Grayson worstelde met een soortgelijke zorg toen hij en Gray overwogen om de stad te verlaten. “Ik had nooit gedacht dat we ergens in het land zouden wonen, omdat ik het niet als veilig beschouwde”, zegt Grayson. “Ik denk dat het voor mij en mijn vrouw verontrustend is om in een gemeenschap te leven waar veel blanke mensen zijn.” Hoewel niet alle plattelandsgemeenschappen overwegend blank of queerfoob zijn, is de realiteit dat velen van hen dat wel zijn. Dit heeft het potentieel om een landelijke levensstijl voor veel mensen onmogelijk te maken.
Onderschat het vermogen van uw buren tot vriendelijkheid en groei niet
Tegelijkertijd mogen homoseksuele mensen die naar het platteland verhuizen niet binnenkomen met de automatische veronderstelling dat ze met vooroordelen te maken krijgen. In feite zijn er vaak eerst interne anti-plattelandsgevoelens. Jesse en Owen, die vanuit Chicago naar Vermont zijn verhuisd, zeggen dat ze een soortgelijke aanpassing hebben meegemaakt tijdens het navigeren door hun nieuwe gemeenschap. “Het was een kans om een aantal dingen af te leren en onze eigen aannames ter discussie te stellen”, zegt het stel.
Dit betekent uiteraard niet dat je als queer die op het platteland woont, zonder berouw agressie of discriminatie moet verduren. Maar als u binnenkomt met de veronderstelling dat uw buren vijandig zijn, of dat uw relatie met hen inherent beladen zal zijn, zal dat noch u, noch hen ten goede komen. “Als we queer zijn en gemeenschappen organiseren, zijn het onze waarden om mensen te ontmoeten waar ze zijn, iets dat we niet begrijpen met nieuwsgierigheid te benaderen en met vriendelijkheid leiding te geven, en zo bouwen we hier relaties op”, leggen Jesse en Owen uit.
Echte gemeenschap is mogelijk
Zelfs als veiligheid geen grote zorg is voor homoseksuele mensen in plattelandsgemeenschappen, is isolatie dat vaak wel. Eenzaamheid wordt vaak genoemd als reden waarom mensen naar de stad verhuizen. Maar bijdragen aan een bloeiende queergemeenschap is heel goed mogelijk als je weet waar je moet zoeken. Dit kan geduld en toewijding vergen. “Brand verspreidt zich niet zo snel als mond-tot-mondreclame in een klein stadje”, zegt Gray. “We zijn naar veel verschillende bedrijven geweest en hebben alleen maar met mensen gepraat omdat zij met ons praatten; ze wisten al van ons voordat we ons voorstelden.”
Een goed startpunt kan zijn om met andere homo’s te praten over hoe het leven in de omgeving is. “De gemeenschappen waren er al, ze hadden alleen een plek nodig om samen te komen”, zeggen Jesse en Owen terwijl ze praten over het proces van het openen van een homobar op het platteland van Vermont. Hoewel fysieke verzamelplaatsen veel moeilijker te vinden zijn dan in steden, bestaan ze wel, net als homoclubs en evenementen; je hoeft alleen maar aanwezig te zijn, jezelf voor te stellen en extra moeite te doen om te socialiseren.
Buiten sociale evenementen zijn queer mensen geïnteresseerd om voor elkaar te zorgen en zullen vaak tussenbeide komen als ze iemand in nood zien, misschien met het besef dat middelen en vriendelijke gezichten schaars kunnen zijn. “Er is hier een grote berengemeenschap en ze runnen deze rotzooi; ze hebben de loodgieters te pakken, ze kennen mensen; ze werken aan huizen en ze willen ons geen cent in rekening brengen”, zegt Grayson, die de uitdagingen van het homohuisbezit in het land beschrijft. “Zonder de ouderen in deze gemeenschap zouden we niet zijn waar we nu zijn, omdat ze ons het afgelopen jaar zo enorm hebben geholpen.”
Uiteindelijk komen mensen voor elkaar opdagen. “Eerlijk gezegd hebben de homo’s hier ons zoveel sterker gemaakt”, zegt Gray. En misschien is het deze taaiheid, deze vastberadenheid die ons op geïsoleerde plaatsen bindt. Wij zijn er voor elkaar omdat het moet. Als de koeien van je buurman loslopen en je tuin verscheuren, zal ik er zijn om je wat groenten uit de mijne te geven.
Haal het beste uit wat vreemd is. Schrijf je in Jij’s wekelijkse nieuwsbrief hier.
