Denk na of, daarna Vreemdere dingen Seizoen 1Netflix had ongeveer tien jaar gewacht met het maken van seizoen 2 en wilde alle personages rond dezelfde leeftijd houden. Tegenwoordig kun je je veel digitaal verlies en andere trucs voorstellen om het allemaal te laten werken. Maar in 1991, toen jonge acteurs te oud waren geworden om een direct vervolg te maken, was een remake de enige optie. Dat was het vreemde geval van een vergeten fantasy-vervolg dat probeerde een verhaal voort te zetten dat misschien nooit verteld had mogen worden Het oneindige verhaal.
Zelfs gewone fantasyfans kennen de film uit 1984, Het oneindige verhaaldie moedig probeerde een stuk van Michael Ende’s geliefde roman met dezelfde naam aan te passen. Maar zelfs degenen die in de jaren tachtig zijn geboren en in de jaren negentig volwassen zijn geworden, zullen moeite hebben om zich het vervolg te herinneren. Het nooit eindigende verhaal II: het volgende hoofdstuk. En als je deze bizarre flop vandaag opnieuw bekijkt, begrijp je meteen waarom we deze rare, onnodige film allemaal hebben weggegooid.
Op 8 februari 1991 Het oneindige verhaal II: Volgend hoofdstuk werd uitgebracht in de Verenigde Staten nadat hij op 25 oktober 1990 al in de bioscopen in Duitsland te zien was. De totale kassa-inkomsten voor de film waren somber: de film bracht in totaal $ 17 miljoen op tegen een budget van $ 35 miljoen. Ondanks de sterke liefde voor de film uit 1984 en zijn status als eeuwige VHS-favoriet, slaagde het vervolg er niet in om verbinding te maken, althans gedeeltelijk omdat de film niet de originele sterren had – namelijk Barret Oliver als Bastian of Noah Hathaway als Atreyu. In plaats daarvan werd de echte Bastian nu gespeeld door Jonathan Brandis, en Atreyu was Kenny Morrison.
Op het eerste gezicht is dit feit niet bepaald een slechte zaak. Vervolg herschikt karakters voortdurend (Ijzerman 2 of Terug naar de Toekomst II zijn goede voorbeelden) en het publiek merkte het meestal niet of kon het niets schelen. Maar omdat het zo lang geleden was en de herinneringen aan deze personages in onze collectieve herinneringen waren gebrand (zeven jaar voelden als een lange tijd in de wereld van VHS-verhuur), was het een lastige gok die het uiterlijk van alle personages volledig veranderde. Dat gezegd hebbende, is de tween-ster Brandis uit het begin van de jaren negentig een behoorlijk solide keuze, en degenen die van hem hielden in de culthit zeeQuest slechts een paar jaar later, in 1993, zal hij deze film waarschijnlijk bekijken als zijn auditie voor de rol van Lucas Wolenczak in die serie; de tweede scène van Nooit eindigend verhaal II vindt zelfs plaats in een zwembad, waar Bastian een enorm fantasierijk ziet in de sportschool van zijn school. (De vader van Bastian wordt gespeeld John Wesley Shipp, DC’s Flash uit die tijd, wat de sfeer van de jaren negentig compleet maakt.)
Het punt is: het echte probleem met Het oneindige verhaal II de casting is niet slecht. In sommige opzichten is Brandis beter dan Oliver of Hathaway, en als de film begint, ben je er misschien van overtuigd dat je naar een familiedrama kijkt en niet naar een fantasiefilm. In feite is het portaalfantasie-element van de film minder overtuigend dan het echte drama. De film voelt eigenlijk meer als een zelfverzekerde film als we in Bastian’s huis in een buitenwijk of in de Koreaanse boekwinkel zijn.
Jonathan Brandis-ijseQuest in 1993.
NBC/NBCUniversal/Getty Images
Omdat het de eerste film is, heet gewoon een boek lezen Het oneindige verhaal trekt Bastian mee naar Fantasia’s wereld, en dat is waar de problemen beginnen. De basisstemming van Fantasia, geregisseerd door George T. Miller, lijkt het budget te hebben van een tv-film uit de jaren negentig, waardoor de donkerder verlichte, humeuriger sfeer van de film uit 1984 een verre herinnering is. Relevant is dat de eerste film werd geregisseerd door Wolfgang Petersen en gebruik maakte van verlichting die je het gevoel gaf dat je voortdurend omringd was door mist en alsof Tom Bombadil achter elke boom vandaan kon stappen. IN Het oneindige verhaal II, de productiewaarde ligt dichterbij Keer terug naar Oz vergaderingen Barbara. De wezens die Bastian ontmoet, voelen als afwijzingen flits gordon, en niet op een goede manier. (Een wezen gemaakt van modder lijkt eigenlijk verdacht veel op de hoop stront Vreemde wetenschap.)
Het zou te vriendelijk zijn om dit allemaal kitsch of kamp te noemen, want de film was overduidelijk serieus. En de fundamentele verwaandheid ervan, dat Bastian terugkeert naar Fantasia terwijl de kwaadaardige tovenares Xayide (Clarissa Burt) van plan is een machine te gebruiken die Bastian’s herinneringen steelt, is flinterdun. Boekwinkeleigenaar Quander (Thomas Hill) vraagt: “Heb je ooit een boek twee keer gelezen… ze veranderen.”
Dit idee beschrijft perfect de hele film: het is een vervolg dat een low-budget reboot probeert te zijn en tegelijkertijd net genoeg van de herinnering aan de eerste film probeert te gebruiken. Het oneindige verhaal II poging om de tweede helft van het boek aan te passen, wat de eerste film niet haalde. En toch voelt het als een film die geen vervolg is, maar voortdurend op gang probeert te komen.
