Dus je presenteerde een paar decennia geleden op de New York Fashion Week. Waarom wilde je, na al die tijd in andere arena’s te hebben gewerkt, nu nog een collectie ontwerpen?
Nou, ik werk zoveel, en hoewel ik veel creatieve vrijheid heb in elk project dat ik doe, valt het nog steeds binnen een reeks creatieve parameters. En ik hou van wat ik doe. Ik hou van mijn werk. Maar ik heb altijd al een herencollectie willen maken, en misschien gaat het over hoe de wereld er nu uitziet, maar ik had gewoon het gevoel dat ik iets voor mezelf wilde doen.
Ik wist eerst niet zeker of ik een show wilde doen. Maar het is alsof, hoe meer je erin verdiept, en je deze kleding maakt en je het pasmodel voorbij ziet lopen, je denkt: Er is echt geen betere manier om zoiets gestructureerds en over kleur en sfeer te ervaren dan persoonlijk. Dus ik dacht: “Het moet een show zijn.”
Tussen de vroege Zaldy-collecties en alles wat je door de jaren heen voor RuPaul hebt gedaan, sta je vooral bekend als ontwerper van dameskleding. Wat was de belangrijkste drijfveer voor deze spil in de herenkleding?
Alle acht van mijn collecties voor NYFW waren voor vrouwen, en ik ontwerp graag kleding voor vrouwen. Vrijwel al mijn klanten zijn vrouwen: Katy Perry. Dame Gaga. Maar zelfs toen dacht ik altijd: Oh, in het grote geheel wil ik een herencollectie maken zodra mijn damescollectie stabiel is. Maar het is nooit echt gebeurd.
Maar ik ben een man die van winkelen houdt en ervan houdt om zich te verkleden en verschillende kleding te hebben voor verschillende momenten in mijn leven. Ik heb al mijn damescollecties liggen en iedereen leent ze nog steeds, zelfs als ze 15 jaar oud zijn of wat dan ook. Dus ik had zoiets van Ik wil eigenlijk wat herenkleding hebben die ik ook daadwerkelijk kan dragen. Dus toen ik erover nadacht om mijn eigen geld ergens in te steken, dacht ik: “Nou, dan heb ik tenminste ook wat kleren!”
In de show notes werd verwezen naar enkele iconische figuren uit de queercultuur: clubkinderen als Leigh Bowery, fotografen als Karlheinz Weinberger en tijdschriften als b.v. Internationale mens. Hoe ziet moodboarding er voor jou uit en hoe beïnvloedt het de kleding?
Nou, alle dingen die ik noemde zijn mijn hele leven een inspiratie geweest voor alles. Het zijn allemaal dingen waar ik van hou en waar ik altijd naar verwijs. Omdat dit een verzameling moest zijn voor mij, mijn vrienden en andere mensen die de dingen zien zoals ik, wilde ik gewoon homoseksueel. Het voelde voor mij heel belangrijk om het niet te zien als een groot, prachtig marketingplan om iets in goud te veranderen. Ik wilde gewoon dat het op dit moment ‘voor ons’ zou zijn.
Het was ook gewoon dit idee van niet terughoudend zijn en niet zo denken Oh, moet ik echt met ondergoed de catwalk op en neer paraderen? Dus ik dacht: “Ja, dat ben ik. Omdat.” I Ik vind het er heel mooi uitzien.” Een van de grootste criteria was dat (een kledingstuk) er alleen in zou gaan als ik het zelf wilde dragen. Dus al die kleding zijn dingen die ik echt zou willen dragen en die je zullen zie mij veel dragen.
Terwijl ik over de show gluurde, zei een collega dat de outfit haar deed denken aan iets dat een homoseksuele of niet-binaire slechterik in een tv-show zou dragen.
Wachten. Ik hou daarvan. Kom op, Ryan Murphy! Laten we dit doen.
