U omschrijft wiel-tot-wiel-banden als ‘magnetische volksinstrumenten’ in een wereld die u Magnetik Punk noemt. Als je handelt, kanaliseer je dan de geschiedenis of bedenk je een toekomst die nooit heeft bestaan?
Het kan een experiment zijn om er een te onderzoeken wordt gepresenteerd als een fout– een moment dat nooit had mogen bestaan.
In de wereld van Magnetic Punk worden uiteraard afgerolde tapes als instrumenten bespeeld en vliegen mensen met magnetische kracht door de lucht. Asfalt zelf is een magnetisch materiaal. Als je in de schemering het magnetische stof inademt dat door de lucht zweeft, flitst iemands verre geheugen plotseling terug… Zo is de wereld. In de middernachtclubs dansen mensen op enorme roterende vloeren, terwijl ze magnetische banden om hun lichaam wikkelen terwijl ze ronddraaien.
Wij laten ons altijd leiden door de vraag: “Wat voor muziek zou daar spelen?”
Trouwens, in Japan wordt de reel-to-reel bandrecorder een “Open Reel” genoemd. Het is niet algemeen bekend, maar na de uitvinding van de cassetteband begonnen mensen het ‘open’ te noemen, simpelweg omdat de band zichtbaar bleef – in tegenstelling tot de cassette die in een doosje zat. En dat is het omdat de tape wordt zo blootgelegd dat we hem direct kunnen aanraken – schudden, aanzetten en manipuleren – waardoor de reel-to-reel recorder zelf in een muziekinstrument verandert.
Naarmate de tijd verstreek, werden de opnameapparaten steeds kleiner, en tegenwoordig is het bijna onmogelijk geworden om een ”opgenomen object” fysiek aan te raken. Dit is precies de reden waarom we deze relikwieën uit het verleden – open reel tapes – dwangmatig aanraken, wat fouten veroorzaakt in het voortdurend afspelen ervan en de ruimtetijd zelf vervormt.
Op het moment dat we de tape aanraken, worden de geluiden uit het verleden in realtime vervormd en klinken als een pasgeboren baby nu. Voor ons is dit het spel waarbij we het heden als een vergissing openen.
Fouten en crashes snijden vaak door je sets. Als de machine uitvalt, spreekt er iets anders: welke waarheid hoor je op die momenten van inzinking?
Dat we het als een vergissing kunnen ervaren – als dansmuziek van de ineenstorting – komt omdat we bestaan buiten de band. Met andere woorden:
