Satie Studsde vijf minuten durende solo van de Schotse choreograaf Michaël Clarkvoor het eerst opgevoerd in 2003. De strak gestructureerde bewegings- en dansvoorstelling, oorspronkelijk gemaakt en voor het eerst vertoond in dat jaar, was een voorbeeld van de scherpe, punk-geïnspireerde, rigoureuze en experimentele dansstijl waar Clark bekend om staat. Het was uitgekleed en veeleisend, opgebouwd uit een opeenvolging van strakke evenwichten, abrupte beenverlengingen en snelle richtingswendingen, het lichaam rechtop en alert gehouden, de treden afgekapt en onwrikbaar in plaats van vloeiend.
In 2026 om Serpentijn Zuidhet weergavevenster reageert Peter Doig‘S Huis van Muziekeen multisensorische tentoonstelling die, nu in zijn laatste dagen – hij sluit deze zondag – aanleiding heeft gegeven tot een ongewoon aanhoudende betrokkenheid. Naad Hans Ulrich Obristartistiek directeur van de Serpentine Galleries, Londen, merkt op: “De tentoonstelling was een fantastisch succes, niet alleen wat betreft het aantal bezoekers, maar vooral wat betreft de hoeveelheid tijd die mensen in de ruimte doorbrachten.” Hij voegt eraan toe: “Bezoekers bleven langer dan bij vrijwel elke tentoonstelling die we hebben gehad, en er was een buitengewoon aantal herhaalde bezoeken.”
Daarmee heeft de expressieve dans een radicale update gekregen. Nu, Satie Studs uitgevoerd door danser en oude medewerker van Clark’s, Jules Cunninghamdie voor het eerst de solo neemt. Cunningham doordrenkt de choreografie met een magere, soepele lichamelijkheid, waarbij de hoeken worden aangescherpt en de ritmes meer zichtbaar worden. De beweging ontvouwt zich via verlengde grepen die plotseling uitmonden in trappen, schaarpoten en draaiende bochten waarbij de armen vaak worden vergrendeld of beslissend door de ruimte worden gesneden. De voeten tikken en kantelen met precisie, terwijl de stilte tussen de frasen net zo geladen wordt als de beweging zelf. Obrist plaatst dit moment duidelijk in de laatste week van de tentoonstelling: “Dit had veel te maken met het multi-sensorische karakter van de tentoonstelling, het samenbrengen van geluid en schilderkunst … en in de laatste week dans en choreografie van Michael Clark uitgevoerd door Jules Cunningham.”
De geest van samenwerking heerst hier, met de interpretatie uit 2026 van Satie Studs op pianostukken van de Franse componist Erik Satiewiens spaarzame, repetitieve structuren de choreografie een gestage maar onsentimentele impuls geven. Kostuumontwerp komt uit Phoebe Philohaar kledingstukken vormen de omtrek van de danseres zonder ornamenten, waardoor de helderheid en nauwkeurigheid van de beweging worden versterkt. Obrist vat de convergentie kort en bondig samen: “Net als de Ballets Russes, die choreografie, schilderkunst, muziek, kostuum en design samenbrachten, bracht de tentoonstelling meerdere disciplines samen.” Hij vervolgt: “In die zin werd de tentoonstelling een soort Gesamtkunstwerk, een totaalkunstwerk.”
De voorstelling bereikt een punt waarop disciplines in elkaar beginnen te vallen. “Geluid stond overal centraal”, legt Obrist uit. “Bezoekers konden de hele dag naar de platen van Peter luisteren, elke dag, maar de bijzondere luistersessies werden sleutelmomenten.” Deze sessies, zegt hij, “evolueerden vaak naar optredens. Dit culmineerde prachtig bij Michael Clark, een van de toonaangevende artiesten van onze tijd.”
De laatste optredens van Satie Studs vond vandaag om 12.00, 13.30 en 15.00 uur plaats en markeerde een laatste gebaar dat dans samenvoegde tot een tentoonstelling die werd gedefinieerd door, zoals Obrist het uitdrukte, “een groeiend verlangen onder kunstenaars om disciplines niet te scheiden, maar ze samen te brengen in een gedeelde, meeslepende ervaring.”
‘Satie Studs’ uitgevoerd door Jules Cunningham, 2.-6. Februari 2026, Serpentine Zuid. Uitgevoerd als onderdeel van Sound Service with Movement in Peter Doig: House of Music. Fotografie door Talie Rose Eigeland met dank aan Serpentine.
