Eerwaarde Jesse Jackson opende deuren voor zwarte vrouwen in de politiek

Leah Daughtry was zes jaar oud toen ze dominee Jesse Jackson voor het eerst ontmoette tijdens een boycot van een plaatselijke supermarkt die weigerde zwarte arbeiders in dienst te nemen.

Haar vader was een prominente burgerrechtenactivist en kerkleider die lange tijd actief was in de politiek, en Jackson werd een vaste waarde in het huis en de kerk van de familie Daughtry in Brooklyn. Later, toen Daughtry een student was aan het Dartmouth College, liet Jackson haar kennismaken met de presidentiële politiek toen hij haar rekruteerde om jonge kiezers in New Hampshire te mobiliseren.

“Het was ongelooflijk krachtig en ongelooflijk zwaar, maar wat ik van die ervaring leerde, was dat hij mij vertrouwde”, herinnert Daughtry zich. “Hij zag iets in mij en in ons allemaal dat zei: ‘Ik denk dat je het kunt, en ik ga jou de leiding geven om mij te helpen winnen.'”

Onderdeel van Jackson’s burgerrechtenerfenis, die dinsdag op 84-jarige leeftijd overleedis de uitbreiding van de politieke macht van zwarte vrouwen in de stembus en binnen de politiek van de Democratische Partij.

Jackson, die samenwerkte met dominee Martin Luther King Jr. en belangrijke organisaties leidde in het streven naar burgerrechten, waaronder de Rainbow PUSH Coalition, lanceerde ook twee uiteindelijk mislukte presidentiële campagnes, in 1984 en 1988. Via deze races hielp Jackson de Amerikaanse politieke macht te hervormen door een diverse leiderschapscoalitie op te bouwen die zich concentreerde op al lang bestaande leiderschapscoalities, waaronder zwarte en jonge vrouwen, gericht op nationale stemmen. mensen en de arbeidersklasse. Het was een coalitie die de basis zou worden van de moderne democratische partijpolitiek.

Terwijl Jacksons burgerrechtenwerk uitgroeide van beweging tot politieke macht, registreerden zijn campagnes miljoenen nieuwe kiezers – wat bekend werd als de Rainbow Coalition – en zou de opkomst van diverse kiezers onderdeel worden van zijn levenslange werk. Zijn campagnes hielpen het leiderschap van zwarte vrouwen buiten de stembus te normaliseren als organisatoren, besluitvormers en strategen. In de jaren sinds zijn presidentiële campagnes hebben zwarte vrouwen het partijleiderschap gevormd en de richting van de Amerikaanse politiek helpen bepalen.

“Hij zei altijd: ‘Onze plek is niet groot genoeg'”, zei Daughtry over Jackson. “Welke gemeenschap dan ook, er zijn niet genoeg mensen om electorale veranderingen door te voeren. We moeten een deken bouwen met grotere delen en met zijn allen kunnen we de verandering bewerkstelligen die we allemaal nodig hebben. We zijn veel sterker als we samen zijn en met meer mensen – ook al komen ze misschien niet van waar jij vandaan komt of lijken ze niet op hoe jij eruit ziet. Er is een gemeenschappelijke basis als je ernaar zoekt.”

Vrouwen waren de sleutel tot de Rainbow Coalition, zei Melanie Campbell, die studeerde aan Clark College (nu Clark-Atlanta University) toen ze zich vrijwillig aanmeldde voor Jacksons campagne en kiezers in Georgië registreerde.

“Hij had politiek gezien vrouwen om zich heen. … Hij liet ons begrijpen dat we de macht hadden om te stemmen”, zegt Campbell, nu voorzitter van de National Coalition on Black Civic Partication. “Ik wist niet dat ik uiteindelijk in de burgerrechtensector zou gaan werken. Het feit dat ik bij hem en andere leiders op het gebied van de burgerrechten, mannen en vrouwen, kon zijn… heeft mij gevormd tot wie ik nu ben.”

Donna Brazile behoorde ook tot de jonge zwarte vrouwen die samen met Jackson in de politiek begonnen. In 1984, op 23-jarige leeftijd, verliet ze een baan bij Coretta Scott King om voor Jackson te gaan werken, die haar roots in Louisiana gebruikte om zich op zuidelijke kiezers te concentreren.

Ze herinnerde zich hem als iemand die mensen als individuen zag, die haar nooit het gevoel gaven dat ze minderwaardig waren of dat ze moest vechten om kamers binnen te komen.

“Hij heeft ons altijd betrokken”, zei Brazile, die in 2000 de eerste zwarte vrouw zou worden die een grote partijpresidentiële campagne zou leiden. “Hij gaf me mijn vleugels. Hij begreep dat ik me kon organiseren en hij gaf me alle kansen. Hij wortelde me in de politiek. Hij vertelde me dat ik campagnes kon leiden. … Vrijwel elke vaardigheid die ik leerde, leerde ik op zijn schouders staan.”

Minyon Moore, geboren in Chicago, was een studente die aan de Encyclopedia Britannica werkte toen ze werd aangenomen om te werken bij Operatie PUSH, de burgerrechtenorganisatie die Jackson in haar geboortestad hielp oprichten. In 1988 werd Moore benoemd tot plaatsvervangend velddirecteur voor Jacksons presidentiële campagne.

“Shirley Chisholm zei: ‘Als je geen plaats aan tafel hebt, neem dan een klapstoel mee.’ Pastor Jackson zei: ‘Je hebt een stoel aan tafel – en het is een harde stoel,’ – een permanente stoel, zei Moore. Hij benadrukte het belang van voorbereiding en de waarde van het dienen van andere mensen en het op zich nemen van welke taak dan ook, hoe groot of klein ook, voegde ze eraan toe.

Moore’s carrière in de politiek omvat onder meer dat ze de eerste zwarte vrouwelijke directeur politieke zaken in het Witte Huis werd, onder president Bill Clinton, en later voorzitter werd van het Democratic National Committee en de partijconventie.

Zwarte vrouwelijke gekozen functionarissen maken ook deel uit van Jacksons nalatenschap. De democratische vertegenwoordiger Maxine Waters was medevoorzitter van Jacksons campagnes in 1984 en 1988. Ze werd in 1990 in het Congres gekozen en vervult haar 18e termijn in het 43e district van Californië.

In een eerbetoon aan Jackson schreef voormalig vice-president Kamala Harris: “Hij liet ons weten dat onze stemmen ertoe deden. Hij leerde ons dat we iemand waren. En hij maakte de weg vrij voor generaties om in zijn voetsporen te treden en leiding te geven.”

In 1984 was Jackson pas de tweede zwarte Amerikaan die zich kandidaat stelde voor het presidentschap als kandidaat voor een belangrijke politieke partij, na de baanbrekende verkiezing van Shirley Chisholm in 1972. Hoewel geen van beiden werd gekozen, boekten de kiezers dankzij Jacksons kandidatuur belangrijke winst in politieke vertegenwoordiging. Hij drong er bij de Democratische Partij op aan om haar regels rond het belonen van afgevaardigden te veranderen om voorverkiezingen met winnaars te beëindigen, waardoor een eerlijkere, proportionele vertegenwoordiging ontstond.

In 2024 verscheen Jackson op de Democratische Nationale Conventie, waar Harris de nominatie van de partij voor president accepteerde, op de openingsavond onder daverend applaus vanuit de arena, een bewijs van zijn bijdrage aan de Amerikaanse politiek. Het was een moment waarop de cirkel rond was voor Moore, die zei dat Jackson haar de afgelopen decennia altijd heeft begeleid.

‘Hij vertrouwde erop dat we voor het volk zouden gaan werken’, zei Moore. “Hij wilde altijd dat ik precies wist wat onze blanke tegenhangers wisten. Hij voelde dat de enige manier om dat te doen was door ons de ervaring te geven om het te doen. Er was nooit een plek waar we niet welkom waren.”

Door zwarte vrouwen uit te nodigen in de nationale politiek zorgde Jackson ervoor dat zij de toekomst van het land zouden helpen vormgeven. Zijn aanpak houdt lessen in voor de zwarte vrouwelijke organisatoren en politieke strategen die zijn werk voortzetten, zegt Glynda Carr, president van Higher Heights for America.

“Zijn twee campagnes waren gebouwd op dit idee van coalitie, van het verheffen van de stemmen van de werkende armen, de arbeidersklasse en de middenklasse en het benadrukken dat zwarte kiezers en onze gemeenschap centraal stonden in een nationaal gesprek”, aldus Carr, wiens politieke actiecomité zwarte vrouwelijke kiezers mobiliseert om zwarte vrouwen voor hun ambt te kiezen. “Als we Amerika daadwerkelijk gaan herbouwen, hoe ziet echte coalitievorming er dan uit?”