HoofdafbeeldingMadeline Cash© David Spector
Madeline Cashs debuutroman Verloren lammeren is de meest succesvolle recente toegang tot het pantheon van disfunctionele familieromans. Tolstoj opent Anna Karenina op beroemde wijze met de waarheid “Happy-families zijn allemaal hetzelfde; elk ongelukkig gezin is op zijn eigen manier ongelukkig“. De Flynns zijn zeker uniek ellendig: Bud en Catherine hebben besloten hun huwelijk open te stellen, en de gevolgen zijn extreem omdat niemand op hun drie tienerdochters let. Harper, de jongste, is een vroegrijp kindgenie en levert een groot deel van de drijvende kracht in de roman, aangezien haar complottheorieën over een kwaadaardige lokale miljardair waar blijken te zijn. Louise, het middelste kind, raakt bevriend met een terrorist in een chatroom en maakt bommen in de boomhut, terwijl Abigail, de oudste, een date heeft met een veteraan die door iedereen ‘Oorlogsmisdaden Wes’ wordt genoemd. Niemand is blij en iedereen wordt verkeerd begrepen.
De roman van Cash heeft geen enkele hoofdrolspeler; in plaats daarvan krijgen we een ensemblecast en verschillende gezichtspunten. Lost Lambs is technisch ambitieus en taalkundig speels, maar het meest opvallende is dat het een 21e-eeuwse roman is die uiteindelijk optimistisch is. De personages van Cash navigeren door elkaar en door de satirische laatkapitalistische wereld van de roman, en worden uiteindelijk beloond met wat voelt als de vreemdste eigenschap van Cash: een echt gelukkig einde dat waar voelt. Hoewel Lost Lambs de debuutroman van Cash is, is ze ook de auteur van Earth Angels, een veelgeprezen verzameling korte verhalen, en is ze de oprichter en redacteur van Forever Magazine.
Hier praat Madeline Cash met AnOther over woordspelingen, vergelijkingen met mannelijke artiesten en haar recente verhuizing naar Londen.
Marina Scholtz: Als ik de plot van je roman probeer uit te leggen, klinkt het volkomen gek. Een Amerikaans gezin in een klein stadje wordt verscheurd door een open huwelijk. Ondertussen drinkt een lokale miljardair het bloed van tieners in een zoektocht naar de eeuwige jeugd. Toch leest Lost Lambs als realistische, komische, huiselijke fictie. Wat leidde je naar het complot?
Madeline Cash: Ik wilde schrijven over de dynamiek van de gemeenschap, en dat leidde me naar deze familiesaga. Ondertussen waren er al die rare miljardairs die in het Amerikaanse nieuws opdoken en experimenteerden met levensverwachtingsmedicijnen. Ik vond dit fascinerend en griezelig en ik vond zo’n personage een geweldige slechterik. Maar een familiesaga heeft doorgaans geen slechterik, dus moest ik het genre een beetje ondermijnen en een manier vinden om deze twee te laten samensmelten en één samenhangend verhaal te maken. De twee verschillende verhaallijnen botsen uiteindelijk, maar normaal gesproken zouden we waarschijnlijk niet leven met miljardairs die de leeftijd tarten.
MS: Jij‘wordt vaak vergeleken met Jonathan Franzen, wat volgens mij toepasselijk is, en het boek wordt vaak vergeleken met The Royal Tenenbaums. Wat vindt u van de vergelijkingen?
MC: Ik vind het grappig dat het voornamelijk mannen zijn. Het is een door mannen gedomineerd genre, de familiesaga, de Amerikaanse roman. Ik ben niet één keer met hem vergeleken Joan Didion of Lorrie Moore. Ik vind het mooi en een ereteken dat het werk ongeacht het geslacht van de auteur wordt gelezen. Het was niet mijn bedoeling om er een te schrijven ‘vrouw‘ boek of een boek met zo’n inslag. Ik bedoel, de vergelijkingen zijn verbazingwekkend. Eerlijk gezegd lijk ik op Keith Richards – I‘Ik ben gewoon blij om overal te zijn.
MS: Het voelt alsof heel goed stripschrijven steeds zeldzamer wordt. Naar welke grappige auteurs keek je op?
MC: Donald Barthelme‘Vooral korte verhalen De ballon. Ik denk dat de manier waarop hij een absurd verhaal neemt en vervolgens het einde ondermijnt en je op de een of andere manier ontroert, onmogelijk lijkt. Er is nog een ander kort verhaal van Daniel Orozco genaamd Oriëntatie waar ik groot fan van ben. Ik denk dat hij stopte met schrijven of stierf, maar het is het enige dat hij ooit heeft geschreven. George Saunders was een grote vroege inspiratiebron. Toen ik op de middelbare school zat, hield ik echt van David Sedaris.
‘Eerlijk gezegd lijk ik op Keith Richards – I‘Ik ben gewoon blij om overal te zijn” – Madeline Cash
MS: Is er iemand wiens toon je zou willen kopiëren?
MC: Iedereen die ik las toen ik aan het schrijven was. De laatste Samoerai van Helen DeWitt. Ik hou van haar. De Engelse Understand Wool is weer een geweldige van haar, het is zo leuk. Nathan Hill’s nieuwe boek, Wellness, dat ook gaat over het falende – of falende – huwelijk.
MEVROUW: Verloren lammeren is een volledig Amerikaanse roman, maar je bent net naar Londen verhuisd. Je hebt zo’n scherp oog voor het absurde – Welke Engelse dingen heb je het vreemdst gevonden en voel je je meer Amerikaans omdat je weg bent?
MC: Ik wist niet dat ik zo’n echte blauwe kapitalist was, maar daar ben je dan. Ik vind het erg leuk om dingen dezelfde dag nog bezorgd te krijgen; mijn onmiddellijke bevrediging jeuk is hier niet bekrast. Wat vind ik het meest vreemd? Alles is vreemd. Ik weet niet waarom mensen geen drogers of airconditioners hebben, maar het is nogal basic. Bonen mogen niet als ontbijt worden gegeten, en ook niet als maaltijd, tenzij je een cowboy bent.
MS: Ik vroeg me af of je wat over Oulipo en woordspelingen praat? Het boek begint met een aanval van muggen in de plaatselijke kerk, en je pepert het woord ‘mug‘ overal één ‘nacht‘ voorkomt, zoals in ‘natuurlijk.‘ Dit begint op een typfout te lijken, daarna passen de ogen zich aan en verdwijnt het als de muggenaanval stopt. Waarom de woordspeling?
MC: De Oulipo-school fascineerde me gewoon. Ik hou van de boeken van deze auteurs: Georges Perec schreef Leven: een gebruikershandleidingdat begint met het beschrijven van elke eenheid in dit appartementencomplex en dan realiseer je je terwijl je het leest dat het beweegt als een schaakspel en dat het bijna is alsof je je eigen avontuur kiest, maar geschreven voordat dat genre bestond. Ik hield echt van deze speelse maar formele spellen die ze bij het schrijven gebruikten. Terughoudendheid leidt tot meer creativiteit. Ik heb vaak gemerkt dat ik er de voorkeur aan geef een prompt te krijgen. Op de schrijfschool moet je meestal voor een of andere les schrijven, en ik denk dat dat gemakkelijker is. Ik volg de instructies heel goed, ten goede of ten kwade.
“(Het boek) vergde veel opbouw van de wereld, en dus wilde ik de tekst, en ook de stad, met muggen besmetten. Ik wilde het gevoel dat er iets niet klopt voortdurend bij de lezer blijven” – Madeline Cash
MS: Heb je jezelf regels gesteld?
MC: De oorspronkelijke regel in het boek was om geen eigennamen te gebruiken, dus elke locatie in de stad en de wereld is gefictionaliseerd. Er was veel wereldbouw voor nodig, dus ik wilde de tekst, maar ook de stad, met muggen besmetten. Ik wilde het gevoel dat er iets niet klopt, voortdurend bij de lezer houden. Het was een beetje nootachtig … Mensen blijven denken dat de muggen typefouten zijn en stuur me een DM om me te vertellen dat mijn boek vol typefouten staat. Ik krijg waarschijnlijk drie DM’s per dag.
MS: Het doet niets af aan het boek‘s voortstuwende leesbaarheid. Was het een doel: entertainment?
MC: Ja, dat zou ik graag willen zijn. Het moet een prettige ervaring zijn. Als het ooit niet leuk zou zijn om het te schrijven, had ik het gevoel dat het waarschijnlijk ook niet leuk zou zijn om te lezen. Ik probeerde aanwijzingen te verdraaien, een verwachting te ondermijnen of de situatie te hyperboliseren. Dat was ook de reden dat de muggen gedood moesten worden; ze waren saai.
Verloren lammeren van Madeline Cash wordt uitgegeven door Penguin en is nu verkrijgbaar.
