BLINGIN’ IS DE ONLINE SERIE VAN TEN, waarin we ons richten op de vernieuwers en veranderingsmakers van de JEWELRY WORLD.
Op Robert Wun‘S SS26 coutureshow – dat eind januari in Parijs plaatsvond – Anabela Chan’s sieraden werden een werkend onderdeel van de kleding. Binnen in scène gezet Cabaretclub Lidomet modellen die zich in de richting van verwachte onweersbuien bewegen, ontvouwde de collectie zich in drie bedrijven – Library, Luxury en Valor – die het creatieproces van onderzoek tot oplossing in kaart brachten. De bijdrage van Chan – die zijn eigen gelijknamige merk heeft – kwam in beeld op het moment dat de collectie zich begon af te vragen wat luxe werkelijk betekent.
De bibliotheek ging met tegenzin open. De stap was afgemeten en bijna strikt: rechte rug, ogen naar voren, armen dicht bij het lichaam. Zwart-witte looks leken eerder getekend dan gestileerd, hun silhouetten scherp en architectonisch. Sieraden waren opzettelijk afwezig, wat het gevoel van voorbereiding en mentaal werk versterkte. Niets leidt af van snit, proportie of beweging.
De stemming veranderde in Act II: Luxury. Terwijl de verlichting warmer werd, kwamen de sieraden van Chan tussenbeide, waardoor de manier waarop de modellen ruimte innamen onmiddellijk veranderde. Fluwelen lijfjes werden gecombineerd met oversized halskettingen, sautoirs en borststukken die refereerden aan koninklijke collecties van Franse hoven tot Indiase maharadja’s. Dit waren geen lichte aanrakingen. Sommige stukken zaten hoog en stijf op de romp, andere vielen zwaar over de borst, waardoor langzamere stappen en voorzichtige bochten werden gedwongen. Schouders naar achteren gerold om het gewicht te ondersteunen; pauzes duurden een seconde langer dan normaal.
Chan produceerde 40 unieke stukken voor de show, allemaal handgemaakt in haar atelier in Londen met behulp van haar Fruit Gems – cabochons gesynthetiseerd uit natuurlijk fruit- en groenteafval – gecombineerd met in het laboratorium gekweekte robijnen, smaragden, saffieren en diamanten. (Haar naamgenoot is gespecialiseerd in dit soort juwelen en is daarmee het eerste merk ter wereld dat dit doet.) In totaal waren de stenen meer dan duizend karaat. Onder de theatrale verlichting van het Lido leken de stukken eerder compact en weloverwogen dan flitsend: de oppervlakken werden netjes vastgelegd, de randen bleven scherp en de kleur deed het werk.
Door Valor leken sieraden en kleding samen te gaan. Metalen torsostukken en gevlokte pantservormen weerspiegelden de eerdere juwelen, waardoor ze van pronkstukken naar bescherming gingen. Het lopen werd weer scherper – langere passen, stevigere bochten – terwijl baljurken doordrenkt van kobaltkristallen en vloeistofkolommen versterkt met harde schelpen doelbewust door de kamer bewogen.
Chan’s achtergrond – architectuur hieronder Richard Rogersmode bij Alexander McQueengoudsmid erbij RCA – bleek uit de helderheid van de samenwerking. Deze sieraden veranderden van houding, tempo en aanwezigheid. In Wun’s handen werd luxe iets fysieks, en in Chan’s werd het iets om te dragen. Hier praten we met Chan over haar kennismaking met sieraden, wat haar inspireert en hoe het was om met Wun te werken.
