Door Chris Sawin
| Bijgewerkt
In een notendop, Fluit gaat over een groep middelbare scholieren die worden geterroriseerd door een Azteeks doodsfluit. Oorspronkelijk gedacht om “de doden op te roepen”, wanneer iemand de neiging heeft om op dit duidelijk zeer dodelijke, schedelvormige ding te blazen, dat waarschijnlijk niet goed voelt om over je lippen te wrijven, roept dit fluitje feitelijk je dood op.
Geregisseerd door Corin Hardy (Heilige) en geschreven door Owen Egerton, Fluit dicteert dat jouw specifieke dood je achtervolgt vanaf het moment dat je geboren wordt en je je hele leven lang probeert in te halen. Soms sterven we van ouderdom, en soms sterven we jong en veel te vroeg, maar het fluitje zorgt ervoor dat je toekomstige dood je binnen enkele dagen vindt. De dood lijkt precies op jou en ondergaat alles wat je op je sterfbed zou lijden.
De fluit is veel beter dan hij zou moeten zijn
Chrys (Dafne Keen) trekt in bij haar neef Rel (Sky Wang), en begint op Pellington High, waar ze Grace (Ali Skovbye), haar jockvriend Dean (Jhaliel Swaby) en Grace’s vriend Ellie (Sophie Nelisse) ontmoet, die Chrys leuk vindt. In de hoop op te gaan in het verleden en haar verleden te vergeten, vindt Chrys een fluit in haar kast. Na een gedeelde detentie blaast iemand op de fluit en degenen die de doordringende schreeuw horen, worden al snel geconfronteerd met de dood. Nu moeten de overlevenden onthullen of ze kunnen ontsnappen aan de dodelijke kracht van het fluitje.
Er zit een vreemde kunst in Fluit; het zou niet zo goed moeten zijn als het is. De film is een cliché-drama op de middelbare school, gevuld met de bloedigste sterfgevallen van het jaar tot nu toe. Chrys lesbisch zijn voelt als een natuurlijke, niet-stereotiepe voortgang in het verhaal. Ze is homo en wordt geconfronteerd met een wereld vol problemen. Dat is het belangrijkste kenmerk, afgezien van de kazoo van de dood, het afslachten van mensen voor de lol. De jeugdpriester, drugsdealer en switchblade-drager is niet essentieel, maar horrorfilms vinden altijd wel een toepassing voor dergelijke karakters.
De situatie van Chrys was vóór haar introductie al moeilijk: ze herstelde onlangs van een overdosis en de dood van haar vader. Keen’s optreden is teruggetrokken en aarzelend, maar toch verlangend naar normaliteit. Chrys en Ellie zijn de meest nuchtere karakters van de film, wat waarschijnlijk hun aantrekkingskracht verklaart.
Ja, het fluitsignaal is in principe de eindbestemming
Fluit is niet anders dan elke andere horrorfilm die draait om een vervloekt artefact; in feite is het ongelooflijk vergelijkbaar. Dit is Open met een ander speeltje of Eindbestemming met een instrument met schedelgezicht dat schoten roept. Fluit is Jumanji met doden en sommigen De angstaanjagers gewoon voor de goede orde.
De film begint met een basketbalwedstrijd op Pellington High. Een speler genaamd Mason (Stephen Kalyn) wordt achtervolgd door een verbrande figuur (ik noemde hem Crispy Carl) die op de loer ligt op de tribune. Mason raakt zichtbaar in paniek tijdens het spel, maar maakt het winnende schot. Niet voordat de verbrande figuur, die nog steeds rookt en de sintels over zijn hele lichaam gloeien, op hem afkomt. Terug in de kleedkamer schreeuwt Mason dat het nog niet zijn tijd is en haalt het fluitje uit zijn kluisje voordat hij het op de grond slaat. Later, als hij dacht dat hij de dood had bedrogen, vindt de verbrande figuur hem in de douche en steekt zijn brandende arm in zijn keel. Masons teamgenoten vinden hem zwaaiend terwijl zijn verzwolgen lichaam tot een kernpunt brandt.
De meest creatieve, vermakelijke horrordoden in jaren
De sterfgevallen binnen Fluit zijn super creatief en behoren tot de meest vermakelijke in een horrorfilm sinds lange tijd. Sommigen van hen variëren van longkanker tot ouderdom, maar er zijn twee sterfgevallen die ongelooflijk zijn. De ene betreft rijden onder invloed en de andere betreft het werken in een houtzagerij, maar het bijzondere is dat de oorzaken onzichtbaar zijn.
Je ziet het effect en kent de oorzaak, maar aangezien de dood onmiddellijk is, is het deze zeer gruwelijke vertoning die geen enkele zin heeft voor iemand die niet bekend is met de fluit. De dood door rijden onder invloed ziet het slachtoffer gebogen en verwrongen terwijl hij in de lucht hangt, en het is net zo lelijk en gedenkwaardig als het klinkt. De dood van de houtzagerij is meer een presentatie omdat het overal bloed spuit en het slachtoffer achterlaat in deze verfrommelde bal zonder ledematen.
Fluit’s schrijfstijl is standaard en middelmatig, typisch voor films over het oproepen van de dood met percussie. Horrorfans zullen echter de creatieve sterfgevallen, het solide acteerwerk en een einde waarderen waardoor je naar een vervolg verlangt.
Whistle werd op 6 februari landelijk in de bioscoop uitgebracht.
