Seizoen 4 van ‘Industry’ legt technologiefraude beter vast dan enig ander tv-programma op dit moment

HBO’s financiële thriller ‘Industry’ heeft een van de meest meeslepende verhalen tot nu toe dit seizoen opgeleverd: een zoektocht om een ​​frauduleus fintech-bedrijf genaamd Tender te ontmaskeren.

De show volgt Harper Stern, die haar onlangs gelanceerde investeringsmaatschappij leidt en op zoek is naar een bedrijf dat short gaat, waarbij ze er in wezen op gokt dat de aandelen zullen crashen. Nadat een journalist haar heeft getipt dat er iets mis is met Tender, stuurt ze haar medewerkers, Sweetpea en Kwabena, naar Ghana om het te onderzoeken.

Wat ze ontdekken is vernietigend. “Valse gebruikers genereren valse inkomsten en genereren nepgeld”, vertelt Sweetpea aan Harper. Het hele bedrijf lijkt te zijn gebouwd op verzonnen cijfers. “De zaak is niets.”

Het fascinerende aan dit seizoen van ‘Industry’ is hoe goed het tot dit moment spreekt. Het aanbod begint als een betalingsverwerkingsplatform voor inhoud voor volwassenen. De show verwijst naar de zeer reële (en nog steeds controversiële) Online beveiligingsrekening die Groot-Brittannië heeft ingevoerd, wat heeft geleid tot leeftijdsverificatie en andere verbeterde regels voor het online consumeren van inhoud voor volwassenen. Vanwege de associatie met inhoud voor volwassenen staat Tender op gespannen voet met de regelgeving van de nieuwe regering en moet het zich omdraaien of sterven, zoals het gezegde luidt.

Whitney, de CFO die nu directeur is geworden, wil dat het bedrijf verandert in een bank en heeft een plan om dit te realiseren, waarbij hij onder meer de CEO van Tender, Henry, het gezicht van die transformatie moet maken. Whitney is de belichaming van elk techbaron-cliché. Beweeg snel, breek dingen. Winnen tegen elke prijs. Hij lobbyt bij politici voor een bankvergunning en streeft naar fusiemogelijkheden.

Harper leidt ondertussen haar jonge bedrijf nadat ze zich bij haar vorige bedrijf ondermijnd voelde en door de man die haar inhuurde een DEI-fabriek werd genoemd (een knipoog naar de achteruitgang van DEI in de afgelopen jaren). Ze werkt samen met nieuwe vrienden en oude vriendinnen en is op zoek naar bloed – wat betekent dat een bedrijf op de rand van de afgrond staat. Voor haar is Tender dat bedrijf.

Dit brengt haar op gespannen voet met haar vriend Yasmin, die getrouwd is met Henry en communicatie- en lobbystrategieën voor Tender bedenkt. Het is Pride and Prejudice – de suiker en specerijen die de wereld draaiende houden.

De show spijkert de technische wereld met zo’n nauwkeurigheid vast dat de realiteit zelf als satire begint te voelen. Zelfs TechCrunch wordt op naam gecontroleerd als onderdeel van het mediaplaybook van Tender.

Er is commentaar op het fascisme via het personage Moritz, die lobbyt tegen het westerse liberalisme en aarzelt om de bank van zijn familie te verkopen aan Whitney, wiens achternaam is Joods klinkende Halberstram. Het personage kan een knikje zijn aan de groeiende kritiek op het ‘technofascisme’ door enkele technologiebaronnen.

Harper is ondertussen nog steeds een berekenende sociopaat. “Mijn echte passie is het vinden van lopende dode mannen”, vertelt ze tijdens een lunch voor investeerders. Uiteindelijk haalt ze miljoenen op voor haar nieuwe bedrijf.

Zij is het enige personage wiens bestaan ​​de geloofwaardigheid onder druk zet. Qua persoonlijkheid moet ze slim berekenend zijn; In tegenstelling tot Yasmin en Henry heeft ze niets om op terug te vallen als het haar niet lukt. Maar zou het Britse establishment, dat notoir insulair, uitsluitend en blank is, werkelijk toestaan ​​dat een zwarte Amerikaanse vrouw door hun gelederen stijgt en hen in hun eigen spel verslaat?

“Wie heeft er realisme nodig als ze zo’n geweldig karakter heeft”, vertelde een zwarte Britse oprichtster mij.

Hij zei dat de show treffend weergeeft hoe afstandelijk de Britse hogere klasse is ten opzichte van consequenties en dat het inderdaad een van de weinige shows is die hij heeft gezien die “op nauwkeurige wijze de meedogenloosheid van de Britse elite weergeeft, met name hoe zij de media en regeringen manoeuvreren om aan hun eigen grillen te voldoen.”

“Nepotisme en gebrek aan grenzen op het werk, mensen die samen slapen over bedrijfsgeheimen zijn helaas zeer realistisch en gebruikelijk”, voegde een Europese investeerder eraan toe.

Ondertussen bewandelt Yasmin een duister pad. Eerder dit seizoen organiseerde ze een menage à trois tussen haar man, Henry, en Whitneys assistent, Hayley. Naarmate het seizoen vordert, wordt haar gedrag zo hedonistisch dat een recensent haar al heeft vergeleken Ghislaine Maxwell – misschien een perfect embleem van wat er in de gaten van geld en macht schuilgaat, en de rol die sommige vrouwen spelen bij het graven van die gaten.

Er zou echter een Icarus-moment kunnen komen, tenminste voor Whitney.

Het publiek is inmiddels bekend met de manier waarop oprichters uit de echte wereld soms bedrog gebruiken om hun succes te vergroten (zoals Frank van Charlie Javice) en naar verluidt stelen van investeerders en het publiek (FTX-crypto gekraakt). Er zijn veel van dergelijke beruchte gevallen en naar sommige wordt zelfs verwezen in de show. Maar misschien wel de meest relevante parallel met Tender in de echte wereld zou Ultimate zijn implosie door de Duitse fintech Wirecard een paar jaar geleden.

Draadkaart gaf toe dat miljarden in contanten waarschijnlijk is nooit gemeld dat het heeft bestaan, hoewel men dacht dat twee banken in de Filippijnen het in bezit hadden. Het was een verhaal over complexe boekhoudkundige en juridische grijze gebieden, zoals Tender. Shortsellers ging voor Wirecardook, en een blog noemde ze “alternatieve klokkenluiders” – mensen die tussenbeide komen als “de markt en de toezichthouder weigeren te zien wat er vlak voor hen ligt.”

Het is een toespraak die je Harper snel genoeg zou kunnen zien houden, nadat Eric haar op een gegeven moment heeft verteld dat “slechts kort werk smerig, moeilijk en onderzoekend is” en dat het “anti-status quo, anti-establishment, anti-macht” is. Haar werk lijkt bijna klaar.

Met Wirecard, veel mensen, inbegrepen CEO, werd gearresteerdterwijl COO ging op de vlucht (En werd er ook van beschuldigd een Russische spion te zijn). Het lot van Tender blijft ongerealiseerd totdat de laatste paar afleveringen zijn afgelopen. Een van de beste aspecten van ‘Industrie’ is dat het snel beweegt en dingen vernietigt. Het speelt zich zo duidelijk af in onze tijd en is zo gedurfd in zijn houding dat het publiek gedwongen wordt zijn favoriete antiheld te kiezen en mee te gaan.

Het is een kick, een sensatie; de visuele belichaming van de afwezigheid van ethische kapitalisten. En toch kunnen we, net als in het echte leven, er geen genoeg van krijgen.