In 2006 een verschrikkelijke gebeurtenis De Oprah Winfrey-show segment zag auteur James Frey toegeven dat zijn memoires over verslaving, Een miljoen kleine stukjes, werd verzonnen. Stukken was een onorthodoxe selectie geweest voor Oprah’s Book Club, de grootste commerciële zegen die een pre-BookTok-publicatie kon ontvangen. Maar populariteit nodigt uit tot kritisch onderzoek en onderzoek naar Het rokende pistool, onder andere publicaties werden meer gaten gevonden dan in een Zwitserse kaasfabriek. Als een van de vele vernietigende voorbeelden was Frey’s bewering over een strijdlustige, door drugs aangewakkerde confrontatie met politieagenten die leidde tot een gevangenisstraf van 87 dagen in werkelijkheid een beleefde interactie met betrekking tot kleine vergrijpen. Wie had dat kunnen raden?
Dit interview, dat zich afspeelde tijdens de afnemende dagen van de monolithische culturele status van de televisie, was een groot probleem. Maureen Dowd noemde het een “enorme opluchting‘ om te zien hoe Oprah het belang van de waarheid benadrukt in de nasleep van een door schandalen geteisterde verkiezingen. Frey verloor zijn agent en zijn boekdeal, zijn uitgever moest terugbetalingen aanbieden en beide partijen moesten rechtszaken aanspannen. Andere memoires die in de nasleep ervan werden betrapt, kregen disclaimers of werden geannuleerd. Zuidpark spotte Frey toen Towelie haar eigen verzinsels bekende aan Oprah’s papieren tegenhanger. Nu zijn reputatie aan flarden lag, lag de volgende stap van Frey voor de hand. Hij moest geld in handen krijgen sciencefiction voor jonge volwassenen franchise.
Ik ben nummer vier geschreven onder het pseudoniem Pittacus Lore, kwam in 2010 in de boekhandel terecht en klom prompt op de bestsellerlijsten. De recensies waren gemengd, maar dit was het hoogtepunt van YA’s culturele verovering, en bovendien lauwe gedachten Circus was niet van plan de spoel te laten zakken. De filmrechten waren pre-release al verkocht en wanneer Ik ben nummer vier de filmervaring die vandaag vijftien jaar geleden in de bioscoop te zien was, vertegenwoordigde het cynische dieptepunt van de YA-boom.
John Smith (Alex Pettyfer), alias Four, is in het geheim een alien van de planeet Lorien, die is veroverd door de sinistere Mogadoren. Hij en acht andere begaafde Loric, genaamd de Garde, verstoppen zich op aarde, met de “Mogs” op hun staart (hoewel de Garde, om redenen die de film niet wil uitleggen, alleen in numerieke volgorde kan worden gedood). We beginnen met de dood van Three en John onthult per ongeluk zijn superkrachten, waardoor hij en zijn voogd (een neerslachtige Timothy Olyphant) gedwongen worden naar een veilig huis in Ohio te vluchten. Ondanks dat hij er oud genoeg uitziet om een auto te huren, schrijft John zich natuurlijk in op de plaatselijke middelbare school, waar hij prompt een eigenzinnige vriend maakt, de plaatselijke pestkop tegenwerkt en verliefd wordt op een aantrekkelijk, gevoelig meisje. Het is allemaal heel, ahem, schilderen op nummer.
Ik ben nummer vier genoot van een behoorlijke box office-prestatie, maar een vervolg kwam nooit uit en de boekenreeks verloor langzaam aan kracht totdat deze in 2019 verdween. De oude fanforums zijn nu spooksteden, en de erfenis, of het gebrek daaraan, van de grotere Lorien Legacies-franchise wordt het best geïllustreerd door fanfiction.net. Het beweert slechts 686 Lorien-verhalen te bevatten, terwijl het zelf noodlottige Divergent-franchise sport boven 8.400.
John gebruikt zijn vage krachten.
Walt Disney Studios-films
Het zorgt ervoor dat de film vandaag de dag als een overblijfsel aanvoelt. We kopen dwaze uitdrukkingen als Quarter Quell en Wingardium Leviosa vanwege wat de bijbehorende franchises hebben bereikt, maar zonder het culturele cachet dat succes met zich meebrengt, valt het sombere gepraat over ‘Legacies’ in duigen. Alles voelt te berekend; onze stoute jongensheld wordt geïntroduceerd door een Ski-Doo om te draaien. Kevin Durand zorgt voor een beetje duistere lichtzinnigheid als de sinistere maar grappige Mog-commandant, maar er is hier gewoon niet genoeg om te maken Vier voelt als een oprecht verhaal in plaats van een stel TVTropes-pagina’s aan elkaar geniet.
Het verhaal erachter Ik ben nummer vier is interessanter dan de plot, niet dat het een hoge lat vertegenwoordigt. Maar als studieleiders en sommigen van ons minder creatief reclamemateriaal Als je je afvraagt hoe ‘inhoud’ zal worden voortgebracht met generatieve kunstmatige intelligentie, is het de moeite waard om terug te kijken naar hoe de film die ons de flirterige zin ‘The Big Dipper… het is mijn favoriet… ken je dat?’ gaf. kwam te zijn.
Frey schreef zelfs mee Ik ben nummer vier met MFA-student Jobie Hughes onder leiding van Frey’s Full Fathom Five, een bedrijf opgericht met als doel het scheiden Schemering-achtige YA-hits. Zelfs schandelijke fraudeurs verdienen het dat hun rekeningen worden betaald, maar in 2011 meldde Suzanne Mozes dat Frey in wezen het runnen van een fictieve sweatshop.
Gewoon een paar kinderen die zeker nog op de middelbare school zitten.
Walt Disney Studios-films
Schrijvers kregen slechts $ 250 aangeboden om een nieuw concept te voltooien; Hoewel de winstdeling in het geding was, uitten insiders uit de sector hun ernstige zorgen over de vele lastige beperkingen in de contracten van het bedrijf. Het is onduidelijk hoeveel van de geplande boeken van Full Fathom Five daadwerkelijk zijn uitgekomen (Frey beweert 240, waaronder 40 bestsellers, maar we geloven zijn woord), en Hughes verliet het inmiddels ter ziele gegane bedrijf en klaagde Frey aan, niet lang nadat de twee een langdurige schreeuwwedstrijd hadden gehad.
Frey komt over als een hypocriet in het verhaal van Mozes, een man die vertelt wat een controversieel, borderline-genie hij is voordat hij uit pure winst een high-concept slam probeert te schilderen (misschien overdrijft Mozes hem, maar als dat zo is, waardeer dan de ironie). Dat laatste was in ieder geval een missie volbracht. Maar nu HBO Harry Potter opnieuw maakt voor tv en nog een Hunger Games-prequel met tieners met absurde namen die naar de bioscoop schuifelen, is het onwaarschijnlijk dat Lorien Legacies zal worden opgenomen in onze huidige golf van YA-nostalgie. Er is gewoon niets om nostalgisch over te zijn.
De houding die ons gaf Ik ben nummer vier is echter overal. In één softbal Vanity beurs interviewFrey gaf toe ChatGPT te gebruiken om onderzoeksvragen voor een roman uit 2025 te beantwoorden, wat suggereert dat zijn nieuwe boek minstens één komische feitelijke fout bevat. Zijn onwil om zijn eigen onderzoek te doen is een passend coda. Over een paar jaar worden we misschien overspoeld met door AI aangedreven films gemaakt door mensen die niet de moeite nemen om hun eigen verhaal te vertellen, of die een wanhopige schrijver er zelfs crimineel voor onderbetalen. Maar als we er over vijftien jaar nog steeds over schrijven, zal dat alleen in de context zijn van wat een zielloze tijdverspilling het allemaal was.
