De Braziliaanse Pinheiro Braathen wint goud en de eerste Olympische Wintermedaille van Zuid-Amerika: NPR

BORMIO, Italië – Er werd gedanst, veel gedanst, voor de Braziliaanse skiracer Lucas Pinheiro Braathen terwijl hij keer op keer samba-pasjes uitvoerde. Ook geen echte muziek.

Er was ook emotie, vooral toen ze zijn volkslied speelden. En reflectie, om te weten wat dit moment nu betekende en later zou kunnen betekenen.

Pinheiro Braathen, die ooit voor Noorwegen reed, stapte over naar Brazilië, het thuisland van zijn moeder, en met twee krachtige runs op zaterdag om de Olympische reuzenslalom te winnen, verdiende hij de eer om de eerste medaille van Zuid-Amerika op een Winterspelen te claimen.

“Ik heb keer op keer geprobeerd onder woorden te brengen wat ik voel”, zei Pinheiro Braathen. “Maar dat is simpelweg onmogelijk.”

Hij gaf zijn land nog een reden om feest te vieren, ook al was het toevallig al carnaval. De vrolijke, samba-dansende skiër had ook de perfecte helm voor de gelegenheid, met op de achterkant de tekst “Vamos Dancar” – “Let’s Dance”.

Hij maakte in de eerste run een ritmisch getal dat hem een ​​voorsprong van 0,95 seconde opleverde.

Terwijl er tijdens de laatste run sneeuwval en mist optrokken, bleef de 25-jarige Pinheiro Braathen koel en ontspannen terwijl hij zich een weg baande door het technische Stelvio-parcours. Nadat hij zijn huis had gezien – nr. 1 – staarde hij alleen maar. Toen het eindelijk afnam, viel hij in de sneeuw voordat hij begon te schreeuwen.

Hij eindigde in een gecombineerde tijd van twee races van 2 minuten en 25 seconden en versloeg de Zwitserse racer Marco Odermatt, de titelverdediger, met 0,58 seconden. Odermatt’s teamgenoot, Loic Meillard, kreeg brons.

“Het is een moment dat moeilijk te vatten is, ook al is het overduidelijk dat je officieel Olympisch kampioen bent”, legt Pinheiro Braathen uit. “Ook al had ik zoveel vertrouwen en wist ik dat dit voor mij geschreven was, het is nog steeds zo ongelooflijk om die droom waar te maken. Ik kon het niet helemaal bevatten.”

Pinheiro Braathen komt uit een gezin waar zijn moeder Braziliaans is en zijn vader Noors. Hij begon voor Noorwegen te racen totdat hij abrupt met pensioen ging vóór het seizoen 2023, om een ​​jaar later terug te keren om Brazilië te vertegenwoordigen.

Hij heeft met zijn nieuwe land al veel primeurs behaald: de eerste Braziliaanse alpineracer die vorig jaar op een WK-podium eindigde en de eerste WK-overwinning voor het land dit seizoen.

Nu is hij de eerste Olympiër van het Zuid-Amerikaanse continent die een wintermedaille mee naar huis neemt.

“De emoties die ik nu voel, zijn een innerlijke zon in mij die zo helder schijnt en gericht is op zoveel mensen”, zei hij. “Ik heb met mijn hart geskied, en als je skiet zoals je bent, is alles mogelijk. Het enige dat voor mij telt, is dat ik blijf zoals ik ben. Ik ben een Braziliaanse skiër die Olympisch kampioen is geworden.”

Daarom raakte hij zo verstikt toen hij het volkslied van zijn land op het podium hoorde. Brazilië heeft sinds 1992 aan elke editie van de Olympische Winterspelen deelgenomen. Het beste resultaat van het land tot de gouden medaille van Pinheiro Braathen was de negende plaats bij het damessnowboarden in 2006 met Isabel Clark.

De Braziliaan Lucas Pinheiro Braathen snelt over de baan tijdens een reuzenslalom voor alpineskiën voor heren op de Olympische Winterspelen van 2026 in Bormio, Italië, zaterdag 14 februari 2026.

John Locher/AP

onderschrift verbergen

onderschrift wijzigen

John Locher/AP

“Omdat ik de reden ben dat ik dat lied ga horen en delen in een stadion midden in de bergen, vanwege een Olympische gouden medaille voor die kleuren, ben ik meer dan trots”, zei Pinheiro Braathen.

Hij gaf ook een shoutout naar de Noorse Skifederatie.

“Ik heb geen haat of slechte gevoelens over wat er is gebeurd”, zei hij. “Ik ben gewoon dankbaar omdat het onze verschillen in onze perspectieven zijn die mij hebben gedwongen de confrontatie met mezelf aan te gaan en mijn eigen droom te volgen. En het waren dat hart en die kracht die mij naar de top van de Olympische Spelen hebben gebracht.”

Het was opnieuw een medaille voor Odermatt op de Milan Cortina Games. Hij won ook zilver in het gecombineerde teamevenement, samen met Meillard, en brons in de super-G.

“Drie medailles,” zei Odermatt, “is geweldig.”

Odermatt werd gevraagd naar het zien van een Braziliaan op het Olympische podium en de betekenis ervan: “Voor mij betekent het niets. Hij heeft zijn hele opleiding in Noorwegen gevolgd. Hij is nu pas naar Brazilië overgestapt, dus dat kan mij niets schelen. Maar hij is een geweldige skiër en ik respecteer hem als atleet.”

Atle Lie McGrath uit Noorwegen werd vijfde. Hij kent Pinheiro Braathen sinds ze als kinderen samen begonnen te racen voor hun skiclub.

“We hebben daar een fijne knuffel gegeven”, zei McGrath, die een zwarte armband droeg als eerbetoon aan zijn overleden grootvader. “Ik ben echt trots op hem.”

In Milaan verdrongen de fans van Pinheiro Braathen, uitgedost in groen en geel, zich in de ‘Casa Brasil’. Ze juichten tijdens het rennen, schreeuwden en sprongen op toen hij klaar was. Het geluidssysteem schetterde “We Are The Champions” voordat er met samba doordrenkte liedjes werden gespeeld waar iedereen op kon dansen.

Voor Pinheiro Braathen kan hij zich moeilijk voorstellen hoe er over hem zal worden gedacht nu hij goud heeft gewonnen voor Brazilië. Hij wil het graag ontdekken.

“Ik kan je niet vertellen hoeveel reacties ik heb gelezen vanaf de dag dat ik Brazilië begon te vertegenwoordigen tot ik vandaag Olympisch kampioen werd en die zeiden: ‘Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar laten we naar Brazilië gaan. Laten we voor Lucas gaan'”, zei Pinheiro tegen Braathen. “Ik denk dat het de onvoorwaardelijke liefde en steun van de Brazilianen is, ook al zijn we nog steeds bezig met het introduceren van skiën in Brazilië, die ik vandaag echt met me meebracht en me in staat stelde net zo snel te skiën als ik deed.”