In de Canadese provincie Manitoba is Narcisse Snake Dens het provinciale natuurbeheergebied in de landelijke gemeente Armstrong. Deze holen zijn het winterverblijf van ongeveer 100.000 roodwangkousebandslangen. Aangenomen wordt dat deze sinkholes de grootste verzameling van deze soort ter wereld bevatten. Hun winterverstopplaatsen liggen diep in grotten die onder het oppervlak uit met water gladgestreken kalksteen zijn uitgehouwen. Als de lente aanbreekt, komen de slangen uit deze ondergrondse holen tevoorschijn en verzamelen zich in de kuilen om te paren. Wanneer het broedseizoen eindigt, verspreiden ze zich geleidelijk naar de omliggende moerassen, waar ze de zomermaanden doorbrengen met eten en rondzwerven.
Narcisse Snake Dens: waar 100.000 slangen de ijskoude winter doorbrengen
Volgens BBC Wildlife ligt Narcisse Snake Dens in de landelijke gemeente Armstrong, waar graslanden en stukken bos samenkomen en ondergronds poreuze kalksteen ligt. Enkele meters verderop duiken deze scheuren onder de vrieslijn, maar blijven boven de grondwaterspiegel. Dat detail is belangrijk. In de winter kan de temperatuur bovengronds dalen tot -30°C. Maar in de grotten daalt het nooit helemaal onder het vriespunt. Voor roodzijdige kousebandslangen, wetenschappelijk bekend als Thamnophis sirtalis parietalis, is dit het perfecte winterverblijf.Ze arriveren eind september of begin oktober. Glijdt ondergronds en nestelt zich in dichte clusters, en dan wachten ze vijf tot zes maanden.
Waarom slangen afhankelijk zijn van externe warmte
Slangen zijn afhankelijk van externe warmte om hun stofwisseling te voeden. Dus als de winter het landschap in ijs zet, sluiten ze zich gewoon af. Experts zeggen dat ze samen kunnen helpen vochtverlies te verminderen en de lichaamstemperatuur te stabiliseren. Er wordt gezegd dat de mannetjes als eerste tevoorschijn komen, vaak terwijl de sneeuw nog aan de grond kleeft. Ze verzamelen zich bij de ingangen van de grot. Vrouwelijke kousebandslangen geven feromonen af, dit zijn chemische signalen die mannetjes detecteren met behulp van hun vomeronasaal orgaan, een geurgevoelige structuur in de mondhoek. Het leidt hen feilloos naar de bron. Eén vrouwtje kan tientallen en soms honderden lokken.Wat volgt staat bekend als een paringsbal. Een kronkelende kluwen slangen die allemaal strijden om positie. Het lijkt op één enkel, pulserend organisme. Toeristen blijven achter. Camera’s uit. Sommigen waren gefascineerd. Sommigen heroverwegen duidelijk hun levenskeuzes. De mannetjes wrijven hun kin langs de rug van het vrouwtje, in een poging hun lichaam op één lijn te brengen. Als iemand hierin slaagt, gebruikt hij een van zijn twee aan elkaar gekoppelde voortplantingsorganen, hemipenen genaamd, om sperma over te brengen. Er blijft een gelatineuze paringsplug achter, wat de kans lijkt te verkleinen dat rivalen met hetzelfde vrouwtje paren.
Feiten over roodzijdige kousebandslangen
- Getrouwd: De roodzijdige kousebandslang is niet giftig en over het algemeen onschadelijk voor mensen, hoewel hij verrassend pittig kan zijn als hij in het nauw wordt gedreven.
- Maat: Volwassenen worden gewoonlijk ongeveer een meter of 1,20 groot, hebben een robuust postuur en een olijfbruin tot bijna zwart lichaam.
- Kleur: De meeste hebben een duidelijke gele streep die over de rug loopt, terwijl de zijstrepen scherp of vaag kunnen lijken, afhankelijk van het individu. Een gelige buik vertoont vaak donkere randen langs het scrotum. De bekende rode balken langs de zijkanten kunnen tussen de schubben verschijnen of eroverheen verspreid zijn, waardoor elke slang er net iets anders uitziet.
- Schubben: Hun schubben zijn in 19 rijen gekield en ze zijn ovovivipaar, wat betekent dat vrouwtjes levende jongen baren in plaats van eieren te leggen. Pasgeborenen zien eruit als kleinere, even variabele versies van volwassenen.
- Habitat: Vind ze in de buurt van vijvers, moerassen, kanalen of langzaam stromend water, waar ze zich voornamelijk voeden met amfibieën, wormen en af en toe kleine knaagdieren.
