‘The ‘Burbs’ is een remake van een cultfilm met een nieuwe moeder en een geheimzinnige echtgenoot

NEW YORK — Keke Palmer kan Jack Whitehall laten blozen.

We zitten in de groene kamer van 92nd Street Y aan de Upper East Side van Manhattan, net voordat Palmer een live-editie van haar podcast zal hosten: “Schatje, dit is Keke Palmer‘ met Whitehall en hun medesterren uit de Peacock-serie ‘The ‘Burbs’, die zondag in première gaat.

In de show spelen Palmer en Whitehall Samira en Rob, nieuwe ouders die terug verhuizen naar Rob’s geboorteplaats Hinkley Hills, een prachtige buitenwijk waar Samira onmiddellijk vermoedt dat er iets mis is.

Palmer heeft haar hoge hakken uitgedaan en haar voeten onder haar op de bank gelegd, waar ze naast Whitehall zit terwijl ik ze ondervraag over hun scheikundelezingen.

‘Hij maakte mij – niet alleen ik, iedereen – aan het lachen’, herinnert ze zich. “Het was alsof, ja, ik kan me voorstellen dat je verliefd zou worden op deze man, omdat hij zo grappig en zo lief is. Het is zo waar, Jack. Serieus.”

Whitehalls gezicht wordt rood, wat ik wijs. Hij geeft toe dat het door giechelen is. Palmer komt tussenbeide: ‘Hij weet hoe ik me voel. Dat is mijn boe-geroep.’

“De ‘Burbsherinterpreteert Joe Dante-film uit 1989 met Tom Hanks in een modern tijdperk. In het origineel wordt het personage van Hanks gek, in de veronderstelling dat zijn buren in het enge huis aan de overkant misschien wel moordenaars zijn.

Deze versie, ontwikkeld door Celeste Hughey, concentreert zich op Palmer’s Samira, een advocaat met zwangerschapsverlof. Hoewel ze zich aanvankelijk ongemakkelijk voelt tussen de zorgvuldig verzorgde gazons, ontwikkelt ze snel een vriendschap met een groep roddelende wijndrinkers in haar buurt (gespeeld door Julia Duffy, Paula Pell en Mark Proksch). Wanneer een griezelige man (Justin Kirk) het vervallen Victoriaanse landhuis aan de overkant van de straat betrekt, begint ze zich af te vragen of het iets te maken heeft met de verdwijning van een tienermeisje jaren geleden. En dan begint ze na te denken over de mogelijke betrokkenheid van Rob. Is er sprake van paranoia dankzij het nieuwe moederschap? Of is er echt iets mis in dit paradijs?

Aanvankelijk werkten Brian Grazer van Imagine Entertainment, die het origineel maakte, en Fuzzy Door Productions van Seth MacFarlane samen om een ​​nieuwe filmversie van ‘The ‘Burbs’ te maken. Tijdens de COVID-19-pandemie dacht MacFarlane dat de titel zinvol zou kunnen zijn voor de ‘donkere, humoristische, griezelige stemmingen van onze gedeelde angsten binnen onze eigen gemeenschappen’, legt Fuzzy Doors-president en uitvoerend producent Erica Huggins uit in een telefonisch interview. Nadat het als serie was opgevat, namen ze contact op met Hughey.

“Toen ik erover nadacht voor een moderne versie, wilde ik er echt een buitenstaander bij betrekken”, zegt Hughey, en voegt eraan toe: “Ik ben opgegroeid in Boston, een heel witte buitenwijk, als kind van gemengd ras; ik wilde het concentreren op een zwarte vrouw die een nieuwe baby heeft, een nieuwe man, in een nieuwe buurt, een beetje ongewild, en het door haar ogen zien.”

Palmer was altijd degene die Hughey Samira wilde spelen, en Grazer had hetzelfde idee.

Keke Palmer zegt dat ze zich aangetrokken voelde tot het idee om moeder te spelen nadat ze zelf de realiteit had ervaren van het moederschap.

(Jason Armond/Los Angeles Times)

“Ze is zo veelzijdig”, zegt Grazer, eraan toevoegend dat ze “heel grappig en heel mooi kan zijn en dat ze de gemiddelde persoon kan zijn. Je zou haar kunnen doorleven, en dat is iets groots. Wat zo geweldig was aan Tom Hanks is dat je door hem heen kon leven.”

Het bleek dat de timing perfect was. Palmer was niet zo bekend met de versie uit 1989, maar ze identificeerde zich met de visie van Hughey, vooral gezien het feit dat haar zoon, Leo, toen ongeveer 1 jaar oud was.

“Het idee om moeder te spelen en nu moeder te zijn en om horror en komedie te kunnen gebruiken om te spelen met de realiteit van hoe het voelt om een ​​nieuwe moeder te zijn, voelde allemaal heel opwindend voor mij”, zegt ze.

Toen Palmer zich eenmaal had aangemeld, moesten Hughey en haar team iemand vinden die haar aanstekelijke energie kon evenaren. Hughey zegt dat ze Rob voor ogen had als een ‘volledig ondersteunende partner’ wiens jeugdschuld een wig in hun huwelijk drijft. Zij en haar medewerkers kwamen terecht bij Whitehall, een Britse stand-upcomedian die blockbusters heeft gehad zoals ‘Jungle Cruise’ uit 2021.

Whitehall vloog vanuit Groot-Brittannië naar Atlanta om Palmer te ontmoeten, die de aankomende Boots Riley-film aan het opnemen was.Ik ben dol op boosters.” Hij vertelt me ​​dat hij slechte ervaringen heeft gehad voordat hij naar de VS kwam om met potentiële medesterren te lezen, maar Palmer stelde hem meteen op zijn gemak.

“Ik denk dat ik gewoon oprecht nieuwsgierig ben en hem probeer te leren kennen, want uiteindelijk zullen we elke dag samen zijn en plezier gaan hebben en kussen en knuffelen”, zegt ze. ‘We gaan trouwen. Is dit mijn Desi? Ben ik zijn Lucy?’

Jack Whitehall, die ook een ouder is, zegt dat hij elementen van het script herkenbaar vond.

(Jason Armond/Los Angeles Times)

Whitehall begreep ook de nuances van de rol omdat hij ook een jong kind had. Zijn dochter Elsie is nu 2 en een half. (Leo wordt op dit moment 3.)

“Zoveel elementen van het script waren echt herkenbaar, met Robs karakter en het kleine schuldgevoel dat hij heeft dat hij weer aan het werk moet en zijn vrouw voelt zich gevangen en wil een beschermer zijn en behulpzaam zijn, maar weet ook niet helemaal waar zijn plaats is en hoe hij behulpzaam en zorgzaam kan zijn”, zegt Whitehall.

Voor Palmer ging het bij het uitbeelden van Samira’s onrust niet alleen om het benadrukken van de kloof tussen haar en Rob, maar ook om het uitbeelden van de specifieke angsten van het leven in een postpartumstaat.

“Je hebt altijd zo’n angst”, zegt ze. “En ik zou niet zeggen dat het buitenproportioneel is, maar tot op zekere hoogte is dat wel zo. Je filtert er voortdurend uit, is dat een reëel gevaar? Je verbrandt jezelf voortdurend.”

Gedurende het seizoen van acht afleveringen, dat eindigt met een grote cliffhanger, probeert ‘The ‘Burbs’ het publiek altijd te laten afvragen wat er werkelijk aan de hand is. Het heeft specifiek betrekking op Rob, die veel geheimen bewaart die al dan niet kwaadaardig kunnen zijn. Het is een aspect van het personage dat Whitehall aansprak, hoewel hij opmerkt: “Ik denk dat op een bepaald punt in deze serie de vinger naar letterlijk elk lid van onze cast wordt gewezen.”

“De ‘Burbs’ willen de verwachtingen ondermijnen, en dat geldt ook voor de manier waarop ze omgaan met Samira’s race.

“Het was voor mij heel belangrijk dat we er geen cliché van maakten”, zegt Palmer, die ook uitvoerend producent is. “Er wordt van ons verwacht dat we het ‘Get Out’-aspect naar voren halen. Dus ik denk dat het ging om het niet ontrouw zijn aan die realiteit en hoe deze in het verhaal speelt, maar om het grotere ding te bespreken, waarbij het er eigenlijk alleen maar om gaat dat je een vis uit het water bent.’

Samira vindt een echte gemeenschap tussen de andere vreemde buurten, wat trouw is aan de ervaring van Palmer toen hij opgroeide in Robbins, Illinois, buiten Chicago. Whitehall zegt ondertussen dat hij opgroeide in het ‘Britse equivalent van de Hinkley Hills’ in een stad genaamd Putney aan de rand van Londen.

“Het zat vol met heel fatsoenlijke mensen, maar heel veroordelend, en er waren geheimen op straat”, zegt hij. “Er was ook een schandaal.”

Tijdens ons interview wordt het duidelijk dat Palmer en Whitehall een makkelijke connectie hebben. Ze praten over Palmer die Whitehall introduceerde in de film ‘Soul Food’ uit 1997, waar Whitehall op de set steeds naar verwees. Palmer houdt Whitehall in overvloed vast terwijl ze spreken. Hoewel ze verschillende manieren van overbrengen hebben, is hun gevoel voor humor volgens Palmer hetzelfde. En ze ontdekten hoe ze alles in de show konden laten klikken.

“Ik denk dat we samen onze timing hebben gevonden en elkaar onze momenten hebben laten beleven”, zegt Palmer. “Zoals heel telepathisch. Zoals ’tijd voor een beetje.’ We kunnen elkaars tempo voelen. Ik denk gewoon dat we heel goed samenwerken.”