HoofdafbeeldingMet dank aan de coach
Stuart Vevers heeft zojuist zijn derde kind verwelkomd, negen dagen voor zijn herfst/winter 2026 Coach collectie zou debuteren. De uitgerekende datum was zo dichtbij dat Todd Kahn, de CEO van het bedrijf, vroeg of Vevers zeker wist dat hij door wilde gaan met de show. Blijkbaar deed hij dat.
Er was geen kinderkleding in deze show, maar voor Vevers speelden zijn andere twee iets oudere kinderen een cruciale rol. De verwondering van zijn vijfjarige kinderen die voor het eerst naar The Wizard of Oz keken, vormde de aanleiding voor deze show – het meest duidelijk in kleding die verschoof van sepia-verduisterd monochroom naar chromatisch licht. Voorbeeld? Een opgerolde zwarte spijkerbroek, een inktzwart katoenen overhemd en een grijze stropdas, gevolgd door de spiegel ertegenover in – toepasselijk – rode, witte en blauwe spijkerbroek.
Die film, die in 1939 werd uitgebracht, vervoerde het publiek – zoals Dorothy – van de somberheid van de depressie naar een andere Technicolor-wereld. Is het te scherp om het te vergelijken met ca. op dit moment, wanneer de tijden moeilijk zijn, de economieën slecht zijn en het onheil een beetje ronddwarrelt? Er was een gelijkenis in silhouet tussen toen en nu, een gedefinieerde taille en langere roklengtes die wervelden – soms in fijn gevoerde zijde, alsof ze uit vintage stukken waren gevorderd en zorgvuldig herwerkt. Gehavende honkbaltruien en afgekloven sneakers met ezelsoren deden denken aan de grunge uit de jaren negentig – ook hier was het weer een moment van ontbering.
In beide tijdperken waren er perioden van escapisme: Hollywood-fantasie in de jaren dertig, glamour van supermodellen in de jaren negentig. Misschien kunnen we nu ook een beetje dromen? Vevers lijkt dit te hebben aangevoeld – en net als cinema in de gouden eeuw van Hollywood ziet hij Coach als iets democratisch en toegankelijk. Belangrijk is, zegt hij, dat hij laat zien wat hij te verkopen heeft.
In feite zijn de Coach-collecties van Vevers geen fantasieën; ze hebben een resolute realiteit en de meeste stukken belanden in de winkels. Veel van de modellen hadden deze keer versies van kiss-lock-koppelingen, die hij van oma’s hand-me-down heeft overgenomen tot must-haves, zowel mannelijk als vrouwelijk. En in een verdere reflectie op toekomstbestendigheid – of op zijn minst vooruitstrevend – heeft hij de lat nog hoger gelegd met recycling en upcycling. Denim – centraal in de show, zoals dat in elke collectie over Amerika het geval zou zijn – draaide helemaal om consumentisme. Er is ook een Coach-recyclingprogramma, (Re)Loved, waarmee klanten oude tassen kunnen inruilen voor winkeltegoed, waardoor ze letterlijk hun geld op hun mond leggen.
Dit idee heeft dus een echte ruggengraat, wat betekent dat het ook een eenvoudige stilistische oefening kan zijn, een modegebaar. Ik denk niet dat de gereconstrueerde metalen haken en kreeftenklauwen die Vevers gebruikte om open sneakers vast te maken, sluitingen uit de Coach-archieven en eerder gebruikt door Bonnie Cashin, de revolutionaire jaren ’60-ontwerper van het merk, daadwerkelijk werden gewaardeerd door oude tassen die bij Coach-balies werden afgeleverd. Maakt niet uit. Ze zagen er nog steeds geweldig uit, dus wie stelt er vragen? Laten we gewoon een beetje dromen.
