Het moet meteen worden erkend dat “Star Trek: Strange New Worlds” misschien meer een comedyserie is dan wat dan ook. /Film heeft eerder het aantal echte comedy-afleveringen van de serie berekenden ontdekte dat ze meer dan een kwart van de serie vertegenwoordigden. Deze afleveringen zijn allemaal prachtig, maar ‘Strange New Worlds’ is misschien een beetje overboord gegaan en heeft de franchise in iets grilligers geduwd dan ooit tevoren. Spock (Ethan Peck) wordt afgeschilderd als een emotioneler, gepassioneerder, romantischer en komischer personage dan ooit tevoren. De toon van de serie is overwegend heel luchtig, ondanks de oorlogs- en horrorafleveringen.
Dit was vooral het geval in de aflevering “Four-and-a-Half Vulcans.” De aflevering was een reden voor Captain Pike (Anson Mount), Uhura (Celia Rose-Gooding), Nurse Chapel (Jess Bush) en luitenant Noonien-Singh (Christina Chong) om genetisch te worden getransformeerd in Vulcans voor een zeer specifieke reddingsmissie. Het genetische sap dat werd gebruikt om ze te transformeren werd geëxtrapoleerd uit Spocks eigen neurochemicaliën, zodat het Enterprise-kwartet niet alleen puntige oren kreeg, maar ook ultra-Vulcaanse persoonlijkheden ontwikkelde. Het grootste deel van de aflevering was een komedie van manieren, waarbij de vier nieuwe Vulcans met hun medebemanningsleden moesten communiceren met een geheel nieuwe Vulcan-houding.
Om de crisis het hoofd te bieden, schakelt commandant Chin-Riley (Rebecca Romijn) een deskundige in. Vulcan Doug, gespeeld door sterkomiek Patton Oswalt. Doug is een nieuwsgierig wezen omdat hij geobsedeerd was door de menselijke cultuur en zichzelf toestond (af en toe) passie te voelen. De interacties tussen Spock en Doug zijn licht en leuk. Ze waren zelfs zo grappig dat de showrunners een postcreditscène toevoegden waarin Peck en Oswalt schijnbaar in karakter over de zwakheden van de mensheid spraken. Omdat het na de aftiteling van de show verscheen, is het mogelijk dat veel Trekkies het hebben gemist.
Spock en Doug gingen over de mensheid
De verwijderde scène duurt vrij lang en duurt ongeveer twee minuten en 45 seconden. De snelle montages in de scène en de lichte muziek die daarbij wordt gespeeld, zorgen ervoor dat de reel geïmproviseerd aanvoelt. Peck en Oswalt hebben blijkbaar plezier, gek. Doug is, om het nogmaals te benadrukken, een gepassioneerde Vulcan wiens ouders van mensen en de mensheid hielden (vandaar zijn menselijke naam) en hun interesses doorgaven aan zijn zoon. Een deel van de komische sociale onhandigheid van de show is het feit dat Doug en commandant Chin-Riley zich nog steeds sterk seksueel tot elkaar aangetrokken voelen. Doug slaagt er nog steeds in haar de informatie te geven die zij en Spock zochten over de Vulcan katra’s. Vulcans zijn geen robots.
Zodra het verhaal is opgelost, heeft Doug echter een geweldige scène waarin Spock over mensen wordt gesproken. Spock werkt tenslotte op een ruimteschip dat voornamelijk door mensen wordt bevolkt, dus hij heeft de primeur. Spock leert Doug over menselijke gewoonten. Hij beschrijft het idee van een verjaardagstaart. Ze praten over menselijke grappen en grappen, inclusief het oude ’trek aan mijn vinger’-stukje. Sommige van hun interacties voelen authentieker aan vergeleken met het gedrag van Vulcan, inclusief hun frustratie dat mensen, hoe intelligent ook, slechts tussen de 200 en 300 woorden per minuut kunnen lezen. Ze praten over het concept van weeën. De humor in de scène komt voort uit het feit dat Oswalt en Peck stevig van karakter blijven, volledig vastgelopen.
De scène eindigt dan met het vertrek van Doug en Spock barst in lachen uit. Hoewel het eigenlijk meer leek op een moment waarop Ethan Peck gewoon zijn karakter breekt. De showrunners besloten Pecks glimlach weg te laten in de eindmontage.
De scène is donzig en onbelangrijk, maar het is leuk en grappig. Het staat nog steeds op Paramount+ en wacht om gezien te worden.
