Het is moeilijk om een echte persoon op het scherm te spelen op een manier die niet aanvoelt als een oppervlakkige imitatie. (Daarover gesproken: veel succes cast “Beatles – Een filmisch evenement met vier films”. waarbij de onvermijdelijke vergelijkingen met de karikatuurversies van de Fab Four in “Walk Hard: The Dewey Cox Story” worden vermeden.) Maar het is nog moeilijker om een echt persoon te portretteren die voortdurend zijn eigen optreden naspeelt. Het is dus zijn verdienste dat Ethan Hawke dit zonder enige moeite doet in ‘Blue Moon’, de nieuwste samenwerking van de acteur met regisseur Richard Linklater en een terecht veelgeprezen waargebeurd drama uit 2025 dat hopelijk meer aandacht zal trekken nu het op Netflix wordt gestreamd. (De score van 91% van de critici van de film is Rotte tomaten zou alleen de zaak moeten helpen.)
Geschreven door Robert Kaplow (die, samen met Hawke, een Oscar won voor zijn werk op de film), draait ‘Blue Moon’ om Lorenz Hart (Hawke), de legendarische Amerikaanse tekstschrijver wiens vele geweldige werken de titelmelodie omvatten (een nummer dat ik persoonlijk altijd zal associëren met de kronkelende muizen uit de film ‘Babe Hart’ – maar sorry, meneer de erfenis). Zoals veel Linklater-functies, Inclusief de filmtrilogie “Before” van hem en Hawkehet verhaal speelt zich hier af in een beperkt tijdsvenster en bestaat grotendeels uit mensen die chatten. Hun voornaamste gespreksonderwerp? De pittige nieuwe musical, geschreven door Harts voormalige creatieve partner van twintig jaar, Richard Rodgers (Andrew Scott), ging nog maar net in première op dezelfde avond waarop het grootste deel van de film zich afspeelt in 1943… een show genaamd “Oklahoma!”
Ja, zoals je ongetwijfeld al hebt begrepen, hebben we het over dezelfde bekendheid als Rodgers of Rodgers & Hammerstein. Is het een wonder dat Hart een puinhoop is?
Blue Moon is een melancholische showcase voor Ethan Hawke en zijn medesterren
Lorenz Hart had een echt persoon kunnen zijn, maar zoals gespeeld door Ethan Hawke in ‘Blue Moon’, is hij de typische hoofdrolspeler van Richard Linklater (en dat is een compliment). Voorbeeld: op de zeldzame momenten waarop Hart niet poëtisch wordt over kunst, het leven en seks, zie je de angst en het verlangen dat hij wanhopig probeert tegen te houden achter zijn ogen opborrelen. Hij is een vreemde, kleine, onderdrukte persoon die het niet kan laten om vreemde, korte, onderdrukte individuele energie te projecteren (hoezeer hij ook volhoudt dat hij het niet is), en hoewel de film zijn tragische lot in de eerste minuten niet onthulde, kun je dit gemakkelijk (en helaas) zien aan de manier waarop Hart met zichzelf omgaat in de bar waar een groot deel van de actie plaatsvindt.
Net als Rodgers doet Andrew Scott veel met heel weinig; hij is een cocktail van glimlachende eerbied en nauwelijks verborgen woede als hij met zijn briljante, irritante ex praat. Ondertussen is Margaret Qualley net zo uitstekend als Elizabeth Weiland (de winnende, bevrijde jonge vrouw en ambitieuze creatieveling waar Hart een hechte band mee heeft gekregen), en Linklater is tevreden met het feit dat zijn acteurs ook de focus kunnen houden, aangezien zijn regie grotendeels onzichtbaar is. De film kent enkele kleine technische problemen, omdat er gebruik wordt gemaakt van geforceerd perspectief en andere praktische trucs om Hawke net zo klein te laten lijken als de echte Hart (wat leidt tot enigszins onhandig camerawerk), maar dat is een klein minpuntje voor wat verder een doordachte, melancholische film is over een onrustige kunstenaar die door de geschiedenis is achtergelaten.
Op een lichtere toon, houd je ogen open voor een willekeurig “Stuart Little” (?) Paasei hier, en lees later het boek zelf in. Je zult nooit kijken de door M. Night Shyamalan geschreven bewerking van dit verhaal op dezelfde manier.
