5 vergeten westerns uit de jaren 90 die vandaag de dag nog steeds standhouden

Sommigen van hen beste western ooit werden uitgebracht in de jaren 90 – “Unforgiven”, “Dances with Wolves”, “Tombstone” en “The Quick and the Dead” om een ​​paar opmerkelijke voorbeelden te noemen. Het decennium bracht ook een aantal geweldige Weird Westerns voort, zoals ‘Back to the Future Part III’, ‘Ravenous’, ‘From Dusk Till Dawn’ en ‘Dead Man’. Kortom, de jaren 90 lieten zien hoe divers het westerse genre eigenlijk is, en bovengenoemde films worden terecht als klassiekers beschouwd.

Dat gezegd hebbende, enkele van de beste westerns uit de jaren 90 vlogen onder de radar en zijn nu te vinden in de spooksteden van vervlogen tijden. Dus voor deze oefening gaan we een licht schijnen op enkele van de geweldige films die het nog niet verdienen om de zonsondergang tegemoet te rijden.

Van horrorthrillers tot opwindende actiefilms, deze lijst heeft iets voor de smaakpapillen van elk type westerse fan. Met dat in gedachten, pak je Stetson, schenk een shot whisky in (of een drankje naar keuze) en maak je klaar om “yee-haw” te roepen terwijl je (hopelijk) geniet van een aantal geweldige westerns uit de jaren 90 die je misschien niet kent.

Iedere filmliefhebber kent het wel filmografie van John Carpenterde legendarische genre-auteur achter klassiekers als “Halloween”, “The Thing” en “Escape from New York”. Bovendien weet iedereen die bekend is met de achtergrond van Carpenter dat hij in de filmwereld terechtkwam met het doel westerns te maken. Hij moet nog een traditionele western regisseren, maar hij schreef mee aan het heerlijke ‘El Diablo’, een luchtige capriolen over een ontvoering in het Oude Westen.

Geregisseerd door Peter Markle, volgt “El Diablo” Billy Ray Smith (Anthony Edwards), een schoolleraar die op een missie begint om een ​​student te redden die is ontvoerd door de titulaire outlaw (gespeeld door Robert Beltran). Het enige probleem is dat Billy niet echt bedreven is in de kunst van het schieten, dus roept hij de hulp in van een ouder wordende scherpschutter, Thomas Van Leek (Louis Gossett Jr.), en zijn bemanning. Bekijk een spannend avontuur over de grens.

“El Diablo” heeft een vergelijkbare opzet als zoveel westerns met mannen op een missie. Dat gezegd hebbende, geeft de door Carpenter geschreven film een ​​luchtigere draai aan eeuwenoude stijlfiguren, waardoor het een vermakelijk eerbetoon is aan de westerns van weleer. “El Diablo” is anders dan al het andere waaraan Carpenters naam is verbonden, maar het bewijst dat hij een veelzijdig en creatief talent is. Ik raad deze ook aan aan fans van De geannuleerde sciencefictionwestern van Bruce Campbell ‘The Adventures of Brisco County, Jr.’, aangezien beide projecten tonaal vergelijkbaar zijn en verliefd zijn op het genre.

Even terzijde: fans van Carpenter’s horrorfilm moeten ook ‘Vampires’, zijn onderschatte neo-western uit 1998, eens bekijken. De film is niet genoeg vergeten om op deze lijst te staan, maar hij wordt zeker onderschat.

Scenarioschrijver Eric Red weet het een en ander over het maken van westerns. Hij heeft tenslotte meegeholpen aan het schrijven van de cultklassieker van Kathryn Bigelow horror-western hybride ‘Near Dark’ evenals verschillende scherpschutterromans – de serie “Joe Noose” is bijzonder vermakelijk. Ongeacht het genre waarin hij opereert, Red’s verhalen zitten vol actie en spanning, zodat nieuwe kijkers “The Last Outlaw” kunnen binnenlopen in afwachting van een leuke shoot ‘em up.

In The Last Outlaw speelt Mickey Rourke de rol van Graff, een Zuidelijke soldaat die vogelvrij is verklaard en na een overval door zijn bende voor dood is achtergelaten. Vastbesloten om wraak te nemen, werkt hij samen met een andere groep en gaat op jacht naar de slechte, vuile verraders, maar het is een gevaarlijke reis over de grens. Rourke’s norse gevoeligheid is geweldig voor een rol van dit type, en hij wordt vergezeld door een sterke ondersteunende cast met onder meer Dermot Mulroney, Keith David, John C. McGinley, Keith David en Ted Levine.

Met verbluffende landschappen, moreel grijze karakters en momenten van bruut geweld was ‘The Last Outlaw’ blijkbaar bedoeld om westerse filmliefhebbers te prikkelen. Bekijk deze als je van films als “The Wild Bunch” houdt.

Als je houdt van politiek geladen neo-westerns, zoek dan niet verder dan ‘Clearcut’. Ryszard Bugajski’s aangrijpende bewerking van MT Kelly’s “A Dream Like Mine” vertelt het verhaal van Peter (Ron Lea), een blanke advocaat die een First Nations-reservaat vertegenwoordigt tegen het houtkapbedrijf omdat het zijn land heeft vernietigd. Wanneer zijn pogingen mislukken, ontvoert en martelt een inheemse bewoner Arthur (Graham Greene), het hoofd van het houtkapbedrijf in het hart van de onderdrukking, waardoor Peter in een moreel conflicterende situatie terechtkomt.

“Clearcut” begint met een verhit protest waarbij de inheemse bewoners bouwwerkzaamheden proberen te blokkeren die door hun land zullen scheuren. De politie is op volle sterkte en maakt graag gebruik van sterke tactieken, wat de toon zet voor een film die enige onderbreking biedt van tot nadenken stemmende onderwerpen en intensiteit. “Clearcut” is geen prettige ervaring, maar de waanzin heeft wel een punt.

Vergelijkbaar met Jordan Peele’s ‘Get Out’, daagt ‘Clearcut’ de oprechtheid van zogenaamde bondgenoten uit. Als hij in de buurt is van de inheemse karakters, vertelt Peter hoe iemand moet boeten voor de onrechtvaardigheden die plaatsvinden. Hij zegt de juiste dingen, maar is hij bereid die woorden in daden om te zetten als het systeem faalt?

‘Clearcut’ roept een aantal complexe vragen op over moraliteit en rechtvaardigheid – hoe ver is te ver als je wraak krijgt op echte systematische onderdrukking. Is geweld de oplossing? Wint iemand in deze situaties? De wereld was in 1991 nog niet klaar voor deze film en hij verdient meer erkenning.

Westerns met een wraakthema draaien vaak om benadeelde helden die bloedige vergelding eisen tegen de schurken die hen onderdrukten. Dit culmineert meestal in een bloedige impasse waarbij kogels rondvliegen en kijkers catharsis kunnen ervaren in de gerechtigheid die wordt toegepast. In John Badham’s “The Jack Bull” wordt zeker gerechtigheid toegepast, maar het is naar de letter van de wet, en dat betekent gevolgen voor iedereen.

Het verhaal volgt Myrl Redding (John Cusack), een eenvoudige paardenhandelaar die aan de slechte kant staat van Henry Ballard (LQ Jones), een corrupte veehouder die hun grondgebied in Wyoming met ijzeren vuist regeert. Wanneer Ballards mannen de gewaardeerde hengst van Redding mishandelen, ontstaat er een reeks gebeurtenissen die tot verschillende tragedies leiden.

“The Jack Bull” is een verhaal over de kleine man die vertrapt wordt door een corrupt systeem, en het is gemakkelijk om voor Redding te pleiten (vooral omdat Jones Ballard vakkundig zo verachtelijk maakt). Dat gezegd hebbende, het is geen eenvoudig wraakverhaal, aangezien het script van Dick Cusack gerechtigheid verkent door een genuanceerde lens. Ga hier niet op in in de verwachting van lichtzinnigheid of catharsis, maar u zult er voldoende stof tot nadenken aan overhouden.

Netflix’s stijlvolle en grappige “The Harder They Fall” is een bewuste ode aan de zwarte cowboys van het oude westen, die zelden films over hen laten maken. Het is echter niet de enige film in zijn soort. Regisseur Mario Van Peebles had, in samenwerking met scenarioschrijvers Sy Richardson en Dario Scardapane, hetzelfde idee toen ze ‘Posse’ maakten.

In deze film keert een groep Afro-Amerikaanse soldaten, onder leiding van Jesse Lee (Van Peebles), terug naar Amerika in de nasleep van een ruzie met hun blanke kameraden tijdens de Spaans-Amerikaanse oorlog. De ex-soldaten worden beschuldigd van het tegenkomen van wat goud en gaan richting een stad die voornamelijk wordt bevolkt door Afro-Amerikaanse burgers, waarbij ze onderweg hun oude baas, kolonel James (Billy Zane), ontwijken. Jesse is er ook op uit om een ​​stel KKK-gekken te vermoorden die hem in het verleden onrecht hebben aangedaan – en hij heeft speciaal voor hen gouden kogels in petto.

“Posse” is een vlezige shoot ‘em up die stijl, glamour en persoonlijkheid uitstraalt – en kijkers hoeven niet lang te wachten tot de volgende actiescène arriveert. Hoe dan ook, de film wil de kijkers eraan herinneren dat zwarte cowboys in het leger hebben gediend, steden hebben gebouwd en op een belangrijke manier hebben bijgedragen aan de groei van Amerika. Maar bovenal is ‘Posse’ een geweldige tijd.