerpen. Eerlijk gezegd denk ik niet dat de film genomineerd is voor de live-action kostuums. Dat is niet waar mensen het over hebben. Zij nomineren niet voor het proces, maar voor het resultaat.
Het voelt zeker alsof we een nieuw tijdperk van kostuumontwerp zijn binnengegaan. Het is gewoon een andere plek waar Avatar franchise heeft het filmmaken duidelijk voor altijd veranderd.
