Recensie ‘Goat’: Jonge kijkers verdienen meer inspirerende sportfilms

We hebben geanimeerde dieren deuntjes zien zingen in de ‘Sing’-films. We hebben geleerd over “Het geheime leven van huisdieren” (tweemaal). En we hebben ze bezocht in “Zootopia” (ook twee keer). Nu zien we ze basketbal spelen. “Geit”, geproduceerd door Golden State Warriors-wonderkind Stephen Curryis weer een underdogverhaal over het volgen van je dromen, verpakt in een sportfilm met cijfers. Het voelt op meerdere fronten volkomen onorigineel aan.

De eerste speelfilm van tv-animatieveteraan Tyree Dillihay, naar een script van Aaron Buchsbaum en Teddy Riley, neemt het populaire acroniem GOAT (Greatest of All Time) in zijn meest letterlijke vorm en volgt een antropomorfe jonge geit die ernaar streeft om de GEIT.

Will, ingesproken door Caleb McLaughlin, is een levenslange fan van roarball (de basketbalversie van deze film) en droomt ervan om voor het team uit zijn geboortestad, Vineland, te spelen. Zijn bewondering voor de sport wordt belichaamd door Jett Fillmore (Gabrielle Union), de meest bekwame speler van Vineland, die het hele team op haar rug draagt ​​- ze wil alle glorie van de overwinning voor zichzelf.

De wereld van “Geit” is verdeeld tussen “klein” en “groot” (in tegenstelling tot “Zootopia”, waar de scheiding ligt tussen roofdier en prooi). Will beschouwt zichzelf als een “medium”, maar in de ogen van professionele roarballspelers is hij klein. Maar nadat hij viral is gegaan voor de dappere uitdager Mane Attraction (Aaron Pierre), een van de grote sterren van de sport die twee keer zo groot is als hij, krijgt Will de kans om in de grote competities te spelen.

Het is de verdienste van de auteur dat brulbal een behoorlijk inclusieve sport is. Er zijn geen genderteams, noch enige discriminatie op basis van soort. Will is misschien wel de eerste ‘kleine’ die groot wordt, maar dat komt voort uit publieke vooroordelen, niet uit regels die dieren zoals hij verbieden te spelen.

Wanhopig op zoek naar onmiddellijke relevantie (zoals tegenwoordig veel animatiefilms), is ‘Ged’ doordrenkt van gekke internetreferenties, van crypto tot online memes. Sportfans zullen echter specifieke toespelingen tegenkomen, zoals controversiële persconferenties en zelfs de kiss cam. Ruw en kinetisch van begin tot eind weerspiegelt ‘Goat’ inderdaad de snelle dynamiek van basketbal, maar het onthult al snel een suikerbui zonder veel inhoud.

Wanneer Will zich bij het team voegt, volgt een les in “ontmoet nooit je helden”, omdat Jett het gevoel heeft dat hij haar positie overneemt. Vijandigheid van haar kant zorgt voor spanning totdat Will vertelt over zijn persoonlijke reden om te spelen. De emoties zijn hier niet complex, maar wel oprecht, dankzij de manier waarop McLaughlin en Union grotere persoonlijkheden toveren met hun stemoptredens.

Ondertussen voelen Wills andere teamgenoten – een neushoorn, een giraffe (gespeeld door Curry zelf), een struisvogel en een Komodovaraan – zich niet voldoende gescheiden van de ensemblecasts van andere animatieprojecten zoals ‘Sing’. Elk lid van de line-up heeft zijn eigenaardigheden, waarvan sommige af en toe voor een lach zorgen: Archie (David Harbour), de neushoorn, heeft twee komisch gewelddadige kleindochters.

Er is geen twijfel dat “Ged” een levendige esthetiek heeft, maar dat alleen kan de tekortkomingen niet overschrijven. In 2018 verbaasde Sony Pictures Animation de industrie toen “Spider-Man: In het Spider-Vers” introduceerde een aanpak die 3D CGI combineerde met traditionele handgetekende animatie. Deze combinatie van technieken maakt ‘geit’ niet meer zo uniek.

Wat visueel het meest indrukwekkend is aan “Goat” is de manier waarop de natuurlijke wereld opgaat in de stedelijke omgeving. Vineland, de buurt van Will, is eigenlijk bedekt met wijnstokken, en toch lijkt de vegetatie organisch geïntegreerd in de infrastructuur. Elke game speelt zich af in een ander ecosysteem. De finale speelt zich bijvoorbeeld af tussen gebarsten vulkanisch gesteente en lava. Er is zichtbaar vakmanschap en zorg bij het creëren van deze achtergronden voor de actie.

Een allegaartje van oogverblindende beelden en formeel schrijven, “Goat” stelt teleur omdat het elk verwacht pad volgt naar een triomfantelijke conclusie. Het uitgangspunt had een kindvriendelijke lezing over mislukking kunnen bieden, die de uitweg uit tegenspoed niet vereenvoudigt. Als pratende dieren gebruikt zullen blijven worden als surrogaten voor menselijke ervaringen – vooral voor jonge kijkers – zou enige nuance op prijs worden gesteld.