*De algehele beoordeling van de criticus is geen gemiddelde van de bovenstaande subscores
Geschiedenis: Smaragdgroene venkel‘S Wuthering Hoogten is zowel betoverend als verontrustend, doordrenkt van donkere, desolate beelden en een verbijsterend gevoel van hopeloosheid. Hoewel haar bewerking vertrekt van de literaire klassieker van Emily Brontë, vangt de film de stormachtige geest van de roman, een geest die lang na het uiteindelijke beeld blijft hangen. Recensie: In een nogal ongebruikelijke castingkeuze, Margot Robbie En Jakob Elord spelen Catherine en Heathcliff, de gedoemde geliefden in het hart van Bronte’s sombere universum. Hier is Catherine midden dertig en geen tiener, die door haar vader wordt beschreven als ‘ver voorbij haar vrijsterschap’. Hoewel deze verschuiving relevant kan lijken voor moderne gevoeligheden, komt deze niet helemaal overeen met Catherine’s emotionele impulsiviteit of beperkte zelfbewustzijn, waardoor de verandering eerder stilistisch dan inhoudelijk lijkt. Wat de film wel goed doet, is de sombere sfeer die geworteld is in kwelling, onderdrukking en gedwarsboomd verlangen dat zich verdiept in destructieve obsessie. Dit allesverslindende anti-liefdesverhaal blijft hangen, ondanks de eigentijdse en enigszins eenlaagse interpretatie, die zich vooral richt op het verwrongen gevoel van verbondenheid tussen Catherine en Heathcliff. Elordi lijkt op het eerste gezicht misschien gecast vanwege zijn smeulende aanwezigheid, maar zijn optreden is verrassend ingetogen en volwassen. Gesierd met overdreven blosjes en beperkende korsetten, wordt Robbie vaak ingelijst in langdurige close-ups die grenzen aan theatrale overdaad, maar toch belichaamt ze Catherine’s recht en innerlijke onrust met overtuiging. Hun chemie gaat verder dan oppervlakkige verleiding en neigt meer naar gedeelde angst dan naar trots of dominantie, waardoor de film emotioneel gewicht krijgt. Visueel is de film prachtig geschoten. De grimmige landschappen en gotische ondertonen dragen bij aan de tragische schoonheid en versterken de beklemmende sfeer. Hoewel niet trouw aan de roman, verliest Fennells bewerking niet de sombere essentie die bepalend is Wuthering Hoogten. Als je je aangetrokken voelt tot duistere, intense liefdesverhalen vol sfeer en obsessie, dan is deze beklijvende hervertelling de moeite waard om te bekijken.
