Bij zonsopgang op 10 augustus 2024 liep Yasmin Mahani door de rokende ruïnes al-Tabin-school in Gaza-stad, op zoek naar zijn zoon Saad. Ze vond haar man schreeuwend, maar van Saad was geen spoor te bespeuren.
“Ik ging de moskee binnen en merkte dat ik op vlees en bloed stapte”, vertelde Mahani maandag aan Al Jazeera Arabic voor een onderzoeksuitzending. Dagenlang struinde ze ziekenhuizen en mortuaria af. ‘We hebben niets van Saad gevonden. Niet eens een lichaam om te begraven. Dat was het moeilijkste deel.’
Mahani is een van de duizenden Palestijnen wier dierbaren eenvoudigweg zijn verdwenen tijdens de Israëlische genocidale oorlog tegen Gaza, waarbij meer dan 72.000 mensen zijn omgekomen.
Volgens het Arabische onderzoek van Al Jazeera, The Rest of the Story, hebben civiele beschermingsteams in Gaza 2.842 Palestijnen gedocumenteerd die zijn ‘verdampt’ sinds het begin van de oorlog in oktober 2023, waarbij er geen andere resten zijn achtergebleven dan bloedspatten of kleine stukjes vlees.
Deskundigen en getuigen schreven dit fenomeen toe aan Israëls systematische gebruik van internationaal verboden thermische en thermobarische wapens, vaak vacuüm- of aerosolbommen genoemd, die temperaturen van meer dan 3.500 graden Celsius (6.332 graden Fahrenheit) kunnen genereren.
De chemie van het wissen
Het onderzoek beschrijft hoe specifieke chemische samenstellingen in Israëlische munitie menselijke lichamen binnen enkele seconden in as veranderen.
Vasily Fatigarov, een Russische militaire expert, legde uit dat thermobarische wapens niet alleen doden; ze vernietigen de materie. In tegenstelling tot conventionele explosieven verspreiden deze wapens een wolk brandstof die ontbrandt en een enorme vuurbal en een vacuümeffect creëert.
“Om de brandtijd te verlengen, worden poeders van aluminium, magnesium en titanium aan het chemische mengsel toegevoegd”, zei Fatigarov. “Dit verhoogt de temperatuur van de explosie tot tussen 2.500 en 3.000 graden Celsius (4,532F tot 5,432F).”
Volgens het onderzoek wordt de intense hitte vaak gegenereerd door tritonal, een mengsel van TNT en aluminiumpoeder dat in de VS wordt gebruikt. bommen zoals de MK-84.
Dr. Munir al-Bursh, directeur-generaal van het Palestijnse Ministerie van Volksgezondheid in Gaza, legde de biologische impact uit van zulke extreme hitte op het menselijk lichaam, dat voor ongeveer 80 procent uit water bestaat.
“Het kookpunt van water is 100 graden Celsius (212F)”, zei al-Bursh. “Wanneer een lichaam wordt blootgesteld aan energie boven de 3000 graden in combinatie met enorme druk en oxidatie, koken de vloeistoffen onmiddellijk. De weefsels verdampen en veranderen in as. Het is chemisch onvermijdelijk.”
Anatomie van de bom
Het onderzoek identificeerde specifieke, door de VS gemaakte munitie die in Gaza werd gebruikt en verband hield met deze verdwijningen:
- MK-84 ‘Hamer’: Deze ongeleide bom van 900 kg (2.000 lb), gevuld met tritonal, genereert hitte tot 3.500 C (6.332 F).
- BLU-109 Bunkerbreker: Deze bom werd gebruikt bij een aanval op al-Mawasi, een gebied dat Israël in september 2024 tot ‘veilige zone’ had verklaard voor gedwongen ontheemde Palestijnen. Hierbij werden 22 mensen verdampt. Het heeft een stalen behuizing en een vertraagde zekering die zichzelf begraaft voordat een PBXN-109 explosief mengsel tot ontploffing komt. Hierdoor ontstaat er in afgesloten ruimtes een grote vuurbal die alles binnen bereik verbrandt.
- GBU-39: Deze precisieglijbom werd gebruikt bij de aanval op de al-Tabin-school. Het maakt gebruik van het AFX-757 explosief. “De GBU-39 is ontworpen om de bouwconstructie relatief intact te houden en tegelijkertijd alles binnenin te vernietigen”, aldus Fatigarov. “Het doodt via een drukgolf die de longen doet barsten en een thermische golf die zacht weefsel verbrandt.”
Mahmoud Basal, woordvoerder van de burgerbescherming in Gaza, bevestigde dat hij fragmenten van GBU-39-vleugels heeft gevonden op plaatsen waar lichamen waren verdwenen. ‘We gaan naar een huis waarvan we weten dat er vijf mensen binnen waren’, zei Basal. “We vinden drie lichamen. De andere twee zijn simpelweg verdwenen. Vaak vinden we alleen hoofdhuid of bloedsporen op de muren.”
Een ‘wereldwijde genocide, niet alleen een Israëlische’
Juridische experts zeiden dat het gebruik van deze willekeurige wapens niet alleen Israël betrekt, maar ook zijn westerse leveranciers.
“Dit is een mondiale genocide, niet alleen een Israëlische genocide”, zegt advocaat Diana Buttu, die lesgeeft aan de Georgetown Universiteit in Qatar.
Tijdens een toespraak op het Al Jazeera Forum in Doha betoogde Buttu dat de toeleveringsketen een bewijs is van medeplichtigheid. “We zien een voortdurende stroom van deze wapens vanuit de Verenigde Staten en Europa. Ze weten dat deze wapens geen onderscheid maken tussen een strijder en een kind, maar toch blijven ze ze sturen.”
Buttu benadrukte dat volgens het internationaal recht het gebruik van wapens die geen onderscheid maken tussen strijders en niet-strijders een oorlogsmisdaad vormt.
“De wereld weet dat Israël deze verboden wapens bezit en gebruikt”, zei Buttu. “De vraag is waarom ze buiten het verantwoordingssysteem mogen blijven.”
Ineenstorting van de internationale gerechtigheid
Ondanks dat het Internationale Gerechtshof in januari 2024 voorlopige maatregelen tegen Israël heeft uitgevaardigd en Israël heeft bevolen genocide en arrestatie te voorkomen arrestatiebevel van het Internationaal Strafhof, dat in november 2024 tegen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu werd uitgevaardigd, heeft de moord geïntensiveerd.
Tariq Shandab, hoogleraar internationaal recht, betoogde dat het internationale rechtssysteem “de test van Gaza heeft gefaald”.
“Sinds het staakt-het-vuren (in oktober) zijn meer dan 600 Palestijnen gedood”, zei Shandab. Hij benadrukte dat de oorlog voortduurt door belegeringen, honger en stakingen. “De blokkade van medicijnen en voedsel is op zichzelf een misdaad tegen de menselijkheid.”
Shandab wees op de ‘straffeloosheid’ die Israël wordt geboden door het Amerikaanse vetorecht in de VN-Veiligheidsraad. Hij merkte echter op dat de rechtbanken met universele jurisdictie in landen als Duitsland en Frankrijk een alternatieve route naar gerechtigheid zouden kunnen bieden, op voorwaarde dat er politieke wil is.
Voor Rafiq Badran, die tijdens de oorlog vier kinderen verloor in het vluchtelingenkamp Bureij, betekenen deze technische definities weinig. Hij kon slechts kleine delen van de lichamen van zijn kinderen terugvinden om ze te begraven.
‘Vier van mijn kinderen zijn zojuist verdampt,’ zei Badran, terwijl hij zijn tranen in bedwang hield. ‘Ik heb ze een miljoen keer gezocht. Er was geen kilometer meer over. Waar zijn ze gebleven?’
