Toen “Dawson’s Creek” op 20 januari 1998 in première ging, was ik 11 jaar oud. Ik had nog nooit in een driehoeksverhouding gezeten en was nog nooit dronken geweest op een huisfeestje. Toch heb ik, net als zoveel andere millennials, de VHS-speler ingesteld om elke week “Dawson’s Creek” op te nemen op de WB.
Mijn ouders keurden het niet goed dat hun beïnvloedbare kind het semi-losbandige tienermelodrama verslond, dus noemde ik de VHS-banden ‘The Brady Bunch’ en sloop vervolgens ’s avonds laat routinematig uit bed om rustig toe te kijken hoe Dawson, Joey, Pacey en Jen hun hormonale angst doorvoerden via ongelooflijk erudiete dialogen.
Woensdag speelde “Dawson’s Creek”-ster James Van Der Beek stierf op 48-jarige leeftijd nadat de diagnose darmkanker was gesteld. Hij liet zes kinderen, een vrouw en tientallen jaren werk op het gebied van film en televisie achter.
Maar vele millennia lang zal hij altijd Dawson Leery blijven.
De gezondheid van Van Der Beek ging al achteruit toen ik de maker van “Dawson’s Creek”, Kevin Williamson, profileerde voor Thij Tijden vorig jaar. Toch stemde de acteur ermee in om vragen over het stuk via e-mail te beantwoorden. Zijn commentaar ging verder dan verwacht, waarbij hij liefdevol zijn tijd in de show beschreef en zijn medesterren en medewerkers prees.
In de auditieruimte van ‘Dawson’ zei Van Der Beek bijvoorbeeld dat zijn aanstaande co-ster Joshua Jackson ‘opviel omdat terwijl andere acteurs zenuwachtig heen en weer liepen (waaronder ikzelf), hij de energie had van een man die klaar is voor een prijsgevecht. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Die kerel is echt interessant.’ Als ze hem als Pacey casten, wordt het echt goed, dit is het.”
James Van Der Beek, links, en Joshua Jackson in ‘Dawson’s Creek’, wat hen naar het sterrendom zou katapulteren.
(Fred Norris/De WB)
Van Der Beek verklaarde ook dat Williamson, als showrunner, ‘zich voelde als een vriend die opgewonden was om een film te gaan maken in zijn achtertuin. Zelfs de manier waarop hij verhaallijnen ‘pitchte’ – het was nooit een pitch. Het was een kampvuurverhaal over mensen waar hij om gaf, en dat hij zich op zo’n eenvoudige, meeslepende manier wilde ontvouwen dat je niet anders kon dan om ze te geven.’
Het maakte de millennial-kijkers niet uit. EEN kavel.
‘Dawson’s Creek’, een eenvoudig drama over vier vrienden die opgroeien in een klein kustplaatsje, werd al snel een bepalende toetssteen van de Y2K-cultuur, een grote hit voor het WB-netwerk (de finale van de serie trok meer dan 7 miljoen kijkers) en een machine om sterren te maken voor de vier hoofdrolspelers: Van Der Beek, Jackson, Katie Holmes en Michelle Williams.
De slappe, vaak in flanellen geklede Van Der Beek was niet de doorbraak van de show. (Die eer was voor Jackson, die Pacey speelde, Dawsons charmante beste vriend en Joey’s play-offvriendje.)
Maar als titelpersonage en gedeeltelijke avatar voor Williamson – die op dezelfde manier zijn eigen tienerjaren had doorgebracht met dromen en ernaar streven filmmaker te worden – was Dawson de ‘boy next door’-pilaar waar de show om draaide.
Ja, Dawson was zeurderig, humeurig en extreem egocentrisch, maar dat geldt ook voor veel tieners. Door het weemoedige optreden van Van Der Beek kregen de kijkers een venster om mee te worstelen landverraad, dood, hartzeer en een litanie van slechte beslissingen.
Ten goede of ten kwade fungeerde Dawson als een emotionele, vaak waarschuwende, proxy voor de groeiende rommeligheid van millennials zelf.
In de jaren sinds de serie in 2003 eindigde, is Dawson grotendeels teruggebracht tot ‘Dawson huilt’-meme: een screenshot uit seizoen 3 van Van Der Beek, gezicht vertrokken van de pijn en op het punt van rommelig huilen, brullende tranen Dawson vertelt Joey dat ze Pacey boven hem moet verkiezen.
De emotionele relatie tussen Joey en Dawson vormde de kern van de serie.
(Fred Norris/De WB)
Van der Beek later onthuld dat de tranen niet geschreven zijn. Hij was op dat moment zo afgestemd op de gevoeligheden van zijn karakter dat de emoties op natuurlijke wijze stroomden.
“Ik denk dat de kern van (Williamson’s) projecten karakters zijn waar hij zelf veel om geeft – gebreken en zo”, zei Van Der Beek vorig jaar in zijn e-mail. “Ze zijn authentiek wat betreft hun achtergrond, oprecht wat betreft hun wereldbeeld… en kwetsbaar.”
Ook Van Der Beek was kwetsbaar. Naarmate zijn kanker vorderde, stelde hij zich open voor fans over zijn gezondheidsproblemen vroege waarschuwingssignalen. Hij verscheen via video op één “Dawson’s Creek”-reünie evenement in New York City afgelopen september, waarvan de opbrengst geld inzamelde voor kankerbewustzijn.
Bij de dood van Van Der Beek is er geen echte instrumentale muziek of aangeboren montage van zijn beste momenten om de klap te verzachten, zoals zou zijn gebeurd met een personage uit ‘Dawson’s Creek’ (hoewel het internet zeker overspoeld zal worden met dergelijke door fans gemaakte bewerkingen).
Maar door zijn werk aan ‘Dawson’s’ kan een generatie troost putten uit een jongen met sterrenogen op een kade in Capeside die ons ooit uitnodigde in zijn rommelige, emotionele wereld.
