Ellie Frazier begon drie jaar geleden voor het eerst met het plaatsen van inhoud en deelde dagelijkse vlogs en inhoudstips voor andere makers.
Naarmate haar aanhang groeide, merkte ze dat andere makers video’s plaatsten met griezelig vergelijkbare scripts als die van haar. De rotsen voelden hetzelfde. De montagestijl, identiek.
In één voorbeeld strekte Frazier zich uit voor een raam; een ander creëert languit voor een raam. Frazier gehakte groenten; de andere schepper hakte een sinaasappel. Op zichzelf lijkt het misschien niet bijzonder opvallend. Maar het voice-overscript dat door de andere maker werd gebruikt, was ook bijna letterlijk de woorden van Frazier.
“Er is een heel groot verschil tussen inspiratie van iedereen halen en de eer geven versus het meerdere keren achter elkaar woord voor woord stelen van iemands voice-overscript”, zegt Frazier in een laatste bericht. “Ik neem de eer in de commentaren omdat het hun eigen werk is.”
Plagiaat – het presenteren van de ideeën, woorden, afbeeldingen of werk van iemand anders als het uwe zonder krediet – hoewel vaak moeilijk te vervolgen, is het in de meeste bedrijfstakken een hoofdzonde. En toch fungeren sociale media vrijwel als een wet op zichzelf.
TikTok zal inhoud verwijderen die “inbreuk maakt op de intellectuele eigendomsrechten van anderen, inclusief auteursrechten en handelsmerken.” Veel berichten op het platform voldoen echter niet duidelijk aan de wettelijke drempel voor auteursrechtelijk beschermd intellectueel eigendom, wat betekent dat de handhaving vaak aan de makers zelf wordt overgelaten.
Omdat er elke dag heel veel inhoud wordt geüpload, wegen copycat-makers vaak het risico van detectie af tegen de mogelijkheid om met minimale inspanning te profiteren van een viraal concept. Er is zelfs inhoud gewijd aan het precies uitleggen hoe plagiaat plegen over andermans werk.
Bepalen wie wie heeft gekopieerd, is ook grotendeels een nutteloze exercitie. Op een platform dat gedijt op mimicry is echte originaliteit zeldzaam. De levenscyclus van een trend is bekend: één persoon maakt een originele video. Als het viraal gaat, kopiëren duizenden het. Sommigen markeren de oorspronkelijke maker. Maar naarmate de trend sneeuwbalt, gaat dat krediet vaak verloren voor het algoritme. Zodra het voldoende vaak is herhaald om als trend te worden bestempeld, wordt het concept algemeen als eerlijk spel beschouwd.
Frazier is niet de eerste die het groeiende probleem van digitaal plagiaat onder de aandacht brengt. In een eerste proces in zijn soort 2024 gebrachteen TikTok-maker probeerde een ander aan te klagen wegens het kopiëren van haar ‘neutrale, beige en crème-esthetiek’ en het plaatsen van inhoud met ‘identieke stijl, toon, camerahoek en/of tekst’.
Ruim een jaar later werd de zogenaamde “Sad Beige-rechtszaak” afgewezen nadat de eiser ervoor had gekozen om niet verder te gaan.
Nabootsing van identiteit kan worden omschreven als de meest oprechte vorm van vleierij, maar online plagiaat heeft uiteindelijk niemand voordeel. De oorspronkelijke maker verliest de eer voor zijn idee. De kopiist verliest de kans om een duidelijke stem te ontwikkelen. En het publiek moet door een eindeloze stroom video’s van lage kwaliteit scrollen, waarvan de ene bijna niet van de vorige te onderscheiden is.
