Recensie ‘Nirvanna the Band the Show the Movie’: een indie ‘Back to the Future’

Of je nu al binnen bent of nieuw op het feest bent, de Canadese metakomedie ‘Nirvanna the Band the Show the Movie’, over de epische onontdekking van een muziekduo, getuigt van enige publieksfavoritatie terwijl het pingpongt tussen tijdlijnen, formats, realiteiten, culturele shout-outs en zijn twee onvermoeibare hoofdrolspelers. Laat de vier hoofdrolspelers spelen terwijl regisseur en co-schrijver Matt Johnson en zijn componist-beste vriend Jay McCarrol zichzelf elk twee keer spelen, dankzij archiefbeelden die in deze razendsnelle mockumentary worden gepresenteerd als bewijs van tijdreizen.

Raak niet in de war. Of beter gezegd, wees verward maar avontuurlijk! Vooral als je niet bekend bent met de cultwebserie waaruit deze film is voortgekomen. Indie-savvy kijkers kennen Johnson’s werk misschien van The Moon Landing Conspiracy Lark “Operatie Avalanche” of de ordinaire docu-drama “Bram”, waarin hij zowel regisseerde als speelde. Maar het valt niet te ontkennen dat als je ze nog niet eerder bent tegengekomen, ze een tijdje zullen overkomen als Motormouth Clown in a Fedora (Johnson) en Understated Guy at the Piano (McCarrol).

Met drie N’s achter hun bandnaam (geen relatie met een iets bekendere groep), een droom om Toronto’s oude live-locatie te boeken en alleen een rommelig huis in de buitenwijken om daarvoor te laten zien, lijkt de act van het duo vooral met waanzinnige ideeën voor bekendheid te komen. Johnson’s nieuwste inspiratiebron is dat ze vanaf de top van Toronto’s 600 meter hoge CN Tower met een parachute naar het open Rogers Centre-stadion beneden springen, een plan dat stuit op een amusant verontrustende bezorgdheid van een zeer echte medewerker van de ijzerhandel. Het is de eerste van vele ontmoetingen met nietsvermoedende burgers, à la het oeuvre van Sacha Baron Cohen.

Hoewel hun stunt mislukt – maar voor ons wel slaagt als een stukje guerrillafilm-tovenarij – spoort het Johnson tot een nog gekker idee: tijdreizen in een camper naar 2008 om hun lot te veranderen en hun onvermijdelijke roem veilig te stellen. Denken “Terug naar de toekomst” en denk er goed over na, want deze klassieker uit 1985 wordt vanaf nu de leidende ster van deze film wat betreft structurele, komische en muzikale referenties. (McCarrol’s heerlijk over-the-top orkestpartituur schreeuwt naar componist Alan Silvestri.)

Dat de filmmakers tegen zichzelf konden spelen door video te gebruiken van de versies uit 2008 van hun personages (toen ze nog de webserie hadden) is onmiskenbaar slim, zo niet altijd de lachrel die het belooft te zijn. Maar het helpt ook de door jaloezie aangewakkerde farce vooruit te helpen die het huidige verhaal overneemt en die echt grappig is: een vernieuwde tijdlijn waarin McCarrol een enorme popster wordt en Johnson achterblijft.

Deze gekke scenario’s zullen steevast leuker zijn voor oude fans, voor wie een uitzinnige climax vergelijkbaar met het bliksem-ontmoet-DeLorean-einde van “Back to the Future” nostalgie na nostalgie zal spelen. Maar voor niet-ingewijden kan het, zelfs te midden van voortdurend gelach en een sluipende zorg dat deze dwaze vriendschap tot bezinning komt, net zo veel ophef opleveren over wie weet wat.

Maar Johnson is niets anders dan een pittige circusdirecteur met uitgestreken humor, en zijn grabbelton-mentaliteit genereert genoeg goodwill om de doe-het-zelf-vrijheid van dit alles te waarderen. Ik ben een van degenen die geen idee hadden van de geschiedenis van deze act, en ik ben er vrij zeker van dat ik uitkijk naar ‘Nirvanna the Band, de show, de film, het vervolg’.