Dit presidenten dagIk heb erover nagedacht George Washington– niet op zijn best, maar mogelijk op zijn slechtst.
In 1754 marcheerde een 22-jarige Washington het land binnen wildernis rond Pittsburgh met meer ambitie dan verstand. Hij bood zich vrijwillig aan om voor een missie naar de Ohio Valley te reizen om een brief van Robert Dinwiddie, gouverneur van Virginia, te bezorgen aan de commandant van de Franse troepen in het Ohio Territory. Deze militaire missie leidde tot een internationale oorlog, kostte hem zijn eerste bevel en leerde hem lessen die hem vorm zouden geven Amerikaanse revolutie.
Als hoogleraar in het begin Amerikaanse geschiedenis wie heeft schreef twee boeken op de Amerikaanse revolutieIk heb vernomen dat de tijd die Washington doorbracht in de Fort Duquesne het gebied leerde hem waardevolle lessen over grensoorlogvoering, internationale diplomatie en persoonlijke veerkracht.
De missie om de Fransen te verdrijven
In 1753, Dinwiddie besloot Franse pelsjagers en strijdkrachten te verdrijven uit de strategische samenvloeiing van drie machtige waterwegen die het binnenland van het continent doorkruisten: de rivieren Allegheny, Monongahela en Ohio. Deze samenvloeiing is waar het centrum van Pittsburgh nu ligt, maar destijds was het wildernis.
Koning George II gaf Dinwiddie toestemming om indien nodig geweld te gebruiken om land veilig te stellen dat Virginia als haar eigendom claimde.
Als majoor in de provinciale militie van Virginia wilde Washington met de opdracht voldoen aan Dinwiddie’s eis dat de Fransen zich zouden terugtrekken. Hij geloofde dat de opdracht hem een Britse legercommissie zou opleveren.
Washington ontving zijn marsorders op 31 oktober 1753. Hij reisde erheen Fort Le Boeuf in het noordwesten van Pennsylvania en kwam een maand later terug met een beleefd maar resoluut ‘nee’ van de Fransen.
Dinwiddie promoveerde Washington van majoor tot luitenant-kolonel en beval hem in april 1754 met 160 man terug te keren naar de Ohio River Valley. Washington ontdekte al snel dat Franse troepen van ongeveer 500 man het formidabele Fort Duquesne al op de vorken van de Ohio hadden gebouwd. Het was in deze tijd dat hij voor zijn eerste grote test als militair leider stond. In plaats van terug te vallen om meer substantiële versterkingen te verzamelen, zette hij door. Deze beslissing weerspiegelde een agressief, misschien naïef leiderschap dat werd gekenmerkt door een verlangen naar actie in plaats van voorzichtigheid.
Het aanvankelijke vertrouwen van Washington was groot. Hij beroemde brief aan zijn broer dat er “iets charmants” zat in het geluid van fluitende kogels.
De Jumonville-affaire en een internationale crisis
Misschien wel het meest controversiële moment in het vroege leiderschap van Washington vond plaats op 28 mei 1754, ongeveer 65 kilometer ten zuiden van Fort Duquesne. Geleid door Seneca’s leider TanacharisonWashington en zijn detachement van 40 militieleden, bekend als ‘de Halve Koning’, en 12 Seneca-krijgers, hebben een groep van 35 Frans-Canadese militieleden onder leiding van Vaandrig Joseph Coulon van Jumonville. De Jumonville-affaire duurde slechts vijftien minuten, maar de gevolgen waren mondiaal.
Tien Fransen, waaronder Jumonville, werden gedood. Het onvermogen van Washington om zijn Indiaanse bondgenoten onder controle te houden – Seneca-strijders executeerden Jumonville – bracht een kritieke leemte in zijn vroege leiderschap aan het licht. Hij miste het vermogen om de vluchtige interculturele allianties te beheren die nodig zijn voor grensoorlogvoering.
Washington liet ook een vijandelijke soldaat ontsnappen om Fort Duquesne te waarschuwen. Deze schermutseling is effectief leidde tot de Franse en Indische Oorlogen Washington bevond zich in het centrum van een groeiende internationale crisis.
Nederlaag bij Fort Noodzaak
Washington nam toen de noodlottige beslissing om zich in te graven en om versterkingen te vragen in plaats van zich terug te trekken, geconfronteerd met de onvermijdelijke Franse vergelding. Er kwamen versterkingen: 200 militieleden uit Virginia en 100 Britse stamgasten. Ze brachten nieuws van Dinwiddie: gefeliciteerd met de overwinning van Washington en zijn promotie tot kolonel.
Zijn onervarenheid kwam tot uiting in zijn ontwerp van Noodzaak van een fort. Hij plaatste de kleine, ronde palissade in een depressie in een weiland, waar de omliggende beboste hoge grond vijandelijke boogschutters ongestraft kon neerschieten. Erger nog, Tanacharison, gedesillusioneerd door het leiderschap van Washington en het Britse onvermogen om de beloofde steun na te komen, was al weken eerder met zijn strijders vertrokken. Toen de Fransen en hun Indiaanse bondgenoten uiteindelijk op 3 juli aanvielen, overstroomden hevige regenval de ondiepe loopgraven, waardoor het buskruit doorweekt raakte en de mannen van Washington kwetsbaar achterbleven in hun slecht ontworpen vestingwerken.
De Slag om Fort Necessity was een slopende, daglange strijd in modder en regen. Ongeveer 700 Franse en Indiaanse bondgenoten omsingelden de gecombineerde strijdmacht van 460 Virginiaanse militieleden en Britse stamgasten. Ondanks dat hij in de minderheid was en te slim af was, handhaafde Washington de orde onder zijn gedemoraliseerde troepen. Toen de Franse commandant Louis Coulon de Villiers – de broer van Jumonville – een wapenstilstand aanbood, werd Washington geconfronteerd met het meest vernederende moment van zijn jonge leven: de noodzaak van overgave. Zijn besluit om zich over te geven was een pragmatische daad van leiderschap, waarbij het voortbestaan van zijn mannen voorrang kreeg boven persoonlijke glorie.
De overgave omvatte ook een prikkelende les in de nuances van de diplomatie. Omdat Washington geen Frans kon lezen, ondertekende hij een document waarin het woord ‘l’assassinat’, wat ‘moord’ betekent, werd gebruikt om de dood van Jumonville te beschrijven. Deze toevallige bekentenis dat hij opdracht had gegeven tot de moord op een Franse diplomaat werd propaganda voor de Fransen en leerde Washington het cruciale belang van optica in de internationale betrekkingen.
Lessen die een leider hebben gemaakt
De campagne van 1754 eindigde in een volledige terugtocht naar Virginia, en Washington nam kort daarna ontslag. Toch was deze periode cruciaal voor de transformatie van Washington van een man die op zoek was naar persoonlijke glorie naar iemand die het gewicht van verantwoordelijkheid begreep.
Hij ontdekte dat voor leiderschap meer nodig was dan moed; het vereiste begrip van terrein, cultureel bewustzijn van bondgenoten en vijanden, en politiek inzicht. Het strategische belang van de Ohio River Valley, een toegangspoort tot het continentale binnenland en grote bonthandelnetwerken, maakte deze lessen nog belangrijker.
Uiteindelijk vormden de harde lessen die Washington leerde op de drempel van Fort Duquesne in 1754 de fundamentele ervaring voor zijn latere rol als Opperbevelhebber van het Continentale Leger. De beslissingen die hij nam in de woestijnen van Pennsylvania en Ohio, inclusief de impulsieve aanval, de slechte keuze van de verdedigingsbasis en het diplomatieke toezicht, waren precies de fouten die hij de rest van zijn militaire carrière zou corrigeren.
Hoewel hij Fort Duquesne in 1754 niet veroverde, verliet de jonge George Washington de bossen van Pennsylvania met een veel waardevollere prijs: de geharde, veerkrachtige geest van een leider die van zijn fouten had geleerd.
Christoffel Magra is hoogleraar Amerikaanse geschiedenis aan Universiteit van Tennessee.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
