Op Valentijnsdag 1931 was de populairste date zonder twijfel de zojuist uitgebrachte film van Universal Studios, Dracula. Met Bela Lugosi in de hoofdrol Dracula hercontextualiseerde het literaire karakter voor het moderne publiek, herdefinieerde het idee van de vampier als antiheld, en samen met Frankenstein in de herfst van dat jaar, waarmee we voor altijd een stevige basis legden voor wat wij ‘Universele Monsters’ noemen.
Maar Dracula deed dat allemaal met een filmische hand op zijn rug gebonden. Ondanks zijn indrukwekkende reikwijdte en budget voor zijn tijd, Dracula had in 1931 geen originele filmscore, wat betekent dat toen het werd uitgebracht, alleen de openingstitels muziek bevatten, en die muziek was niet eens voor de film gecomponeerd. (Het was een selectie uit Het Zwanenmeerals de versie uit 1932 van De mummie later ook gerecycled.) Dus ondanks dat het de eerste “talkie” -verfilming was van de roman van Bram Stoker uit 1897, Dracula er ontbreekt een partituur. Dit is waarom het sowieso geweldig was, en waarom 1998 Retroactive 1998 Score van Philip Glass essentieel is voor elke serieuze fan.
Filmische hardcore Dracula fans zullen er vaak op wijzen dat 1922 Nosferatu is de betere bewerking van de Stoker-roman, tenminste als het gaat om het overbrengen van de horror en de groteske aard van de vampier. Dat gezegd hebbende, Nosferatu was een pseudo-ongeautoriseerde Dracula bewerking, terwijl de Universal-film uit 1931, geregisseerd door Tod Browning, een bewerking van een bewerking was; het scenario van Garrett Fort was gebaseerd op een toneelstukversie geschreven door Hamilton Deane en John L. Balderston in 1924. Dus terwijl Nosferatu was een diepduitse versie van de roman Universal Dracula was beslist een meer populistisch standpunt. En ten goede of ten kwade blijft het nog tientallen jaren en decennia in de populaire verbeelding hangen.
Concreet is het idee dat graaf Dracula (Bela Lugosi) een bekwaam charmeur was, niet alleen een kenmerk van de film uit 1931; dat is het hele punt van de film. Boekpuristen zijn het misschien oneens met het idee van ‘hete Dracula’, maar zonder Lugosi’s charmante kijk op het personage werkt niets aan de film. Voordat Lugosi de rol op zich nam, was hij in veel Hongaarse stomme films verschenen, waar hij op zijn zachtst gezegd een hartenbreker was. Kijken naar voor-Dracula foto’s van Lugosi (zie hieronder!) maken zijn status als knappe hoofdrolspeler overduidelijk. Nogmaals, als je erover nadenkt Dracula in de context van een film die op Valentijnsdag uitkwam, en gezien het feit dat Lugosi al beroemd was om zijn smeulende aantrekkingskracht als hoofdrolspeler, is alles aan de film plotseling logisch.
Bela Lugosi poseert voor het Amerikaanse toneelstuk De rode papaver halverwege de jaren twintig.
John Springer-collectie/Corbis Historical/Getty Images
Dat gezegd hebbende, betekent het idee dat Lugosi’s Dracula de spanning in deze aanpassing bracht niet dat het niet eng is en vol briljant enge details zit. Als Dracula en zijn bruid vroeg in de film wakker worden uit hun doodskisten, krijgen we er ook een shot van een Jeruzalemkrekel komt uit zijn kist tevoorschijn, wat duidt op een werkelijk louche en verdorven toestand in Kasteel Dracula. De verwoeste aard van Dracula’s huis terwijl hij Renfield (Dwight Frye) naar zijn hol lokt, is zowel overdreven als perfect. Nadat Dracula zijn beroemde zin ‘Kinderen van de nacht’ heeft uitgesproken over de huilende wezens buiten, laat hij Renfield onhandig door een stel spinnenwebben lopen alsof hij hem door de meest elementaire spookhuizen leidt. Dit, gecombineerd met de bijna ongedwongen manier waarop we kennis maken met Dracula (en zijn bruid en zijn vampiervirus), maakt de film angstaanjagend. Alles wordt als normaal gepresenteerd voor de graaf, en de camera heeft de neiging langer bij Lugosi’s blik te blijven hangen dan nodig is, omdat we hierdoor natuurlijk verder in zijn ogen kunnen staren en gehersenspoeld kunnen worden zoals Mina (Helen Chandler).
Nogmaals, de originele versie van de film – die je het vaakst op streaming aantreft – bereikt dit allemaal zonder partituur. Later, vooral in de jaren vijftig Schepsel uit de Zwarte Lagune, Universele monsterfilms hadden gedenkwaardige resultaten. En toch, Dracula (en een groot deel van de jaren dertig Frankenstein) brengt de horror over zonder hulp van aanvullende muziek. De optredens zijn alles.
Mina (Helen Chandler) wordt tegen het einde van de film meegevoerd door Dracula (Bela Lugosi).
Stock Foto’s/Moviepix/Getty Images
In 1998 creëerde componist Philip Glass een nieuwe, volledige partituur voor 1931 Dracula. Deze score is vrij eenvoudig te volgen hij cden werd vanaf 1999 opgenomen in homevideo-releases van de film. Vreemd genoeg, omdat deze releases begonnen op VHS en later op dvd, waar je gemakkelijk een speciale editie van kon bekijken Dracula bij de volledige Glass-score zijn er meestal fysieke media nodig om te ervaren, en niet streaming. Is dat een slechte zaak? Nou ja en nee. Het feit dat de meesten van ons 1931 nog steeds zien Dracula zonder muziekscore herschept het minimalistische effect dat de film al die jaren geleden had. En toch, als je een echte bent Dracula head, is het essentieel om een versie met de Glass-partituur te krijgen, of in ieder geval alleen naar die muziek te luisteren.
Hoe dan ook, 95 jaar na de release, 1931 Dracula is een meesterwerk. Zonder zouden we geen moderne horror hebben, en voor nieuwe kijkers blijft het net zo aangrijpend en indrukwekkend als toen.
