Op een verduisterd podium in New York, Nicolaas Auburn zette letterlijk het toneel voor Gebied AW26 met script: een vrouw die haar eigen spotlight tovert. Het was een keurig, onsubtiel kader voor een collectie over glamour als middel – niet als versiering, maar als controle.
Aburn, dat nu aan zijn tweede seizoen toe is, slaat aan. De hoog-laag spanning die het gebied definieert, werd hier scherper gevoeld. Denim met een donkere wassing werd tot een mini met strik aan de voorkant gedraaid en gecombineerd met een achterwaartse polo; een marineblauwe hoodie – het uniform van de ontwerper zelf – werd in een wikkeljurk met uitlopende pijpen gestopt. Oversized, op maat gemaakte jassen werden geleverd met overdreven martingalen die opzettelijk naar voren staken, terwijl langwerpige rugbytruien opzettelijk scheef over de schouders werden gehangen.
Voor de feestmeisjes was er genoeg. Vintage zijden sjaals werden in nauwelijks gedrapeerde tops en volle jurken gestoken, wat doet denken aan de vroege experimenten van Aburn. Ruches in juweelkleurig lamé knikten naar de jaren 80 zonder in een parodie te vervallen, en cocktailjurken waren gevuld met onwaarschijnlijke materialen: gescheurde T-shirts die de struisvogels vervingen, magnetische cassettebandjes die in ruches waren geweven, vergulde fragmenten die in tule hingen.
Als sommige verhoudingen grensden aan onhandelbaar, was dat de bedoeling. Aburns glamour is niet beleefd. Het vult, vraagt om gezien te worden en in een ingetogen week zorgde het voor een welkome schok van persoonlijkheid.
Fotografie met dank aan Area.
