Mako Sylvester’s raadselachtige foto’s dragen lagen van mysterie en introspectie. Staande in curieuze blokachtige achtergronden en tegen tweedimensionale velden van kleur en textuur, vloeien zijn onderwerpen naadloos over in verhalen waarin elk detail een bedoeling heeft.
Geïnspireerd door de kunstgeschiedenis, verwijzen de in Milaan gevestigde kunstenaars naar referenties Surrealisme en groteske kunst door zijn gebruik van clair-obscur-effecten via lichtverkenning en contrasterende aardetinten. Net als bij surrealistische schilderijen uit de 20e eeuw duiken Makó’s beelden in griezelige werelden en roepen ze een droomachtig gevoel van ongebreidelde verbeelding op. Het is geen verrassing dat de fotograaf ooit schilder was en heeft gesuggereerd dat deze impulsen een onbewust eerbetoon kunnen zijn aan zijn eerdere hoofdstukken.
Het mysterie manifesteert zich in Makó’s beelden via een moeilijk te lokaliseren tactiliteit. Subtiele maar stemmige elementen – zoals korreligheid en halatie rond momenten van helderheid – wijzen op de mogelijkheid dat filmische kwaliteiten worden bereikt door chemische reacties in plaats van door digitale manipulatie. Hoewel de fotograaf zijn specifieke postproductietechnieken niet prijsgeeft, legt hij uit: “Ik zou het geen geheim willen noemen, maar meer een onorthodox proces. Degenen die de geschiedenis van de analoge fotografie begrijpen, zouden waarschijnlijk herkennen wat ik doe.”
Makó’s sterke gevoel voor stijl kan worden toegeschreven aan zijn uitgesproken mise-en-scène, bestaande uit handgemaakte rekwisieten gemaakt van gerecyclede materialen, zorgvuldig geconstrueerde theatrale omgevingen en gedurfde maar vaak sculpturale kledingstukken die visuele interesse toevoegen door langwerpige lijnen en overdreven silhouetten. De kunstenaar benadrukt vaak designerstukken van Schapiarelli, Maison Margiela, Prada, Bottega en meer, en heeft ook samengewerkt met meer commerciële namen zoals Zara en meest recentelijk Adidas.
“Als we de studio binnenkomen, stapelt alles wat mijn team en ik hebben voorbereid, zoals de rekwisieten, kostuums en ontwerpen, zich op in één kamer”, zegt Makó in een interview met Artribueren. “Ik zie het graag allemaal samenkomen. Omdat wat we ons vooraf voorstellen, niet altijd wil samenkomen zoals we hadden gepland.”
Een van de meest karakteristieke motieven op de afbeeldingen van de kunstenaar is een doos. Dit kubusvormige element verschijnt in vele vormen: een besloten ruimte waarin modellen zich bevinden, de herhaalde vormen waaruit geruite vloeren bestaan, op huizen geïnspireerde hoofdtooien, of meer recentelijk de evolutie ervan naar een tweedimensionaal compositorisch element in speelse platgelegde foto’s. “Voor mij is de box zowel een beperking als een bevrijding”, merkt Makó op. “Het centraliseert de host en versterkt deze, waardoor wordt voorkomen dat energie over het frame verdwijnt.”
Hoewel de formeel geometrische kenmerken van de doos een evolutie van orde, structuur en begeleiding suggereren, verwelkomt de fotograaf ook enthousiast spontane momenten, waarbij hij uitlegt dat “controle beelden koud en berekend maakt, waardoor veel zonder betekenis blijft. Een opname moet ademen, moet evolueren, en zelfs degenen die het maken moet shockeren.”
Hoewel Makó regelmatig samenwerkt met een aantal bekende beroemdheden – zoals Elle Fanning, Bad Bunny, Michelle Yeoh, Willem Dafoe, Cate Blanchett en meer – bezit hij een uniek vermogen om de sluier van roem te overstijgen en zelfs de meest herkenbare gezichten op kunstzinnige wijze te vertalen naar iets geheel eigens. Hij deelt: “Ik behandel beroemdheden niet anders dan wie dan ook. We komen als gelijken de ruimte binnen. De set is geen hiërarchie, het is een ruimte waar we samenwerken.”
Zie meer van de fotograaf op Instagramen vind zijn foto’s gepubliceerd in edities van Vogue, The Cut, Acnepapier, Vanity Fair, GQ, en meer.
