Stella en Gerry hebben er misschien geen slecht huwelijkmaar ze hebben ook geen erg gezonde. In de nieuwe film ‘Midwinter Break’, die vrijdag uitkomt, worden deze twee Ierse ‘lege nesters’ prachtig geportretteerd Lesley Manville En Ciaran Hinds is eind jaren zestig en begin jaren zeventig de belichaming geworden van de woorden ‘samen alleen’. Ze gaat naar de kerk. Hij leest en drinkt en valt flauw op de fauteuil. Herhalen. Maar op kerstavond besluit Stella de eentonigheid te doorbreken: ze boekt een reis voor twee naar Amsterdam en vertrekt zo snel mogelijk. Gerry zegt dat het een geweldig idee is en ze gaan proberen hun routine te doorbreken en zich misschien te herinneren waarom ze deze levenslange verbintenis überhaupt zijn aangegaan.
Midwinter Break, een bewerking van een gelijknamige roman van Bernard MacLaverty, is een delicate film die in mineur blijft, maar waarvan de impact diepgaand is als je op het niveau kunt komen. De film, geregisseerd door theaterveteraan Polly Findlay, maakt haar speelfilmdebuut en laat het publiek kennismaken met de huidige staat van deze relatie, in al zijn stilletjes tegenstrijdige schoonheid.
Dit zijn twee mensen die het grootste deel van hun volwassen leven samen hebben doorgebracht, een kind hebben grootgebracht, in zelfopgelegde ballingschap in Glasgow hebben geleefd en nu in zekere zin de klok van hun leven hebben zien tikken. De film plaagt dat er vele jaren geleden iets gewelddadigs en traumatisch is gebeurd in Belfast, maar dat ze er niet over praten, of de problemenhelemaal niet.
We begrijpen dat er sindsdien niets zo dramatisch is gebeurd, maar je kunt het verdriet op Stella’s gezicht zien als ze voor de zoveelste keer gaat zitten om de plasticfolie te verwijderen en wat boterhammen te eten die ze heeft klaargemaakt terwijl Gerry slaapt. Het lijkt er zowel toen als nu op dat ze ervoor hebben gekozen om van plaats te veranderen in plaats van serieus over dingen te praten. Maar er gaat niets boven een nieuwe plek om al die verborgen ontevredenheid naar de oppervlakte te brengen.
Een van de leukste dingen van ‘Midwinter Break’ is dat Stella en Gerry alles tegelijk zijn. Soms zijn ze liefdevol en intiem, delen ze een snoepje voordat hun vliegtuig vertrekt, lachen ze in de rosse buurt en laten ze hun vermoeide voeten rusten in hun mooie hotelkamer. Andere keren lijken ze vreemden. Stella is alleen maar vromer geworden naarmate ze ouder zijn geworden, terwijl Gerry niet eens de moeite neemt om haar naar de kerk te vergezellen. Later in de film zullen ze allebei uitleggen waarom, maar niet aan elkaar.
Amsterdam is in de winter naar verwachting schilderachtig, en de film zorgt ervoor dat Stella en Gerry zoveel mogelijk in de frisse lucht zijn en echte locaties in de stad bezoeken (hoewel het binnenland van Anne Franks huis was een recreatie). Het is verleidelijk om vergelijkingen te maken Serie “Voor”.maar Jesse en Celine zijn wat spraakzamer dan deze twee.
Dit is een relatie die draait om de kleine momenten en het onuitgesprokene, en dat is op film moeilijk overtuigend over te brengen. Er zijn geen grote ruzies of bijzonder gemene woorden: en toch voelt het wereldschokkend als Stella, bijna trillend van de zenuwen, stilletjes een mogelijke verandering in hun leven voorstelt. Je bent later opgelucht als ze uit wil gaan en plezier wil hebben; Gerry ook.
Het zijn misschien wel de regelmatige, saaie ritmes van een relatief stabiele relatie, en toch maken deze acteurs het alledaagse zoveel meer. Het was een briljante zet om ‘Midwinter Break’, dat dodelijk had kunnen zijn bij de overgang van pagina naar scherm, vooral op deze twee acteurs te laten rusten, die voor het eerst het grote scherm deelden. Onze investering in Stella en Gerry roept reële vragen op over de langetermijnverbintenis, aannames over stabiliteit en de mogelijkheid van verandering. Het zou je er ook toe kunnen aanzetten om je eigen vakantie in Amsterdam in je hoofd te plannen, hopelijk met minder zware stiltes op de planning.
‘Midwinter Break’, een release van Focus Features die vrijdag in de bioscoop te zien is, wordt door de Motion Picture Association beoordeeld met een PG-13 vanwege ‘sterk taalgebruik, bloederige beelden, alcoholisme, suggestief materiaal en thematisch materiaal’. Speelduur: 90 minuten. Drie sterren van de vier.
