Van dit seizoen Oscar-genomineerden want filmmontage heeft één ding gemeen: omgaan met trauma. The Envelope nodigde de redacteuren van elke film uit om een cruciale scène op te splitsen waarin hun vakmanschap werd getoond.
‘F1’
“F1” bouwt momentum op voor zijn underdog-verhaal met een ingewikkeld geconstrueerde race-montage.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
Editor: Stefan Mirrione
Scène: De montage waarin Brad Pitt’s aangespoelde racer Sonny Hayes zijn winning streak begint tijdens een Grand Prix-bocht die momentum opbouwt.
“Er waren meer dan een dozijn structurele versies van hoe we dit verhaal doorkwamen”, zei Oscar-winnaar Mirrione (“Traffic”). De drie minuten durende montage met een hoog octaangehalte profiteerde van 5.000 uur aan beeldmateriaal, opgenomen met 20 camera’s rond de circuits. Dat was het behandeld als een grote puzzelwaarbij de racevolgorde wordt verplaatst voor maximaal effect. De sleutel was een naadloze integratie van camerabeelden met uitzendingsbeelden van echte races met gelukkige ongelukken zoals regen en een crash. “Op een gegeven moment was het meer gericht op de beginnende coureur Joshua (Damson Idris)”, voegde Mirrione eraan toe. “Maar toen beseften we dat Sonny visueel interessanter was in termen van zijn vermogen om met het trauma van zijn bijna fatale crash om te gaan. En toen we het in de context zagen, ging het niet alleen om hen tweeën en hun rivaliteit, maar ook om het team dat rond Sonny samenkomt.”
‘Marty Supreme’
Een diner in ‘Marty Supreme’, met Timothée Chalamet als Marty Mauser, leidt tot een verrassende flashback.
(A24)
Redacteuren: Ronald Bronstein, Josh Safdie
Scène: De schokkende dinerscène/Holocaust-flashback waarin de vervelende zakenman Milton Rockwell (Kevin O’Leary) wordt geïntroduceerd
In deze scène uit Psychologisch drama uit de jaren vijftigwe krijgen een glimp van Marty’s (Timothee Chalamet) motivatie voor zijn obsessieve bezigheid met tafeltennis: joodse trots en overlevingsinstinct. “Bij de tegenstrijdige impuls van de Rockwell-dinerscene zijn meerdere personages betrokken, elk met een duidelijke subjectieve agenda”, aldus Bronstein. “Het uitsnijden van de scène (met close-ups en extreme close-ups) werd onlosmakelijk verbonden met de sensaties en emoties ervan.” Toch ging Bronstein tot het uiterste met de bizarre Auschwitz-flashback over Marty’s dinergast, Béla (Géza Röhrig). Dankzij zijn tafeltennisvaardigheden ontwapent Béla bommen voor de nazi’s in het bos. Maar wanneer hij een bijenkorf ontdekt, deelt hij de honing met zijn medegevangenen door deze over zijn hele lichaam te smeren. “Het is als een wortel aan een touwtje dat voortdurend voor me bungelt, en als ik aan het einde van dat gesprek kom, mag ik losbreken en een geheel nieuwe reeks tools gebruiken die veel expressiever zijn”, voegde Bronstein eraan toe.
‘De ene wedstrijd na de andere’
Leonardo DiCaprio als Bob Ferguson nadert het einde van de climax-autoachtervolging van “One Battle After Another”.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
Editor: Andy Jurgensen
Scène: De klimatologische achtbaanachtervolging
Jurgensen heeft de beste VistaVision-autoachtervolging uit de geschiedenis samengesteld Paul Thomas Andersen’s turbulente vader-dochter-gedrag. Dit is waar tiener Willa (Chase Infiniti) de held wordt door de ingehuurde kracht (John Hoogenakker) die haar door de glooiende heuvels achtervolgt, te slim af te zijn en te doden, op de voet gevolgd door Willa’s onrustige ex-revolutionaire vader, Bob (Leonardo DiCaprio). De scène, opgenomen met razendsnelle snelheden, kreeg feitelijk vorm als gevolg van de unieke locatie in San Diego, de Texas Dip genaamd, die er episch uitziet in het horizontale formaat van 8 perf/35 mm. De Hitchcockiaanse kruising van de drie auto’s die de voorkeur gaven aan Willa’s POV werd bereikt met close-ups van achter- en zijspiegels. De gelaagdheid van de stuwende soundscape en de percussieve partituur van Jonny Greenwood maakten de adrenalinekick compleet. Maar de tedere hereniging van vader en dochter op het einde vereiste nieuwe opnames. “Op het moment dat Bob ter plaatse kwam toen we de scène voor het eerst deden, rende hij meteen naar haar toe en ze omhelsden elkaar”, herinnert Jurgensen zich. “Toen we de dagbladen zagen, voelde het gewoon niet authentiek aan. Daarom hebben we het opnieuw uitgewerkt: Willa twijfelt aan iedereen en Bob moet haar vertrouwen winnen door zijn identiteit te bewijzen met de geheime code.”
‘Sentimentele waarde’
Nora van Renate Reinsve speelt een rol in de nieuwe film van haar vader in ‘Sentimental Value’.
(Kaspar Tuxen Andersen)
Editor: Olivier Bugge Coutté
Scène: Actrice Nora Borgs (Renate Reinsve) vroege paniekaanvallen
In het familiedrama van Joachim Trier wordt Nora geconfronteerd met het generatietrauma van de Borgs terwijl ze herenigd wordt met haar vervreemde vader, regisseur, Gustav (Stellan Skarsgård). Na een openingsmontage over het gelaagde verhaal van hun huis in Oslo, waar Nora ooit over schreef in een schoolessay, wordt onze kennismaking met de volwassen Nora overgebracht door de chaos en humor van haar paniekaanvallen voorafgaand aan het optreden. Maar om deze pakkende scène te vinden, moest eerst een hele lange rij bezoekers het theater in worden getild en gaan zitten, en de camera ontdekte Nora, verstijfd van angst, achter op het donkere podium. ‘Het was zo saai’, hield Coutté vol. ‘Maar hier beginnen we precies bij Nora’s gezicht. Waar zijn we? Is ze actrice geworden? En dan begrijp je het langzaam. Er zijn geen regels, alleen ritme.’
‘Zondaars’
Jayme Lawson speelt ‘Pale, Pale Moon’ in een cruciale scène uit ‘Sinners’.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
Editor: Michael P. Shawver
Scène: Pearline’s (Jayme Lawson) geweldopwekkende ‘Pale, Pale Moon’-optreden
In het Imax-spel van Ryan Coogler waar blues botsen met vampierenbegint de monsterlijke transformatie met Pearline’s sirene-roep: “Bleke, bleke maan.” Dit was Shawver’s brutaalste scène, waarbij haar betoverende optreden werd afgewisseld met ritmisch stampen van het publiek, het brute slaan van een kaartcheque en beginnende vampier Mary (Hailee Steinfeld) die Stack (Michael B. Jordan) verleidde en vermoordde. “Toen dit voor het eerst werd samengevoegd, was het ongeveer drie of vier keer de lengte van het eigenlijke nummer dat was opgenomen en uitgevoerd”, legt Shawver uit. “En toen zag Ryan het, en hij vond het leuk wat hij zag, maar hij wilde het op de lengte van het nummer inkorten. Op het eerste moment vroeg ik me af of ik de juiste redacteur was, maar die angst en ongerustheid geven je een beetje vrijheid om de spirituele verbindingen te vinden die uiteindelijk tot deze climax hebben geleid. Het ging eigenlijk alleen maar om Ryans vermogen om het publiek op een persoonlijk niveau te betrekken en dat ze samen hun weg kunnen vinden.”
